Wintertocht Grootegast

Het was al even geleden, maar vandaag gingen Wandelmams en ik weer eens met de Sjeik op pad. We moesten er vroeg voor opstaan, want Grootegast is toch een uur rijden, maar dat hadden we er graag voor over. Helaas had de wekker van Wandelmams vertraging, dus we kwamen net na de officiële start aan bij de startlocatie. De Sjeik stond ons al op te wachten en nadat Mams en ik ons hadden ingeschreven, gingen we direct op pad. Volgens de Sjeik waren we gewaarschuwd voor modder onderweg, dus we waren blij dat we hoge wandelschoenen aan hadden.

Maar in eerste instantie was er niets aan de hand. We werden door Grootegast gestuurd en ondanks dat duidelijk te zien was dat er veel regen was gevallen de laatste tijd, was de ondergrond waar we liepen goed te bewandelen.

We hadden een hoop bij te praten en het was dan ook geen seconde stil. Natuurlijk werd er ook genoeg onzin gekletst en onze Sjeik maakte de vijf kwartier in een uur weer vol. Zeker toen we onderstaande langs de weg zagen staan:

Probeer dat maar eens uit te spreken: plnken. Wij deden verwoede pogingen. Die pogingen lieten we voor wat ze waren, toen we het eerste modderpad bereikten. Concentratie vereist.

Hoewel het opletten was, was deze modder goed te bedwingen. Maar we waren wel blij dat we even later de rust bereikten. Hoewel we wel even twijfelden of we goed zaten, bij het zien van de ingang.

Maar gelukkig bleek dat de koffie en thee ook in een kale ruimte prima te drinken.

Na deze rust konden we er weer tegen. Jammer genoeg kregen we na deze rust te maken met regen. Misschien niet verkeerd om de schoenen een beetje schoon te spoelen, maar we lopen toch liever zonder regen.

Bij de tweede rust, besloegen de brillen en dampte de kleding. Helaas geen soep hier, dus maar weer een bakkie om op te warmen. Net voor we verder gingen, kregen we de vertrouwde koek van A. en eenmaal weer buiten scheen de zon.

Het duurde maar even voor we opnieuw kennis maakten met de modder. En met elke stap die we zetten, nam de nattigheid toe. Eerst liepen we nog voorzichtig, maar al snel hadden we door dat dat geen enkele zin had. Gewoon doorlopen was de beste optie.

Maar het ergste moest nog komen.......

En deze waarschuwing was niet overdreven. Met lage schoenen was ik tot over de rand van schoenen in de modder beland. Maar een lol dat we hadden. Het kind in ons kwam weer boven. Springen in de modder, buiten de gebaande paden lopen en elkaar uitdagen om deze plas wel of juist niet te omzeilen.

Nog net droge voeten....

Obstakels!!!

Ehhhh, droge voeten?

De Sjeik waagt de oversteek,....

....., en helpt Mams en mij veilig naar de overkant.

Maar ook aan deze nattigheid kwam een einde.

Na nog een klein stukje onverhard, bereikten we weer vaste grond onder onze voeten.

Net voor we bij de startlocatie terug waren, werden we getrakteerd op een prachtige regenboog. Ik blijf dat een bijzonder fenomeen vinden.

En na 25 km waren we terug bij af. We dronken nog iets samen met de Sjeik en toen was het tijd om richting huis te gaan. We namen, voor korte tijd, afscheid van de Sjeik en liepen naar de auto. Daar besloten we om het resultaat van vandaag vast te leggen. Prachtige modderschoenen en broeken. Het is een wandeling die de boeken ingaat als uniek. Modder, modder en modder.

Ontploffingsgevaar

Als klein meisje vergeleken we Dochterlief al met een vaatje buskruit. Als het niet ging zoals mevrouw wilde, dan was de kans op een driftbui heel erg groot. De peuterPUBERteit leek voor haar te zijn uitgevonden en we vroegen ons regelmatig af wat er zou gebeuren als de "echte" puberteit zou komen.

