52.78 Voorbereidingen en twijfel

Tja, nu ik de sweater voor de Wandelkerel heb gemaakt, wil Dochterlief natuurlijk ook graag haar sweater af zien. Nu was ik niet helemaal tevreden over het exemplaar van de Kerel, met name over de capuchon. Deze sloot namelijk niet mooi aan.

Dat heb ik opgelost door een zoompje te leggen in het overgebleven stuk van de halslijn, maar dat verdient natuurlijk geen schoonheidsprijs. Ik besloot dus om voor de sweater van Dochterlief de capuchon aan te passen door een overslag toe te voegen. Ik hoop dat het allemaal netjes uitkomt, want soms blijken theorie en praktijk toch niet helemaal naadloos te passen. Nu heb ik ruim genoeg van de joggingstof, dus als de capuchon niet goed blijkt, heb ik de mogelijkheid om een nieuwe te maken. Van de voeringstof heb ik niet genoeg om een nieuwe te maken, maar dat zien we dan wel weer. Voorlopig heb ik vertrouwen in mijn theorie.

Vervolgens knipte ik alle patroondelen (behalve de boorden) uit de stof. De boorden knip ik pas als de sweater verder helemaal in elkaar zit, dan heb ik nog de mogelijkheid om aanpassingen te doen aan de boorden, zodat ze zo mooi mogelijk aan de sweater komen te zitten.

En toen waren de voorbereidingen afgerond. En waar zit dan de twijfel in die ik in de titel zette. Nou, die zit in een heel andere tak van handwerken.

Net voor de kerstvakantie werd ik gewezen op de Crocket Along (CAL) die vanaf 3 januari van start gaat. Nu vind ik haken erg leuk en doe ik al sinds lange tijd een poging om een deken te haken. Deze deken moet gaan bestaan uit Granny's, maar op de één of andere manier wil het maar niet lukken om met enige regelmaat een Granny te haken. En deze Crocket Along geeft elke week enkele toeren om te haken, zodat er na ongeveer een jaar een deken is gemaakt. En het idee dat er met mij vele anderen zijn die hier aan meedoen, geeft dan wel weer heel veel inspiratie.

En zo zwichtte ik voor de verleiding. Ondertussen heb ik wel met mijzelf afgesproken dat ik er niet aan ontkom om af en toe een paar weken achter te lopen. Er zijn nou eenmaal weken dat ik 3 tot 4 avonden van huis ben als de combinatie werk en privé ongelukkig uitvalt. Maar gelukkig heb ik dan weer vakanties om bij te werken. Daarnaast wil ik ook niet dat mijn "handwerkleven" alleen nog maar bestaat uit haken, er zijn nog zoveel meer leuke dingen en hier in huis zwerven nog genoeg UFO's en beloftes rond om mijn tijd te vullen.....

Maar goed, ik zwichtte en moest dus kleuren gaan zoeken. Al snel kwam ik tot de conclusie dat ik ging voor oranje, wit en 2 kleuren blauw. Omdat het materiaal waarin de originele deken is gemaakt, hier in de omgeving niet te koop is en ik toch de kleuren toch echt met eigen ogen wilde zien, besloot ik te gaan voor Yasmina. Met dit materiaal haak ik ook de N4D-mascottes en de Granny's voor wat ooit een deken gaat worden, dus ik weet dat ik er mee overweg kan.

Eenmaal in de winkel vond ik dat het kleurenpallet wel iets spannender mocht, dus voegde ik roze en groen toe. Wel met het idee dat ik groen en roze minder ga gebruiken dan de andere kleuren. Helaas moest één kleur blauw besteld worden, deze kleur koos ik uit aan de hand van een sjaal die in de winkel hing, maar de rest van de kleuren kon ik meenemen. Zo ontstond het volgende kleurenpallet:

En toen begon de ellende. Want als ik iets niet kan, is het een ketting maken van lossen, waar je vervolgens weer nieuwe steken in kan maken. Ik maak mijn ketting van lossen altijd veel te strak. En dus begon ik met een te grote haalnaald en een steeds herhalend refrein in mijn hoofd dat zei: "Haak niet te strak, haak niet te strak, haak niet te strak, haak niet te st......" En toen begon toer 1 met halve stokjes. En ik ben bang dat ik toch nog iets te strak heb gehaakt. Maar ik ga niets uithalen. Dan maar een deken die iets trekt. Tenslotte wordt dit mijn eigen, unieke exemplaar!!!

Snertwandeltocht Rottevalle

Je zou het onderhand een traditie kunnen noemen. De eerste zaterdag van het nieuwe jaar wandelen in Rottevalle. En hoewel we dit jaar twijfelden, in Ureterp organiseerde de FLAL ook een wandeltocht, kozen we ook dit jaar weer voor Rottevalle. Wandelmams en ik vanwege de heerlijke snert, de Wandelkerel vanwege de megagrote gehaktballen....

We arriveerden mooi op tijd en konden dus parkeren op de parkeerplaats naast paviljoen de Leijen. We waren net de inschrijfformulieren aan het invullen toen de menigte werd toegesproken. WIK heeft besloten om de langste afstand, nu 25 km, in de toekomst om half 9 te laten vertrekken. Alleen bij deze tocht niet, omdat het nog te donker is om de route dan te kunnen pijlen. Maar de pijlers waren al een mooi stuk op weg, dus mochten de 25 km-lopers alsnog eerder vertrekken. Tja, wij hoorden bij de 25 km-lopers, maar moesten nog inschrijven. Gelukkig waren we niet de enige, zodat we alsnog tussen vele andere wandelaars vertrokken. Omdat we hier niet voor de eerste keer liepen, konden we al snel herinneringen op halen. Toen we hier de eerste keer liepen hebben we tot onze enkels in de modder gestaan, hebben we hier ook niet een keer in ijzige kou gelopen, voor de hoeveelste keer lopen we hier nu eigenlijk, en voor de hoeveelste keer is de Wandelkerel mee en heeft Dochterlief hier ook niet een keer meegelopen.....

