Tulpentocht Creil

Vanmorgen om 8 uur stond Wandelmams op de stoep om het wandelmannetje en mij op te halen voor een ritje naar Creil. Hier stond de Tulpentocht op de planning. Toen we naar de auto liepen, werden we overvallen door een kleine wolkbreuk en met natte schouders stapten we in.

Tijdens de reis naar Creil zagen we al een aantal tulpenvelden, vol kleur, dus dat beloofde wat voor de rest van de dag. Die tulpen dan, want het bleef regenen. Wandelmams waarschuwde mij dat ze niet zo goed geslapen had en dat de kans dus groot was, dat ze niet echt vooruit te branden zou zijn. Tja, dat kan een keer gebeuren. Dan maar rustig aan vandaag.

Tijdens het inschrijven maakten Wandelmams en ik iets mee, wat we nog niet eerder hadden meegemaakt. Het Wandelmannetje was chagerijnig. Hij zat met een gezicht op onweer voor zich uit te staren, hij had het koud en mopperde over de regen. Vol verbazing keken wandelmams en ik elkaar aan. Dat mannetje dat altijd loopt te kletsen en vol overtuiging de moed erin weet te houden, mopperde. Ik besefte dat dit wel eens een zware dag kon worden.

Om 9.00 uur vertrokken we, terwijl het bleef regenen. Vanuit de sporthal liepen we gelijk de vlakte op. We werden even in verwarring gebracht, omdat er bordjes stonden voor de wandeltocht en voor de autotocht., maar we kwamen er al snel achter dat de bordjes voor de wandeltocht kleiner waren.

Het bleef regenen en langzaam maar zeker raakten we doorweekt. Het werd er voor Wandelmams en het Wandelmannetje niet beter op. En ook voor mij begonnen de problemen. Ik liep namelijk op nieuwe schoenen en ik voelde mijn hielen.

Gelukkig wordt er in de polder met/voor ons gedacht. Ik word er altijd een beetje dwars van als "men" mij gaat vertellen waar ik een foto moet maken. Dat doe ik dan dus juist niet. Nou ja, nu alleen even om jullie te laten zien wat ik bedoel.

Na zo'n 4 km kwamen we op 1 van de befaamde kavelpaden, over het terrein van een tulpenboer. Normaal gesproken prachtig, maar nu, na al die uren regen, 1 grote blubberzooi. Van wandelen was geen sprake meer, we glibberden voort. Onze schoenen en broeken veranderden in vieze, natte, blubberdingen.

Maar de tulpen waren mooi en daar probeerden we zo goed en kwaad als het ging van te genieten. Na het kavelpad deden mijn hielen echt zeer en ik besloot om de schade op te nemen. En ja hoor, een beginendende blaar. Snel een klodder hirschtalgcreme erop, veel meer kon ik er in deze natte situatie niet aan doen.

De creme bracht wat verlichting en zo konden we doorlopen naar de eerste rust. Onderweg kwamen we veel tulpenvelden tegen. Sommige echt voor de kweek, met maar 1 soort tulp en andere met een grote verscheidenheid aan tulpen, waar informatie werd gegeven of geplukt kon worden.

Volgens het Wandelmannetje was dit de "Tulpus Giganticus" en hij vroeg zich af waar deze tulp nog meer zou groeien.

Bij de rust plakte ik mijn hielen af, dronken we iets koffie, thee en warme chocaldemelk met slagroom en kwamen we langzaam weer op temperatuur.

Ondertussen was het droog geworden en blies "Jan de Wind" onze broeken droog. Er stonden ons volgens de routebeschrijving nog een aantal kavelpaden te wachten, maar eerst kwamen we op de dijk. En aan de andere kant van de dijk lag het IJsselmeer. We genoten van het weidse uitzicht, de grote schepen en de vele kleuren van het water.

Het pad zag er oneiding uit en we vroegen ons dus af hoe we weer in Creil terecht zouden komen, want voor ons gevoel was het pad langer dan het aantal kilometers dat we nog moesten. Tot onze verbijstering stond er ineens halverwege het pad een pijl naar links. Maar er was enkel dijk daar. Ook een medewandelaarster vroeg zich af hoe het nu verder moest. Maar gelukkig hebben wij het Wandelmannetje en hij rende naar boven om de situatie te bekijken.

