Vandaag was een drukke dag voor manlief. Na wat opstart problemen van het apparaat is hij, later dan gepland, door de MRI gegaan. De anesthesist had zijn werk goed gedaan, want manlief heeft niets meegekregen van de scan. Nadat hij was bijgekomen uit zijn roes, is er ook nog een EEG gedaan. Dit is om de spieren te testen.
Net na 3 uur was ik, met de schatjes, in het ziekenhuis. Manlief werd toen net weer opgehaald van deze test. Kort nadat wij er waren, kreeg ik een sms van schoonzus en zwager, zij waren ook gearriveerd. Samen met dochterlief ben ik ze gaan ophalen beneden. Net voor wij de lift instapten kwam manlief langs, dus de eerste kus van ons meisje had hij al te pakken.
Daarna gingen we om en om bij manlief aan het bed zitten. Al snel kwam er een arts. Zij vertelde dat er in de onderrug van manlief een ontsteking te zien was. Wat de oorzaak van deze ontsteking is, is nog niet te zeggen, maar het afnemen van hersenvocht via een ruggenprik was in ieder geval niet mogelijk. Er zou nu hersenvocht afgenomen worden via een prik in de nek.
Ondertussen liep het tegen 5 uur en waren de schatjes het zat in het ziekenhuis. Het werd dus tijd om te vertrekken. Ik liet manlief achter onder de hoede van zijn zus en zwager en wij vertrokken. Nog voor we het ziekenhuis uit waren, belde mijn zwager. De prik in zijn nek werd gedaan. Ik twijfelde nog even, maar besloot om toch gewoon weg te gaan. Wel vroeg ik mijn zwager of hij wilde bellen over de afloop.
Na een kwartiertje belde mijn zwager. De prik was goed gegaan en (hoera, hoera) het hersenvocht was helder. Dat is een goed teken, want zo hoort hersenvocht eruit te zien. Zo rond 7 uur belde manlief zelf nog. Hij voelde zich nog steeds goed en na de prik in zijn nek was er nog bloed geprikt, er was nog iets anders geprikt en toen bleek dat er een buisje bloed te weinig was afgenomen en moest hij nog een keer geprikt worden. En toen vond hij het genoeg. En dat heeft hij ook gezegd tegen de verpleging. Na het praatje met mij, ging even slapen en hij hoopte vanavond nog "The Voice" te kunnen kijken.
We zijn blij dat de MRI eindelijk gelukt is. Na het weekend staat er ook nog een PET-scan gepland en dan hopen ze een plan de campagne te kunnen maken. Maar actie is er genoeg geweest vandaag. Nu even rustig bijkomen en dan vanaf maandag in volle vaart verder.
vrijdag 16 december 2011
donderdag 15 december 2011
100 kilo lichter
Vandaag ben ik zeker 100 kilo lichter terug gekomen uit het ziekenhuis. Dat begon al rond half 1 vanmiddag. Toen belde manlief namelijk zelf en hij klonk opgewekt en duidelijk. Hij gaf aan dat hij zich een stuk beter voelde, maar dat hij ook wel wist dat hij gister flink in de war is geweest. Dat ik hem zelf aan de lijn had, maakte mij erg blij.
Om een uur of 3 was ik in het ziekenhuis. Manlief was op dat moment bij de oogarts en ook daar was hij niet lekker geworden. Het team bij de oogarts was daar zo van geschrokken dat ze een reanimatieteam hadden opgeroepen. Gelukkig was dit niet nodig. Hij was in de rolstoel naar de oogarts gegaan, maar omdat hij niet lekker was, haalden ze hem in zijn bed weer op.
