Winterkwartet TIGO, Darp

Eindelijk was ik zover dat er weer gewandeld kon worden. En omdat er op een kwartier rijden van huis een georganiseerde tocht was, besloot ik om voor de 10 km toch maar die kant op te gaan. En daar werd ik rijkelijk voor beloond.

Toen ik aan kwam rijden vertrok net de groep wandelaars voor de langere afstanden. Toch wel een beetje vreemd, want normaal gesproken behoor ik ook tot die groep, maar ik was nu gewoon blij dat ik weer kon wandelen. Bij de inschrijving trof ik bekenden, die vandaag de 15 km zouden gaan lopen en gezamenlijk gingen we op pad. Het eerste stukje over de toegangsweg naar de Johannes Postkazerne.

Daarna werden we het bos ingestuurd. En doordat het gevroren had, was de mooie omgeving nog mooier.  Wat genieten.

Al snel kwamen we op voor mij bekend terrein, de hunebedden bij Havelte. Nog steeds druk kletsend liepen we door, tot ik ontdekte dat ik bij de hunebedden rechtdoor had gemoeten in plaats van linksaf. ik was beland op de 15 km-route. Even kwam ik in de verleiding om toch 15 km te gaan lopen, maar ik liet mijn verstand zegevieren. Op de routebeschrijving zag ik dat ik langs de schaapskooi moest en omdat ik hier de weg weet, kwam ik via een alternatieve route weer op de goede weg.

Net voor ik bij de schaapskooi kwam, kruiste de schaapskudde mijn pad. Prachtig om te zien hoe de hond alle schaapjes bijeen houdt.

Eenmaal langs de schaapskooi werd ik toch nog verrast. Ik kwam langs een deel van het oude vliegveld. En hoewel ik weet dat er vroeger een vliegveld was, kende ik dit stukje nog niet. Zomaar een plakje op bekend terrein.

Even later liep ik Havelte binnen, waar een rustpost was. Ik maakte hier enkel gebruik van het toilet (daar heb ik netjes toestemming voor gevraagd) voor ik weer verder ging. Ik was de eerste wandelaar ter plekke en de eerste die weer vertrok.

En nu was ik dus alweer op de weg terug. En nadat ik de 10 km-route had opgezocht, had ik geen wandelaar meer gezien. Toch wel eenzaam wandelen zo. Hoewel ik daar een poosje later niet echt rouwig om was. het paadje werd zo smal dat er maar plek was voor één persoon.

Tegen half 12 stapte ik de startlocatie weer binnen. Daar hadden ze nog niet gerekend op terugkerende wandelaars. Ze waren net begonnen met het afstempelen van de boekjes. Kon die van mij er zo tussendoor. Na mijn uitleg dat ik herstellende ben van een knieblessure en dat ik blij was dat deze 10 km goed was gegaan, snapte men waarom ik zo snel binnen was.

Ik heb heerlijk gewandeld, zonder noemenswaardige problemen. Heerlijk dat dit gelukt is.

52.182 KreaDoe

Wat valt er te vertellen over de KreaDoe. Zo veel, dat ik niet weet waar ik moet beginnen. Hoewel, ik kan natuurlijk beginnen met vertellen dat we met zijn vieren waren. Wandelmams, Dochterlief, vriendin M en ik. En dat de heenreis, zo'n anderhalf uur in de auto, reuzegezellig was. En dat alles meezat, zodat we zelfs al voor 10 uur de jaarbeurs binnen liepen. Gelukkig was het daar warm, want het stukje van de auto naar binnen, was bibberkoud. Maar die paar euro voor de garderobe hielden we liever in onze zak voor alle leuke dingen.

Na een sanitaire stop konden we zo doorlopen naar binnen. En daar scheidden de wegen. De jongedames gingen apart van de oudere dames op pad. We maakten een afspraak voor later op de dag, want natuurlijk is het wel leuk om elkaar af en toe te treffen.

De ochtend gebruikten we vooral om rond te kijken, de middag was voornamelijk voor het doen.

De dames aan het kleuren. Zo geconcentreerd dat ze niet eens doorhadden dat ik foto's nam. 

In de weer met porseleinstiften. 

Mams en ik aan het mochila-haken. 

We maakten een praatje hier en daar, met Dendennis, maar ook met willekeurige bezoekers of standhouders en voor we het wisten was het 5 uur. Tijd om naar te gaan. Natuurlijk nog wel met wat nieuwe aankopen in de vorm van bolletjes voor omslagdoeken en drie rollen flex.

Het was een topdag!!!!

Langs de lijn

Het was weer een ouderwetse sportzaterdag. Manlief was deze keer op het hockeyveld en ik op het voetbalveld. Toch was het niet helemaal ouderwets. Op het hockeyveld is iets veranderd. Dochterlief is gestopt met actief hockeyen. Iets met vriendinnen in ander teams en geen bij haar in het team. Erg jammer, maar gelukkig is ze nog wel betrokken bij het spelletje. Ze vindt hockey te leuk om helemaal afscheid te nemen, gelukkig, en daarom is ze nu actief als scheidsrechter.

Op woensdag haalde ze haar scheidsrechterskaart en op zaterdag floot ze haar eerste wedstrijd. Ze kreeg complimenten van de coaches en van haar begeleider van de club. En natuurlijk had ze een trotse vader, die ook had gezien dat ze goed floot.

De Kerel is ook actief als scheidsrechter bij zijn club, maar vandaag stond er een potje voetbal op het programma.

Helaas moest het team van de Kerel de punten bij de tegenstander achterlaten. Maar al met al was het een lekker sportdagje.