Gelukkig voor ons kon hij melden dat er een bruggetje lag en dat we dus rustig naar boven konden komen. het bruggetje bracht ons weer op 1 van de vele kavelpaden en ook hier was het glibberen en glijden.

Ondertussen was het humeur van het Wandelmannetje opgeknapt. De wind van het IJsselmeer had zijn slechte humeur weggeblazen. Toen we bij de tweede rust kwamen had hij dan ook weer babbels voor 10 en kreeg hij weer veel aandacht van de wandelaars. Ook de windmolen bij de tweede rust kon op de onverdeelde aandacht van hem rekenen.

Het laatste stuk vanaf de tweede rust bracht ons nog 1 kavelpad en verder alleen asfalt. De energie was bij ons alledrie op en we wilden maar 1 ding. De Finish!!!!

Die kwam voor ons na 20 km. We zijn ergens verkeerd gelopen en hebben zo een stuk afgesneden. Voor deze ene keer vonden we dat niet erg. Het was gewoon niet onze dag.

De organisatie was prima, het weer was waardeloos en ook wij alledrie hadden niet onze dag. Maar wel weer 20 km in de benen....

Vanuit de woonkamer

Ineens werden we getrakteerd op een prachtig uitzicht vanuit onze woonkamer. Zon of regen, wind mee of tegen....... Alles tegelijk en wondermooi!

52.20 Weer verder

Al in oktober, tijdens de droomdekenmaakdag ben ik begonnen aan een droomdeken voor de Droomdekenstichting. In alle hectiek van het afgelopen half jaar had ik niet de energie om daar mee verder te gaan. Mijn wereld beperkte zich tot mijn eigen gezin en daar hield ik het bij. Nu het tij is gekeerd, keert niet alleen de rust, maar ook de interesse voor de buitenwereld weer terug en dus pakte ik die droomdeken weer op.

Het patroon het: "De verdwenen puntjes" en je hebt voor 1 blok 4 lapjes van 16x16 cm en 1 lapje van 27 bij 27 cm nodig.

Je legt vervolgens de kleine lapjes 2 aan 2, met de goede kanten, op elkaar en stikt ze rondom vast.

Dan knip je één van de lapjes dwars over open en klap je de dan onstane driehoeken naar buiten.

De 2 vierkanten die dan ontstaan, leg je weer met de goede kanten op elkaar, stik je weer rondom door en dan knip je weer één laag door om de dan onstane driehoeken weer om te klappen.

Dan neem je het grote vierkant en dan zet je weer dezelfde stappen. Doorstikken, openknippen en omklappen. En dan heb je het eindblok. Ik heb 15 blokken gemaakt, van allerlei restjes "Hollandse" stof. Om er een beetje pit in te brengen heb ik als contrastkleur felgroen toegevoegd en ervoor gezorgd dat het groen in elk blok op dezelfde plek kwam te zitten.

Om een idee te geven, heb ik alle blokken uitgelegd op de grond. Het dekentje wordt ongeveer 1x1.5 meter.



Nu nog zoeken naar een mooie rand, een leuke achterkant en een patroontje om de deken door te stikken. Iemand suggesties????

Een jaar later .... ongeveer

Het is ongeveer een jaar geleden dat bij manlief de eerste klachten ontstonden. Vorig jaar rond deze tijd speelde hij de sterren van de hemel in het tweede van de plaatselijke FC. Als oudje (en laatste man) wist hij de jonkies te sturen en omdat hij al een flink aantal kilo's was afgevallen, wist hij ook het middenveld (en in standaardsituaties de aanval) te ondersteunen. Een paar wedstrijden voor het einde van de competitie was er dus niets aan de hand.

Nou ja, niets..... Op zaterdagavond zakte hij ineens door zijn been, als hij opstond van de bank. Of als hij op de bank zat, wist hij niet hoe zijn been neer te leggen, want dat been werkte niet mee. Maar in onze optiek was het allemaal redelijk onschuldig. Hij was tenslotte al boven de 40 en in de loop van de zondag verdwenen de klachten ook weer. Nog 2 wedstrijden te gaan en dan was er tijd voor rust en dus herstel. En de rust kwam, maar het herstel bleef uit. Dus eerst naar de fysiotherapeuten van de club. Goede mensen, met een sporthart en dus gericht op beweging.

Maar de therapie hielp niet. Dus naar de huisarts. En de huisarts dacht aan een hernia en de klachten pasten ook bij een hernia. En weer waren wij optimistisch, dus wij wachtten nog even met het boeken van de vakantie, bedachten een alternatief in geval van een hernia(operatie) en namen de rust die manlief nodig had.