Toen ik op hem zat te wachten, kwam één van de artsen bij me. Omdat er geen MRI was van de onderrug, wilden ze die ook nog gaan maken, het liefst vandaag nog. Ze willen uitsluiten dat er in het onderste deel van zijn rug een blokkade zit. Pas als dat is uitgesloten, gaan ze weer een ruggenprik proberen. Ook vertelde ze dat de artsen gisteren erg geschrokken waren van wat er was gebeurd en dat ze mij erg rustig vond, gezien de omstandigheden. Daar waren ze wel blij mee, want het laatste wat ze kunnen gebruiken is familie die in paniek raakt. (Toch wel prettig om zo'n compliment te horen.)
Vlak na dit gesprek was manlief weer terug en konden we even bijpraten. Ondertussen was het 4 uur en toen kreeg ik een sms. De vader en zus van manlief stonden bij de hoofdingang. En dus ben ik ze gaan halen. We hebben om en om bijgepraat en om half 5 werd manlief, voorzien van een kalmerend middel, naar de MRI gebracht. Ook nu mislukte het. Manlief vindt het een rotapparaat en hield het niet vol. Morgenochtend gaat hij opnieuw, maar dan brengt de anesthesist hem eerst in slaap. Hopelijk gaat het dan wel lukken, zodat er verdere stappen genomen kunnen worden.
Manlief kreeg eten en dus ging ik met schoonpapa en schoonzus naar beneden om ook iets te eten. Na het eten zijn we weer naar boven gegaan en nadat de andere bezoekers naar het station vertrokken waren, hebben manlief en ik nog even rustig zitten praten met elkaar.
Om 8 uur verliet ik het ziekenhuis weer. En hoewel het een lange dag was in het ziekenhuis, voelde het veel minder lang dan gister en ging ik een stuk prettiger naar huis. Veel wijzer zijn we nog niet, maar we hebben alle vertrouwen in de mensen daar. Op naar de MRI morgenochtend.
Om een uur of 3 was ik in het ziekenhuis. Manlief was op dat moment bij de oogarts en ook daar was hij niet lekker geworden. Het team bij de oogarts was daar zo van geschrokken dat ze een reanimatieteam hadden opgeroepen. Gelukkig was dit niet nodig. Hij was in de rolstoel naar de oogarts gegaan, maar omdat hij niet lekker was, haalden ze hem in zijn bed weer op.
Toen ik op hem zat te wachten, kwam één van de artsen bij me. Omdat er geen MRI was van de onderrug, wilden ze die ook nog gaan maken, het liefst vandaag nog. Ze willen uitsluiten dat er in het onderste deel van zijn rug een blokkade zit. Pas als dat is uitgesloten, gaan ze weer een ruggenprik proberen. Ook vertelde ze dat de artsen gisteren erg geschrokken waren van wat er was gebeurd en dat ze mij erg rustig vond, gezien de omstandigheden. Daar waren ze wel blij mee, want het laatste wat ze kunnen gebruiken is familie die in paniek raakt. (Toch wel prettig om zo'n compliment te horen.)
Vlak na dit gesprek was manlief weer terug en konden we even bijpraten. Ondertussen was het 4 uur en toen kreeg ik een sms. De vader en zus van manlief stonden bij de hoofdingang. En dus ben ik ze gaan halen. We hebben om en om bijgepraat en om half 5 werd manlief, voorzien van een kalmerend middel, naar de MRI gebracht. Ook nu mislukte het. Manlief vindt het een rotapparaat en hield het niet vol. Morgenochtend gaat hij opnieuw, maar dan brengt de anesthesist hem eerst in slaap. Hopelijk gaat het dan wel lukken, zodat er verdere stappen genomen kunnen worden.
Manlief kreeg eten en dus ging ik met schoonpapa en schoonzus naar beneden om ook iets te eten. Na het eten zijn we weer naar boven gegaan en nadat de andere bezoekers naar het station vertrokken waren, hebben manlief en ik nog even rustig zitten praten met elkaar.
Om 8 uur verliet ik het ziekenhuis weer. En hoewel het een lange dag was in het ziekenhuis, voelde het veel minder lang dan gister en ging ik een stuk prettiger naar huis. Veel wijzer zijn we nog niet, maar we hebben alle vertrouwen in de mensen daar. Op naar de MRI morgenochtend.
