Ik ben een poosje afwezig geweest. Ik kon simpelweg niet de energie op brengen om hier iets te plaatsen. De afgelopen weken heb ik mijn vrije tijd voornamelijk doorgebracht hangend op de bank, mijn gedachten van hot naar her vliegend.
In eerste instantie wilde ik mezelf een schop onder mijn kont geven. "Doe niet zo lamlendig!" Zo foeterde ik tegen mezelf. Maar al snel besefte ik dat ik dit nodig had. Na de Rollercoaster van emoties waarin ik belandde, de ellende met mijn rug en daarnaast een hele drukke periode op mijn werk, had ik gewoon rust nodig. Niet zozeer lichamelijk (ik had genoeg gelegen) maar vooral in mijn hoofd. Alle emoties moesten een plekje krijgen, het toekomstperspectief moest bijgesteld en met zijn vieren moesten we ook weer in evenwicht komen. Want ook Manlief en de kinderen moeten hun ideeën en verwachtingen voor de toekomst bijstellen.
En daarnaast heb ik een besluit genomen. Ik ga het echt doen... Ik ga in de meivakantie een deel van het Westerborkpad wandelen. Een paar dagen in mijn eentje op pad. Een mini-pelgrimage. Ik heb er tijden tegenaan gehikt. Ik wilde het wel, maar ook weer niet. Maar na alle overpeinzingen heb ik besloten om het gewoon te doen. Ik heb het nodig. En naar Santiago zit er voorlopig niet in, dus dan maar op een andere manier.
Nog steeds vind ik het eng, spannend en vraag ik me af waar ik aan begin, maar juist dat overtuigt me om het door zetten. Een paar dagen uit het dagelijks bestaan en ruimte voor mezelf en nieuwe ervaringen. Ik krijg er stiekem zin in!!!!
donderdag 10 april 2014
zondag 30 maart 2014
Waarom ik?
Soms denk ik
het is niet eerlijk
Waarom wij
waarom ik
Soms denk ik
dit is niet verdiend
Waarom wij
waarom ik
Soms denk ik
dit wil niet meer
Waarom wij
waarom ik
Maar dan denk ik
gun ik dit een ander?
NEE, dus
daarom wij?
Daarom ik?
het is niet eerlijk
Waarom wij
waarom ik
Soms denk ik
dit is niet verdiend
Waarom wij
waarom ik
Soms denk ik
dit wil niet meer
Waarom wij
waarom ik
Maar dan denk ik
gun ik dit een ander?
NEE, dus
daarom wij?
Daarom ik?
zaterdag 29 maart 2014
Met de neus op de feiten......
Gistermorgen hadden Manlief en ik een afspraak met de neuroloog. Iets eerder dan de 6 weken die we hadden afgesproken, maar dit kwam beter uit. Helaas konden we niet zeggen dat de benen van Manlief beter zijn geworden. Ze blijven zwabberen, blijven zwaar en het gevoel is grotendeels weg.
Zelf zo weg, dat hij het niet doorheeft als hij tijdens het tandenpoetsen op mijn voet gaat staan. Ook kan hij zonder spalken nog net door het huis bewegen, maar op een ongelijke ondergrond kan hij niet zonder. Het opstaan van de bank levert soms ook spectaculaire taferelen op en bij tijd en wijle hou ik mijn hart vast als hij weet-ik-veel-waar heen loopt, omdat ik bang ben dat hij valt.
Helaas heeft de verhoging van de prednison nog geen verbetering gebracht. De neuroloog was ook teleurgesteld, maar omdat de bloedwaarden van Manlief nog steeds perfect zijn, hebben we besloten dat de prednison toch weer iets verhoogd gaat worden.
Daarnaast worden er op korte termijn MRI-scans gemaakt van de hersenen en de wervelkolom van Manlief. De MRI van de hersenen is ter controle. Toen Manlief vorig jaar april werd opgenomen met een virus bleek dat de afwijking in de hersenen was afgenomen t.o.v. najaar 2011 en hoewel er geen aanwijzingen zijn dat daar nu verandering in is gekomen, wil de neuroloog dat controleren. De MRI van de wervelkolom is wel omdat hij zich zorgen maakt. Er moet een reden/oorzaak zijn voor de achteruitgang van de benen van Manlief en die zou zeer goed afkomstig kunnen zijn uit een ontsteking in het ruggenmerg. En meten is weten, dus een MRI.