En dan is het fijn dat je een blog bijhoudt, want zo vond ik het antwoord op alle vragen. We deden mee in 2011, 2012, 2013 en dus nu in 2014. Wandelmams en ik waren hier alweer voor de vierde keer.

En natuurlijk kwamen we op bekende paden, maar ook nu kwamen we op stukken die we nog niet eerder hadden gelopen. En de nieuwe stukken riepen bij ons de vraag op of ze bij WIK in de leer waren geweest bij de FLAL of de SWOS. Schouwpaden, glibberpaden, smalle bruggetjes en andere obstakels maakten deel uit van de route. Maar de eerste rust was weer in herberg "De Parel" in Eastermar, waar de koffie, thee en chocolademelk weer heerlijk smaakten.

Na de rust verlieten we Eastermar en gingen we op weg naar Opeinde. We werden langs de Leijen gestuurd, waar de wind ons vol in het gezicht blies en we dus stevig moesten doorstappen. Maar dat vonden we geen enkel probleem, het is een prachtig gebied. Uiteindelijk liepen we langs een doorgaande vaarroute, waar aan de overkant veel wandelaars liepen. Van een eerdere keer wandelen hier, kon ik mij herinneren dat we eerst het dorp Opeinde moesten doorkruisen, voordat we uiteindelijk aan de overkant van het water verder zouden gaan. En dat bleek ook dit jaar weer het geval te zijn. Tussen de heen- en terugweg langs het water bleek 4 km en een rust te zitten....

Na de tweede rust vertrokken we vol goede moed aan de laatste 8 km. We gingen inderdaad verder aan de andere kant van water, waar we in de verte de laatste wandelaars zagen aankomen. Langzaam maar zeker werden we een beetje moe. De laatste maanden hebben we niet veel kilometers gemaakt en dan is 25 km toch best een "end". In Rottevalle deden we nog een poging NK hoogspringen, omdat een auto die net de hoek omkwam ineens toeterde. Dat bleek een wandelvriendin te zijn die voor de 15 km had gekozen. Man, wat schrikken.... Maar uiteindelijk kwam paviljoen de Leijen weer in zicht. We werden nog even op het verkeerde been gezet door een grote hoeveelheid geparkeerde auto's, die een pad eerder bleken te staan. Voor zover wij ons konden herinneren hadden hier in voorgaande jaren geen auto's gestaan, dus het lijkt erop dat WIK een goede opkomst had.

Eenmaal op de parkeerplaats legden we de tassen in de auto en gingen we naar binnen voor een bakkie snert en een broodje bal. Toen we weer buiten kwamen, zag ik ineens nog een paar gympen liggen. Ben benieuwd hoe lang die er nog liggen....

Vuur en vuurwerk

Het oude jaar gingen we uitluiden bij vrienden. Omdat er in ons dorp nog wel eens spullen versleept worden (meestal niet gesloopt, gewoon ergens anders neergezet) en ik geen zin had om nieuwjaarsdag het halve dorp af te zoeken naar de containers, vroeg ik de schatjes om de containers in de schuur te zetten. Ondertussen zou ik de vaat in vaatwasser zetten en nog het een en ander opruimen.

De schatjes waren nog maar net buiten, toen Dochterlief weer naar binnen kwam rennen. "Mam, de boom aan de overkant staat in de brand!!!!" Aan de overkant van de weg staan bij ons geen huizen, daar loopt een sloot. En langs die sloot staat een aantal prachtige oude knotwilgen. Al zolang wij hier wonen, ruim 15 jaar, is de knotwilg tegenover ons hol. En volgens Dochterlief stond deze boom dus in de brand. Ik rende naar de voorkant van ons huis, haalde het gordijn omhoog en zag inderdaad de knotwilg in brand staan. De hele binnenkant gloeide.

Omdat het waaide vlogen de vonken in het rond. Ik besloot om toch de brandweer maar te bellen en mij werd toegezegd dat ze zouden komen om de situatie te beoordelen. Daar was ik blij om en toen werd de ramptoerist in mij wakker. Mijn fototoestel stond al klaar om mee te nemen en dus ging ik naar buiten om foto's te maken. Enige tijd later stond onze oprit vol met buurtgenoten, waren politie en brandweer aanwezig en was ik niet meer de enige fotograaf. Spektakel in de straat.

Nadat de brand geblust was, vertrokken we lopend naar de andere kant van het dorp, waar we een heerlijke avond hadden met vrienden. Om twaalf uur vertrokken we naar buiten om vuurwerk te bekijken en af te steken. En ik ben gek op vuurwerk. Niet zozeer om af te steken, maar om te fotograferen. Spelen met sluitertijd, zodat je prachtige effecten krijgt en op de foto dingen ziet die je in het echt niet ziet!!!

Na nog een drankje om het nieuwe jaar in te luiden, vertrokken we naar huis. Vanmorgen ging ik de schade aan de knotwilg eens van dichterbij bekijken. Arme boom... Ik ben bang dat dit zijn einde betekent. Nu zal er wel weer een nieuwe geplant worden, maar deze was zo bijzonder (hol) en hoorde zo bij ons uitzicht....

En zo is het nieuwe jaar begonnen. Wij wensen iedereen een gezond, gelukkig en liefdevol 2014!!!!