Een korte update
Ik heb vanmorgen weer contact gehad met de afdeling van manlief. Hij is vanmorgen wakker goed wakker geworden. De woordvindingsproblemen en de warrigheid en rusteloosheid zijn weg. Hij weet dat hij gister erg in de war was en vindt dat heel vervelend.
Daarnaast is hij erg moe, omdat ze hem vannacht om de 2 uur hebben wakker gemaakt om hem te controleren. Ik heb hem dus zelf nog niet gesproken, omdat hij bij de verpleging had aangegeven dat hij wilde slapen. En dus laat ik hem maar slapen.
Verder zal er vandaag sowieso een MRI gemaakt worden. En de rest hoor ik vanmiddag wel. Maar voor nu ziet het er in ieder geval beter uit dan gister.
Daarnaast is hij erg moe, omdat ze hem vannacht om de 2 uur hebben wakker gemaakt om hem te controleren. Ik heb hem dus zelf nog niet gesproken, omdat hij bij de verpleging had aangegeven dat hij wilde slapen. En dus laat ik hem maar slapen.
Verder zal er vandaag sowieso een MRI gemaakt worden. En de rest hoor ik vanmiddag wel. Maar voor nu ziet het er in ieder geval beter uit dan gister.
woensdag 14 december 2011
Een rare dag
Vanmorgen tot een uur of 9 in mijn bed gelegen. Na alle drukte van de afgelopen dagen was dat wel even lekker. Na het ontbijt ging ik aan het werk. Ik heb een aantal opdrachten voor mijn leerlingen voorbereid en een aantal gemaakte opdrachten globaal bekeken en de taalfouten eruit gehaald. Mijn bedoeling was om later op de dag er voor te zorgen dat de leerlingen hun opdrachten voorzien van commentaar en verbeteringen terug zouden krijgen.
Ondertussen was het 12 uur en dus besloot ik manlief te sms-en. Er was al het één en ander gebeurd. De diëtiste was geweest. Omdat hij zo weinig eet, zijn ze in het AMC bang voor ondervoeding en dus kwam de diëtiste om advies te geven over wat manlief het beste kan eten. Ook was de neuroloog al even geweest, maar die zou later nog een keer terug komen. Ik vroeg of hij mij wilde bellen nadat de neuroloog was geweest en besloot dat het toen tijd was om even te gaan luchten.
En dus toog ik naar het strand. Heerlijk tegen de wind in liep ik langs de vloedlijn. Het zand waaide tegen mijn benen en de wind beet in mijn wangen. Heerlijk!! Mijn hoofd waaide langzaamaan leeg. Toen ik het strand afkwam tintelden mijn wangen en voelde ik me lekker uitgewaaid. Ik deed een aantal boodschappen en toen ik terug kwam in het huisje nam ik even de tijd om de krant te lezen. Ondertussen was het 3 uur en omdat ik nog niets van manlief had gehoord, stuurde ik weer een sms. Hij belde direct terug.
Hij had de neuroloog nog niet gesproken, maar er was wel een EMG-onderzoek gedaan. Met behulp van schokjes werd gemeten hoe de spieren reageren op deze seintjes. De neuroloog zou nog wel komen en we spraken af dat ik inde auto zou stappen, zodat de kans groot was dat ik ook aanwezig zou zijn bij het gesprek met de neuroloog. Bovendien kon ik dan weer redelijk op tijd terug om nog een poosje te werken.
Toen ik in het ziekenhuis aankwam stonden er 4 personen om het bed van manlief. Het was de bedoeling dat er een ruggenprik werd afgenomen, maar hij voelde zich ineens niet lekker. De ruggenprik ging niet door en manlief werd platgelegd. Helaas hielp dat allemaal niet. Hij raakte in de war, kon niet meer uit zijn woorden komen en beantwoordde alle vragen met ja of nee. Helaas gaf hij af en toe het verkeerde antwoord, zodat zowel de artsen, als de verpleging, als ik doorhadden dat hij het antwoord gokte.