Nu heeft Manlief, door de combinatie van eerdere ervaringen met de MRI en een lichte vorm van claustrofobie, een enorme angst voor de MRI. En dus heeft hij een behoorlijke dosis slaapmiddel meegekregen om dit te doorstaan. Nu maar hopen dat de dosis hoog genoeg is om hem te laten slapen, dat is eerder wel eens misgegaan. Volgens de arts zou hij zeker weten in slaap vallen, maar hij was klaarwakker. En zo'n ervaring werkt zeker niet mee om de angst te verminderen.....
Daarnaast raakten we in gesprek over de ontwikkeling van de ziekte. Toen Manlief in maart 2012 thuiskwam uit de revalidatiekliniek was de verwachting dat hij nog verder zou opknappen. Helaas moeten we nu, twee jaar later, concluderen dat dit zeker niet het geval is. Zijn fysieke gesteldheid is vele malen minder dan in 2012. En enkele weken geleden hebben Manlief en ik al tegen elkaar uitgesproken dat we de hoop en de verwachting van 2012 voor onszelf hadden bijgesteld en dat we niet meer verwachtten dat Manlief "beter" zou worden.
En met een bezwaard gemoed vertelde de neuroloog ons dat we er toch echt wel van uit moesten gaan dat de benen van Manlief in de toekomst niet veel beter zouden worden dan ze nu zijn. Zenuwen herstellen moeilijk en hoe langer er schade is, hoe kleiner de kans op herstel. En twee jaar (of eigenlijk drie, de eerste symptomen stammen uit april 2011) is erg lang voor zenuwen. De neuroloog was opgelucht toen wij aangaven dat we dat zelf ook al hadden gedacht. Maar eenmaal thuis kwam de boodschap toch hard aan. Zelf bedenken dat het zo zou kunnen zijn of het van de arts horen is toch wel een groot verschil. En dan vinden wij dat onze kinderen ook het recht hebben om te weten hoe het met hun vader gaat.
En dus vertelden we de schatjes gistermiddag wat de neuroloog ons had verteld. En nu zijn we allemaal bezig om dat op onze eigen manier te verwerken. De Wandelkerel trekt zich terug in zichzelf. Dochterlief wordt eerst hyper en daarna probeert ze haar zinnen te verzetten door naar haar favoriete programma's te kijken via "uitzending gemist" of "youtube". Manlief steekt eerst nog even een week zijn kop in het zand, dan slikt hij een paar keer, en dan is het klaar. En ik?
Ik weet het niet! Iets wat je al weet, zou geen schok moeten zijn, maar dat is het wel. Eigenlijk maak ik me alleen maar zorgen. Met twee kinderen die nog moeten beginnen aan een "echte" opleiding, met instanties die blijven volhouden dat herstel nog mogelijk is, waardoor er elke keer tijdelijke maatregelen worden genomen, met mijn belastbaarheid, die duidelijke grenzen kent en een economie die onzeker is, stel ik mij vragen over de financiële kant van deze situatie. Hebben we straks nog beleg op ons brood? Kunnen we onze kinderen (school)reisjes laten maken? Kunnen we blijven wonen waar we nu wonen? Kunnen we onze kinderen de opleiding bieden die ze ambiëren? Kunnen we in de toekomst het onderhoud van ons huis betalen? De hypotheek? Zit vakantie er nog in voor ons? Kunnen we....... Maar boven alles...... Kunnen mijn schouders deze last blijven dragen, zoals ze nu doen?
Ik weet het niet, maar ik wil het wel!
Zelf zo weg, dat hij het niet doorheeft als hij tijdens het tandenpoetsen op mijn voet gaat staan. Ook kan hij zonder spalken nog net door het huis bewegen, maar op een ongelijke ondergrond kan hij niet zonder. Het opstaan van de bank levert soms ook spectaculaire taferelen op en bij tijd en wijle hou ik mijn hart vast als hij weet-ik-veel-waar heen loopt, omdat ik bang ben dat hij valt.
Helaas heeft de verhoging van de prednison nog geen verbetering gebracht. De neuroloog was ook teleurgesteld, maar omdat de bloedwaarden van Manlief nog steeds perfect zijn, hebben we besloten dat de prednison toch weer iets verhoogd gaat worden.
Daarnaast worden er op korte termijn MRI-scans gemaakt van de hersenen en de wervelkolom van Manlief. De MRI van de hersenen is ter controle. Toen Manlief vorig jaar april werd opgenomen met een virus bleek dat de afwijking in de hersenen was afgenomen t.o.v. najaar 2011 en hoewel er geen aanwijzingen zijn dat daar nu verandering in is gekomen, wil de neuroloog dat controleren. De MRI van de wervelkolom is wel omdat hij zich zorgen maakt. Er moet een reden/oorzaak zijn voor de achteruitgang van de benen van Manlief en die zou zeer goed afkomstig kunnen zijn uit een ontsteking in het ruggenmerg. En meten is weten, dus een MRI.
