Winterkwartet TIGO, Giethoorn

Toen Wandelmams mij om half 9 kwam halen had ik er al bijna een dagtaak op zitten. Manlief had vreselijk last van zijn benen en ging daarom niet mee met de Wandelkerel, die moest voetballen. Manlief is de beheerder van de ballentas en de (wonder)waterzak en de Wandelkerel kan op de fiets niet deze tassen en zijn eigen voetbaltas meenemen. Dus moest ik er voor zorgen dat hij op tijd (7.45 uur) op het voetbalveld kwam met alle tassen. Ondertussen was ik zelf bezig met het pakken van mijn wandeltas, ontbijten, voeten tapen, vragen van dochterlief beantwoorden, manlief nog even helpen en zoeken naar mijn regenponcho. En dat laatste mislukte jammerlijk door tijdgebrek. En dus vertrok met mijn regenjas aan, want het was nat buiten.

Eenmaal aangekomen bij de startlocatie was het al erg druk, ondanks dat we volgens ons aan de vroege kant waren, met maar een kwrtier reistijd. De opkomst viel ons, gezien de weersvoorspelling en de nattigheid niet tegen.We troffen nog enkele bekenden, maar we vertrokken met zijn tweeën voor de 25 km van vandaag. Daarbij werden we stiekem vastgelegd en onderstaande foto is dan ook "gejat" van wandelvriendin L.

Het miezerde toen we vertrokken, maar dat was niet zo erg. De wind die vol van links kwam was veel vervelender. Mijn linkeroor was na het eerste rechte stuk knalrood en vooral heel koud. Maar de omgeving blijft mooi.

Na het eerste rechte stuk liepen we Wanneperveen op en hoewel de wind nu recht van voren kwam, hadden we daar weinig last door de bebouwing. Hier werden we achterhaald door L die in gezelschap verbleef van de voor Wandelmams en mij tot dan toe onbekende J. Gevieren liepen we verder en  halverwege Wanneperveen werden we weer richting Giethoorn gestuurd, naar de ons welbekende hoge brug.

En even later liepen we weer in Giethoorn. De vele bruggetjes en mooie huizen blijven leuk om langs te wandelen, zelfs als het blijft miezeren. Aan het einde van het autovrije deel van Giethoorn was de eerste rust bij restaurant "Het Vonder" en daar schoven we met zijn vieren aan een tafel. Onder het genot van een bakkie werd er gekletst en uitgerust. Net voor we vertrokken liep een meneer in regenponcho richting deur. En dat was een foto waard....

Na de rust vertrokken we voor deel 2 van de wandeling. Helaas miezerde het nog altijd, maar gelukkig was mijn broek, met de daaronder zittende legging, nog steeds droog en de regenjas hield mijn bovenlichaam droog. Via Giethoorn-Noord werden we naar de Thijssengracht gestuurd en vervolgens richting Dwarsgracht. Het pad richting Dwarsgracht gaat door de rietlanden en was erg soppig, maar het hield eindelijk op met miezeren en aan het eind van dit pad wachtte de tweede rust bij restaurant "De Otterskooi". In de garderobe was duidelijk te zien dat dit restaurant werd bevolkt door wandelaars.

En hoewel we J ergens tussen de twee rusten waren kwijtgeraakt, sloot ze zich al snel weer bij ons aan. We genoten allevier van een kop mosterdsoep en prbeerden weer een beetje warm te worden. Bij mijn toiletbezoek merkte ik dat mijn legging, daar waar mijn jas stopte een beetje nat was, maar het grootste gedeelte van mijn legging was nog droog en met in gedachten het feit dat we het laatste stukje droog hadden gelopen, moest het toch goed komen.

Verkwikt en opgewarmd verlieten we "De Otterskooi" voor de laatste 8 km. Helaas was het weer begonnen met miezeren en het zou ook niet meer droog worden. Maar eerst doorkruisten we Dwarsgracht. ook hier veel bruggetjes en prachtige optrekjes. Langs de Cornelisgracht verlieten we Dwarsgracht en we werden om een nieuw deel van giethoorn heengestuurd, waar we weer bij die bijzondere brug kwamen die standaard geblokkerd is voor wandelaars en fietsers. De eerste Snelle Jelle's van de 40 km haalden ons bij die brug in en zij hadden er dus al 15 km meer op zitten dan wij in hetzelfde tijdsbestek. Aan de overkant van het kanaal zagen we de startlocatie liggen, maar wij moesten eerst nog doorlopen tot de eerstvolgende brug, om vervolgens aan de overkant weer terug te lopen.

En na 25 km kwamen we weer bij de startlocatie. Ondertussen was mijn legging kleddernat en tijdens het afsluitende bakkie met onze wandelmaatjes van vandaag kreeg ik langzaam maar zeker de bibbers. Gelukkig wachtte er thuis een warme douche. Maar ondanks de nattigheid heb ik heerlijk gewandeld in goed gezelschap.

52.43 Feeling blue

Om jullie gelijk maar gerust te stellen, "Feeling blue" is deze keer letterlijk bedoeld. Ik heb een aantal oude spijkerbroeken van manlief herbruikt voor leuke dingen. Het herbruiken was wel weer verhelderend. Ik werd namelijk weer eens met de neus op de feiten gedrukt. Onze Wandelkerel kan er echt niets aan doen dat de rechterknie van zijn broeken altijd sneuvelt. Als zijn vader hetzelfde presteert zonder voetbalpartijden op het schoolplein en valpartijenop gladde wegen, wat kan ik dan van hem verwachten.....