Al met al een nare situatie. Omdat hij warrig en onrustig bleef, werd besloten direct een MRI te maken. Maar ook die mislukte, omdat hij niet stil kon blijven liggen. Weer terug op de kamer werd het allemaal nog vervelender. Manlief kon niet uit zijn woorden, werd boos, hij vloekte zelfs (dat gebeurt anders bijna nooit) en werd zelfs een beetje agressief. En iedereen die hem kent, weet dat dat niet bij hem past.
Uiteindelijk ben ik om 8 uur weggegaan. Met een list had ik hem, op verzoek van de verpleging, een tablet gegeven om rustig te worden. Dit was ook echt nodig, maar het voelt niet goed. Het klopt gewoon niet om je partner zo te behandelen. Met een rotgevoel ging ik dus weg. Gelukkig mocht ik bellen voor ik naar bed ga, dus dat heb ik net gedaan. Manlief slaapt nu. Hij wordt elk half uur gecontroleerd, of hij nog ik bed ligt, maar ook zijn functies. Ik weet ook zeker dat hij in goede handen is daar. En dus ga ik ook slapen. Ik zal mijn energie nog nodig hebben. En morgen is er weer een dag.
Ondertussen was het 12 uur en dus besloot ik manlief te sms-en. Er was al het één en ander gebeurd. De diëtiste was geweest. Omdat hij zo weinig eet, zijn ze in het AMC bang voor ondervoeding en dus kwam de diëtiste om advies te geven over wat manlief het beste kan eten. Ook was de neuroloog al even geweest, maar die zou later nog een keer terug komen. Ik vroeg of hij mij wilde bellen nadat de neuroloog was geweest en besloot dat het toen tijd was om even te gaan luchten.
En dus toog ik naar het strand. Heerlijk tegen de wind in liep ik langs de vloedlijn. Het zand waaide tegen mijn benen en de wind beet in mijn wangen. Heerlijk!! Mijn hoofd waaide langzaamaan leeg. Toen ik het strand afkwam tintelden mijn wangen en voelde ik me lekker uitgewaaid. Ik deed een aantal boodschappen en toen ik terug kwam in het huisje nam ik even de tijd om de krant te lezen. Ondertussen was het 3 uur en omdat ik nog niets van manlief had gehoord, stuurde ik weer een sms. Hij belde direct terug.
Hij had de neuroloog nog niet gesproken, maar er was wel een EMG-onderzoek gedaan. Met behulp van schokjes werd gemeten hoe de spieren reageren op deze seintjes. De neuroloog zou nog wel komen en we spraken af dat ik inde auto zou stappen, zodat de kans groot was dat ik ook aanwezig zou zijn bij het gesprek met de neuroloog. Bovendien kon ik dan weer redelijk op tijd terug om nog een poosje te werken.
Toen ik in het ziekenhuis aankwam stonden er 4 personen om het bed van manlief. Het was de bedoeling dat er een ruggenprik werd afgenomen, maar hij voelde zich ineens niet lekker. De ruggenprik ging niet door en manlief werd platgelegd. Helaas hielp dat allemaal niet. Hij raakte in de war, kon niet meer uit zijn woorden komen en beantwoordde alle vragen met ja of nee. Helaas gaf hij af en toe het verkeerde antwoord, zodat zowel de artsen, als de verpleging, als ik doorhadden dat hij het antwoord gokte.
Al met al een nare situatie. Omdat hij warrig en onrustig bleef, werd besloten direct een MRI te maken. Maar ook die mislukte, omdat hij niet stil kon blijven liggen. Weer terug op de kamer werd het allemaal nog vervelender. Manlief kon niet uit zijn woorden, werd boos, hij vloekte zelfs (dat gebeurt anders bijna nooit) en werd zelfs een beetje agressief. En iedereen die hem kent, weet dat dat niet bij hem past.