Nu heeft Manlief, door de combinatie van eerdere ervaringen met de MRI en een lichte vorm van claustrofobie, een enorme angst voor de MRI. En dus heeft hij een behoorlijke dosis slaapmiddel meegekregen om dit te doorstaan. Nu maar hopen dat de dosis hoog genoeg is om hem te laten slapen, dat is eerder wel eens misgegaan. Volgens de arts zou hij zeker weten in slaap vallen, maar hij was klaarwakker. En zo'n ervaring werkt zeker niet mee om de angst te verminderen.....
Daarnaast raakten we in gesprek over de ontwikkeling van de ziekte. Toen Manlief in maart 2012 thuiskwam uit de revalidatiekliniek was de verwachting dat hij nog verder zou opknappen. Helaas moeten we nu, twee jaar later, concluderen dat dit zeker niet het geval is. Zijn fysieke gesteldheid is vele malen minder dan in 2012. En enkele weken geleden hebben Manlief en ik al tegen elkaar uitgesproken dat we de hoop en de verwachting van 2012 voor onszelf hadden bijgesteld en dat we niet meer verwachtten dat Manlief "beter" zou worden.
En met een bezwaard gemoed vertelde de neuroloog ons dat we er toch echt wel van uit moesten gaan dat de benen van Manlief in de toekomst niet veel beter zouden worden dan ze nu zijn. Zenuwen herstellen moeilijk en hoe langer er schade is, hoe kleiner de kans op herstel. En twee jaar (of eigenlijk drie, de eerste symptomen stammen uit april 2011) is erg lang voor zenuwen. De neuroloog was opgelucht toen wij aangaven dat we dat zelf ook al hadden gedacht. Maar eenmaal thuis kwam de boodschap toch hard aan. Zelf bedenken dat het zo zou kunnen zijn of het van de arts horen is toch wel een groot verschil. En dan vinden wij dat onze kinderen ook het recht hebben om te weten hoe het met hun vader gaat.
En dus vertelden we de schatjes gistermiddag wat de neuroloog ons had verteld. En nu zijn we allemaal bezig om dat op onze eigen manier te verwerken. De Wandelkerel trekt zich terug in zichzelf. Dochterlief wordt eerst hyper en daarna probeert ze haar zinnen te verzetten door naar haar favoriete programma's te kijken via "uitzending gemist" of "youtube". Manlief steekt eerst nog even een week zijn kop in het zand, dan slikt hij een paar keer, en dan is het klaar. En ik?
Ik weet het niet! Iets wat je al weet, zou geen schok moeten zijn, maar dat is het wel. Eigenlijk maak ik me alleen maar zorgen. Met twee kinderen die nog moeten beginnen aan een "echte" opleiding, met instanties die blijven volhouden dat herstel nog mogelijk is, waardoor er elke keer tijdelijke maatregelen worden genomen, met mijn belastbaarheid, die duidelijke grenzen kent en een economie die onzeker is, stel ik mij vragen over de financiële kant van deze situatie. Hebben we straks nog beleg op ons brood? Kunnen we onze kinderen (school)reisjes laten maken? Kunnen we blijven wonen waar we nu wonen? Kunnen we onze kinderen de opleiding bieden die ze ambiëren? Kunnen we in de toekomst het onderhoud van ons huis betalen? De hypotheek? Zit vakantie er nog in voor ons? Kunnen we....... Maar boven alles...... Kunnen mijn schouders deze last blijven dragen, zoals ze nu doen?
Ik weet het niet, maar ik wil het wel!
vrijdag 28 maart 2014
CAL week 12
Er viel voldoende te haken deze week. Er stonden wel 6 toeren op het programma. Aangezien mijn week bestond uit rusten, mondelinge tentamens afnemen en twee ouderspreekavonden is dat niet helemaal gelukt......
En dus heb ik komende week nog iets goed te maken.....
En dus heb ik komende week nog iets goed te maken.....
zondag 23 maart 2014
52.89 Uil
Afgelopen week was mijn wereld zeer beperkt. Vanuit liggend standpunt zijn de mogelijkheden zeer klein. Haken, quilten en fotograferen zijn eigenlijk niet te doen. Maar gelukkig is er dan het worldwideweb. En dus zocht ik me suf naar leuke dingen die ooit zou kunnen doen. Maar wel met een zeer kritisch oog. Gezien mijn beperkte vrije tijd, liet alles waar ik bij dacht" mhwa" gelijk schieten. Alleen de dingen waarbij het "wow-effect" optrad kregen een kans.