Maar voor het zover was, kwamen er nog diverse andere problemen op haar pad. Maar ook daar sloeg ze zich doorheen. Eenmaal op de middelbare school leefde ze helemaal op, ze had ineens vriendinnen bij de vleet en ging met plezier naar school. Nou ja, meestal dan, want af en toe was de zin wat minder. Want er moest nu echt geleerd worden en als je dat nog nooit gedaan hebt, valt dat niet mee. Dus stelde ze het leren van woordjes uit en uit en uit. En dan ineens was het de dag dat er een toets stond voor Engels, Frans en sinds dit schooljaar Duits. En als je dan weet dat je niet goed geleerd hebt, dan wil je liever niet naar school.

Vorig schooljaar accepteerde ze nog hulp van ons, maar dit jaar kwam ons vaatje buskruit weer terug. Al onze pogingen om te helpen werden afgesnauwd, afgekat of genegeerd. BAM, daar ging weer een deur, STAMP, STAMP, STAMP, dat was de trap. KABOEM, de volgende deur en vervolgens allerlei geluiden vanaf haar slaapkamer, die veel weg hadden van spullen die werden rond gesmeten en vervolgens gehuil. Ons aanbod om hulp te zoeken bij een derde werd resoluut van de hand gewezen en meisjes van dertien kun je niet meer dwingen.

Wel gaf ze aan dat ze zich niet lekker voelde, maar dat waren allerlei vage klachten, buikpijn, keelpijn, zere schouder, niet kunnen slapen, waar wij ook niets mee konden. Wel zijn we met haar naar de huisarts geweest en deze gaf aan dat de klachten waarschijnlijk het gevolg waren van stress. Hij schreef medicijnen voor, zodat ze beter kon slapen en zodat de spanning in haar schouder wat zou afnemen, want de spieren stonden helemaal strak. De medicijnen hielpen haar in ieder geval om beter te slapen. En dat zorgde er voor dat ze in ieder geval weer iets beter aanspreekbaar was en iets vrolijker werd.

Jammer genoeg ging het gisteren helemaal mis. We spraken haar aan op het leren van haar huiswerk en we eindigden met een dochter die in paniek stond te hyperventileren en geen raad meer wist met zichzelf. Voor haar een vermoeiende ervaring, maar voor ons een vreselijke ervaring. Om je kind (en je zusje) zo in paniek te zien, is vreselijk.

Nadat de paniekaanval over was, was Dochterlief totaal uitgeput. En wij eigenlijk ook. Maar er was nu ruimte voor een goed gesprek. En Dochterlief gaf aan dat het vooral moeilijk heeft met de situatie van haar vader. Die geeft haar zo veel stress en dan lukt het haar niet om zich te concentreren op haar schoolwerk. En ze weet ook nog steeds niet goed hoe ze moet leren. En uiteindelijk kwam het hoge woord eruit: "Ik denk dat ik toch hulp nodig heb."

En dus zijn we vanmorgen naar de huisarts geweest. En hij was blij dat Dochterlief deze beslissing heeft genomen en werkt volledig mee. Dus de verwijsbrief is de deur uit en orthopedagoog N. is weer gebeld. Want Dochterlief wilde niet weer alles uitleggen, ze wilde naar iemand die ze al kent.

Na deze mega-ontploffing is het ontploffingsgevaar danig afgenomen. En wij zijn blij dat ons meisje uiteindelijk deze keuze heeft gemaakt.

52.148 Nog een letter

Deze week begon ik aan een nieuwe letter. Deze keer de eerste letter van de naam van Manlief.

Het begin is er........

52.147 Letters

Tja, als je docent Nederlands bent en een haakfan, dan kun je niet anders dan de letters van Christel Krukkert gaan haken.....

En daarom begon ik in Barcelona met de eerste letter van mijn naam en nu is hij af. Natuurlijk gehaakt in mijn favoriete kleur oranje!!!