Ik knipte twee broeken in stukken en liet daar de eerder uitgeraderde patronen op los. Met een beetje passen en meten om de leukste effecten te verkrijgen. (Dat mag de volgende keer nog wel iets losser.)

Ik maakte nog een foutje, zodat ik nu van het hondje twee enkele patroondelen overheb. Maar gelukkig heb ik ook nog aardig wat spijkerbroek over. Ik heb nog maar twee-en-halve broekspijp gebruikt. Dus ik kan nog los gaan op drie-en-halve pijp en drie bovendelen. En dan heb ik al een hondje en een ander beest geknipt.

Omdat ik de smaak te pakken had, kon ik niet wachten om verder te gaan. En gelukkig had ik tijd genoeg. Want de stapel nakijkwerk is tenslotte al een met een aantal centimeters gedaald. En om de boel een beetje op te vrolijken zocht ik in mijn potten accessoires voor een leuk detail. En dan blijkt dat die potten nog behoorlijk wat "schatten" herbergen. Zelfs mini-dubbelgangers van het blafbeest.

Ik besloot het eenvoudig te houden en na het met de hand vastzetten van een hartje, gebruikte ik de naaimachine om het grootste deel van de hond in elkaar te zetten. Helaas bleek mijn voorraad vulling meer geslonken dan ik had verwacht, maar ik kon nog net het blafbeest vullen. Het andere beest moet dus wachten tot ik nieuwe vulling heb. Na het vullen moest het laatste stukje naad met de hand worden vastgezet. Dit kostte bijns net zoveel tijd als het maken van de rest van het beest. Ik hou het er maar op dat dit exemplaar een prototype is, want er zitten nog wat kleine schoonheidsfoutjes in. Die zijn overigens zo klein dat ik met niet kan voorstellen dat jullie ze zien. En het eindresultaat is gewoon leuk!!!!

Eigen haard......

Soms, soms, oooooh dan kan ik mijn zeer dierbare gezinsleden wel ik weet niet wat aan doen. Ik werk 4 dagen in de week. Maar daarnaast ben ik ook nog zo'n 2 dagdelen (lees avonden) thuis aan het werk voor mijn leerlingen. De 5e dag van de week besteed ik aan bezoeken aan doktoren voor manlief, bezoeken aan tandartsen en orthodontisten voor de schatjes en soms een dokter voor 1 van de 2, doe ik samen met manlief boodschappen in de plaatselijke supermarkt, bezoek ik de naburige stad om daar de dingen te kopen die in ons dorp niet te verkrijgen zijn en regel ik diverse andere dingen voor mijzelf en mijn gezinsleden.

De zaterdag probeer ik te wandelen, maar vaak lukt dat niet, omdat dat niet mogelijk is in combinatie met het sporten van onze schatjes. Dat betekent dan wel dat ik een deel van de dag voor mezelf heb, maar dat zijn dan wel gestolen uurtjes minuutjes waarop ik wacht tot er iemand weggaat, thuiskomt, weggebracht of opgehaald moet worden.

De zondag ga ik dan alsnog wandelen, maar regelmatig ontbreekt mij ook de puf en/of zin en blijf ik lekker thuis om vooral niks te willen of moeten en wil ik rust. Maar ik kan pas rust vinden als het huis is opgeruimd. En dan komen die dierbare gezinsleden weer in beeld. Want soms, soms, oooooh, dan zijn ze vergeten wat opruimen betekent.

Dan liggen er bijna weer meer schoenen voor het schoenenrek als erin.

Heeft dochterlief haar kleding weer als 1 grote knoedel in de wasmand gegooid, in plaats vanalles netjes uit elkaar te halen. (Zoals ik nog maar 631 keer gevraagd heb!)

Heeft dochterlief haar schooltas weer eens niet leeggeruimd.

Hangt de nietgebruikte, want hij werd niet gewisseld, trainingbroek van zoonlief 's avonds laat nog steeds over de stoel in plaats van in de kast.

Ligt de spijkerbroek van manlief weer drie dagen op de hoek van de bank in plaats van op de stoel in de slaapkamer.

Hebben mijn dierbare gezinsleden weer eens hun afwas bij in plaats van in de afwasmachine gezet.

Ligt het aanrecht weer eens vol afval.

En hebben de schatjes alles wat ze hebben gebruikt of laten vallen daar achter gelaten waar het het laatst gebruikt of gevallen is....... Pffffff.

En toch is "Eigen haard, goud waard", kijk maar mee.....

Want wat kan er op tegen je kinderen die eensgezind digitale spelletjes spelen. Ze hebben meerder accounts aangemaakt van hun favoriete spel, zodat ze elkaar kunnen helpen en ruilen en zo een aantal fantastische dierentuinen kunnen opzetten.

En wat kan er op tegen de capriolen van de lichtelijk gestoorde huiskat. Zeggen ze niet altijd dat een kat zijn baasje uitkiest? In ons geval is dat uitstekend gelukt!!!

En wat kan er op tegen de schaterlach van onze Wandelkerel als hij kijkt naar Jochem Myjer....

En wat kan er op tegen manlief op de bank genietend onder "zijn droomdeken"?

Nou, helemaal niets dus!!!!!!