Uiteindelijk ben ik om 8 uur weggegaan. Met een list had ik hem, op verzoek van de verpleging, een tablet gegeven om rustig te worden. Dit was ook echt nodig, maar het voelt niet goed. Het klopt gewoon niet om je partner zo te behandelen. Met een rotgevoel ging ik dus weg. Gelukkig mocht ik bellen voor ik naar bed ga, dus dat heb ik net gedaan. Manlief slaapt nu. Hij wordt elk half uur gecontroleerd, of hij nog ik bed ligt, maar ook zijn functies. Ik weet ook zeker dat hij in goede handen is daar. En dus ga ik ook slapen. Ik zal mijn energie nog nodig hebben. En morgen is er weer een dag.
dinsdag 13 december 2011
Naar het AMC
Vanmorgen stonden we met allen om 8 uur klaar om de ambulance op te wachten. Maar hij kwam niet. Om 10 over 8 niet, om kwart over 8 niet, om 20 over 8 niet en toen, toen ging de telefoon. De ambulancemedewerkster. Er was een spoedrit tussendoor gekomen en ze zouden er nu met zo'n 20 minuten zijn. Dus zetten de schatjes nog even de tv aan, namen paps, mams en ik nog een bakkie en werd manlief langzaam nog iets wakkerder.
Eindelijk, eindelijk stond de ambulance dan voor de deur. En daar kwamen 2 enthousiaste ambulancemedewerkers uit. Na het voorstellen en een kort gesprekje werd manlief de ambulance in geholpen.
Nadat ik dochterlief had geknuffeld en haar traantjes had weggeveegd en vervolgens zoonlief ook een knuffel had gegeven, stapte ik in de auto en sloot aan achter de ambulance. Er stond geen noemenswaardige file, maar de hemelsluizen gingen wel even helemaal open. En natuurlijk net op een stukje snelweg waar geen ZOAB lag, dus het zicht was even erg slecht. Maar zonder kleerscheuren bereikten we het AMC. De ambulance ging zijn eigen weg en ik ging in de rij voor de parkeergararge. Toen ik eindelijk had geparkeerd, moest ik op zoek naar de goede afdeling. En dat viel niet mee. Wat een enorm complex, vandaag compleet met kerstmarkt en optredens. Daarnaast diverse winkels en eetgelegenheden.
Maar uiteindelijk vond ik de lift naar de goede afdeling en kwam ik bij manlief terecht. Het begon weer te regenen, maar ook de zon was te zien en toen zagen wij de regenboog. Omdat mijn fototoestel voor het grijpen lag, heb ik die maar snel vastgelegd.
De reden dat mijn fototoestel klaar lag, had te maken met een ander deel van het uitzicht. Namelijk de ArenA. Allen John de Wolf is wel erg veranderd. Wat ouder en van het andere geslacht.
Verder hebben we vandaag uitgebreid gesproken met de co-assistent/zaalarts. Eerst heeft ze ons gesproken, daarna heeft ze alle medische gegevens die we hadden meegekregen bestudeerd en daarna heeft ze manlief uitgebreid onderzocht. Later kwam ze terug met de neuroloog en ook zij nam uitgebreid de tijd voor ons. Weer ons verhaal, weer lichamelijk onderzoek. Ondertussen was het bijna 5 uur en was manlief bekaf en ik het spuugzat.
En dus vertrok ik. Op naar mijn tijdelijk onderkomen aan de kust. En daar zit ik nu. Net nog even met manlief gesmst en hij voelt zich goed. En nu afwachten wat de komende week ons gaat brengen.
Enne mocht je niet weten wat ik bedoelde met John de Wolf, klik hier.
Eindelijk, eindelijk stond de ambulance dan voor de deur. En daar kwamen 2 enthousiaste ambulancemedewerkers uit. Na het voorstellen en een kort gesprekje werd manlief de ambulance in geholpen.
