Vanaf het Wandelhonk is het, gezien de ligging van het pand, altijd iets minder leuk wandelen in het begin, maar al snel kwamen we in het mooiere deel van Zwolle. Parken en de oude stad. En een ontwakende stad in de mist, op een rustige zondagmorgen, heeft iets magisch.
Na de ontwakende stad volgde een stuk bos. Eigenlijk heel bijzonder dat dat zo stijf tegen de stad aan zit. En na de zondagochtendrust bleek dat we niet meer de enigen waren die genoten van het mooie weer. Voor en achter ons wandelen deelnemers aan deze tocht, maar ook vele anderen die genoten van de omgeving en het mooie weer.
Na deze omzwerving kwamen we voor de tweede keer bij HFc Storica voor een rust. Het werd een traditionele rust. Oftewel voor Wandelmams en mij snert en voor de Wandelkerel een broodje bal.
Na deze versnapering waren we voldoende aangesterkt om de laatste 5 km te lopen. Na een rondje om de sportvelden, werden we weer door de stad gestuurd en na een krap uur bereikten we het Wandelhonk weer.
Het was een heerlijke tocht door de mooie route en het prachtige weer. En deze tocht bracht mij voor het voor het eerst in mijn wandelcarrière door de magische grens van 1000 geregistreerde kilometers in een kalenderjaar. Voor menig wandelaar een makkie, maar voor mij het bereiken van een eerder onbereikbaar geacht doel!!!
En dus ben ik megatrots op mezelf. Niet zozeer om het bereiken van dit specifieke doel, maar om alles wat er achter het bereiken van dit doel schuilt.
PS Dit betekent natuurlijk niet dat ik ben uitgewandeld dit jaar....