En dan bleef het ook alleen bij het opslaan van patroontjes. En deze wil ik met jullie delen. En ik heb ondertussen het patroon geprint en stofjes gezocht om deze uil te maken. Nu hopen dat ik op zeer korte termijn weer zover hersteld ben dat ik ook weer met de naaimachine aan de slag kan.
En dan bleef het ook alleen bij het opslaan van patroontjes. En deze wil ik met jullie delen. En ik heb ondertussen het patroon geprint en stofjes gezocht om deze uil te maken. Nu hopen dat ik op zeer korte termijn weer zover hersteld ben dat ik ook weer met de naaimachine aan de slag kan.
zaterdag 22 maart 2014
Ehhhh, een muis...
Soms vraag je je af waar je het aan verdiend hebt. Wat??? Nou zulke (gestoorde) kinderen als die van ons. Ze hebben beide een sport- en een muziekhobby. De Wandelkerel voetbalt en speelt drum in clubverband (het wandelen is "Wild") en Dochterlief hockeyt en speelt trompet.
Deze hobby's beoefenen ze met veel plezier, maar ze betekenen ook dat ze een aantal avonden en een deel van de zaterdag van huis zijn. En als je dan toch tv-series wil volgen, ben je aangewezen op uitzending gemist. En vooral Dochterlief volgt het een en ander.
En dat betekent dus dat ze regelmatig vraagt of ze een programma mag gaan kijken via de computer.
En gezien het feit dat de programma's die Dochterlief volgt ook in ons straatje passen, zeggen we meestal ja.
Soms hebben Manlief en ik het op onze heupen en plagen we Dochterlief flink voor ze "toestemming" krijgt om iets terug te zien. Vandaag ging het om de muis. Wij zeiden dat ze uitzending gemist mocht kijken, als ze maar goed zorgde voor de muis.
Tja, en dan worden Pap en Mams en weer met de neus op feiten gedrukt. Want Dochterlief beschikt over een enorm assortiment aan knuffels, waar ieder huis-, tuin- en keukendier in wordt vertegenwoordigd. En zo denderde ze binnen 30 seconden na onze laatste uitspraak de trap af in het bezit van een muis.
En wat doe je dan met zo'n muis, die je wel moet laten zien om je ouders voor gek te laten zitten, maar waar je geen last van wil hebben. Nou dit.....
En we doen zo ons best.....
Deze hobby's beoefenen ze met veel plezier, maar ze betekenen ook dat ze een aantal avonden en een deel van de zaterdag van huis zijn. En als je dan toch tv-series wil volgen, ben je aangewezen op uitzending gemist. En vooral Dochterlief volgt het een en ander.
En dat betekent dus dat ze regelmatig vraagt of ze een programma mag gaan kijken via de computer.
En gezien het feit dat de programma's die Dochterlief volgt ook in ons straatje passen, zeggen we meestal ja.
Soms hebben Manlief en ik het op onze heupen en plagen we Dochterlief flink voor ze "toestemming" krijgt om iets terug te zien. Vandaag ging het om de muis. Wij zeiden dat ze uitzending gemist mocht kijken, als ze maar goed zorgde voor de muis.
Tja, en dan worden Pap en Mams en weer met de neus op feiten gedrukt. Want Dochterlief beschikt over een enorm assortiment aan knuffels, waar ieder huis-, tuin- en keukendier in wordt vertegenwoordigd. En zo denderde ze binnen 30 seconden na onze laatste uitspraak de trap af in het bezit van een muis.
En wat doe je dan met zo'n muis, die je wel moet laten zien om je ouders voor gek te laten zitten, maar waar je geen last van wil hebben. Nou dit.....
En we doen zo ons best.....
vrijdag 21 maart 2014
CAL week 11
Deze week alleen stokjes en halve stokjes gelukkig. Daar kon ik in de schaarse tijd dat ik even zat wel mee uit de voeten.
Wel was ik zo blij dat het elke keer lukte om een stukje te haken, dat ik vergeten ben om tussendoor foto's te maken. Maar gelukkig dacht ik er op het laatste moment aan om een eindfoto te maken....
Wel was ik zo blij dat het elke keer lukte om een stukje te haken, dat ik vergeten ben om tussendoor foto's te maken. Maar gelukkig dacht ik er op het laatste moment aan om een eindfoto te maken....
Abonneren op:
Posts (Atom)