Maar ja, maar ja, maar ja, het was geen hernia. Huh, geen hernia, hoe kan dat nou..... Alles wees in die richting. En onze huisarts verwees ons naar de fysio, ergens zat er iets niet goed in de zenuwbanen in de rug. En de fysio ging aan de slag. Zijn conclusie: "Het syndroom van piriformis." En de behandeling sloeg aan. Dus de vakantie ging naar het buitenland. We pasten ons aan aan de mogelijkheden van manlief en zelfs de 4daagse van IJzer werd ingepast.

En toen kwam de klap. Manlief ging achteruit. Lag het aan de stoel op zijn werk? Stond de stoel in de auto niet goed afgesteld? Was hij te snel weer begonnen met sporten? Deed hij toch te veel huishoudelijke dingen? Volgens ons niet, maar ooo wat ging hij hard achteruit. En als ik nu hier teruglees, zie ik dat ik pas in november voor het eerst echt heb gepost over de gezondheid van manlief.

En toen waren er toch echt al veel scenario's afgespeeld. Hernia, ziekte van Lyme, hersenvliesontsteking, MS, ADEM, bijzondere virussen...

Pas in november. Een portie "kop in het zand" is ons in deze dus niet vreemd. Aan de andere kant denk ik dan maar, dat wij het vermogen hebben om de wereld rooskleurig te bekijken. Gelukkig maar. Want als ik een jaar geleden had geweten wat ons te wachten stond..... Aan de andere kant heb je niets te kiezen als je in zo'n situatie terecht komt.

Een jaar later kan ik alleen maar zeggen dat ik trots ben. Trots op ons gezin, ons gezin als geheel, maar ook trots op ieder individu in ons gezin.

Trots op dat mannetje van 11, die toen iedereen het moeilijk had, met zijn optimisme en energie de moed erin wist te houden. Trots op dat meisje, dat ondanks haar eigen sores en hobbels in haar leven, toch die glimlach op mijn gezicht en in mijn hart wist te brengen. Trots op mijn man, die uiteindelijk heeft ingezien, dat hij echt moest worden opgenomen en die heeft geaccepteerd dat hij echt (echt, echt) heel ziek was. En die dus alle hulp accepteerde. Soms eerder dan dat ik dat deed. En die, hoe is het mogelijk, ervan overtuigd was, dat het allemaal goed zou komen.

Alleen bij gedachte al biggelen de tranen alweer over mijn wangen..... Want mijn man werd op een bepaald moment met behulp van een tillift vanuit zijn bed in een rolstoel gehesen. En ik weet dat dat echt niet anders kon, maar de blik in de ogen van manlief en de hulpeloosheid van die ene, die zelfde man waar ik zoveel van hou in de tillift, die vergeet ik nooit meer. Verdikke weer natte ogen........

En nu is het weer april, weer voorjaar, en weer proberen we elke dag een stuk te fietsen samen. En hoewel dat niet elke dag lukt, ben ik blij. Zo blij!!!! Want we kunnen samen fietsen, samen leven, samen beslissingen nemen en samen houden van elkaar!!!!!!!!

52.19 Klaar!!!!

Hij is af, de droomdeken van manlief! En moooooiiiiii!








 

52.18 Belofte maakt schuld

Al lange tijd terug vroeg Wandelmams mij om voor haar ook een bolletjessjaal te haken. Zij zorgde voor het materiaal en ik voor de uitvoering. En dit is het resultaat:








Mams is tevreden en ik dus ook!

52.17 Bijna.....

Ondertussen ben ik ook weer bezig geweest met de quilt voor manlief. Hij is gedubbeld en ik heb de afwerkbies in elkaar gezet. Ik heb het mezelf weer erg moeilijk gemaakt, omdat de achterkantstof qua kleur absoluurt niet past bij de voorkant.

Ik moet de afwerkbies nog met de naaimachine aan de voorkant zetten, dan de tussenlaag en de achterkant op de juiste afstand snijden en dan de bies met de hand vastzetten op de achterkant. Vooral dat met de hand vastzetten wordt nog een tijdrovend klusje. Gelukkig hebben we volgende week een lang weekend.

Nog een paar uurtjes werk en dan kan manlief dutten onder zijn eigen "droomdeken"!!!!!