Nadat ik dochterlief had geknuffeld en haar traantjes had weggeveegd en vervolgens zoonlief ook een knuffel had gegeven, stapte ik in de auto en sloot aan achter de ambulance. Er stond geen noemenswaardige file, maar de hemelsluizen gingen wel even helemaal open. En natuurlijk net op een stukje snelweg waar geen ZOAB lag, dus het zicht was even erg slecht. Maar zonder kleerscheuren bereikten we het AMC. De ambulance ging zijn eigen weg en ik ging in de rij voor de parkeergararge. Toen ik eindelijk had geparkeerd, moest ik op zoek naar de goede afdeling. En dat viel niet mee. Wat een enorm complex, vandaag compleet met kerstmarkt en optredens. Daarnaast diverse winkels en eetgelegenheden.
Maar uiteindelijk vond ik de lift naar de goede afdeling en kwam ik bij manlief terecht. Het begon weer te regenen, maar ook de zon was te zien en toen zagen wij de regenboog. Omdat mijn fototoestel voor het grijpen lag, heb ik die maar snel vastgelegd.
De reden dat mijn fototoestel klaar lag, had te maken met een ander deel van het uitzicht. Namelijk de ArenA. Allen John de Wolf is wel erg veranderd. Wat ouder en van het andere geslacht.
Verder hebben we vandaag uitgebreid gesproken met de co-assistent/zaalarts. Eerst heeft ze ons gesproken, daarna heeft ze alle medische gegevens die we hadden meegekregen bestudeerd en daarna heeft ze manlief uitgebreid onderzocht. Later kwam ze terug met de neuroloog en ook zij nam uitgebreid de tijd voor ons. Weer ons verhaal, weer lichamelijk onderzoek. Ondertussen was het bijna 5 uur en was manlief bekaf en ik het spuugzat.
En dus vertrok ik. Op naar mijn tijdelijk onderkomen aan de kust. En daar zit ik nu. Net nog even met manlief gesmst en hij voelt zich goed. En nu afwachten wat de komende week ons gaat brengen.
Enne mocht je niet weten wat ik bedoelde met John de Wolf, klik hier.
maandag 12 december 2011
Wat dan?
De schatjes eten normaal gesproken hun brood op maandag op de overblijf. Maar vandaag kwamen ze thuis eten. Tenslotte was dit voorlopig de laatste mogelijkheid om in het bijzijn van papa hun lunch te nuttigen. Maar papa had niet zo'n beste ochtend gehad, dus na een kus en een knuffel sliep hij al snel weer verder.
Ik maakte iets te eten klaar en tijdens het wachten raakten de schatjes in gesprek. "Ik vind het niet leuk dat papa morgen naar het ziekenhuis in Amsterdam moet," zei dochterlief. Dat was haar broer met haar eens. "Maar," zei hij, "het is wel beter, want nu gaan ze uitzoeken wat er echt aan de hand is. Want dat wil ik nu wel eens weten." Ja, dat was zij dan wel weer met hem eens.
Ondertussen schonk ik de thee in en net toen ik hun lunch wilde brengen, zei dochterlief dat ze blij was dat papa waarschijnlijk geen ziekte had waar hij dood aan zou gaan. SLIK! Zoonlief zuchtte eens diep, terwijl ik in de keuken zijn antwoord af wachtte. Toen zei hij: "Dat weten we nog niet, maar als papa helemaal niets meer kan, wat dan? Heb je dan liever een vader die alleen maar in zijn bed ligt en verder niets kan en doet?"
Tja, wat dan?
Ik maakte iets te eten klaar en tijdens het wachten raakten de schatjes in gesprek. "Ik vind het niet leuk dat papa morgen naar het ziekenhuis in Amsterdam moet," zei dochterlief. Dat was haar broer met haar eens. "Maar," zei hij, "het is wel beter, want nu gaan ze uitzoeken wat er echt aan de hand is. Want dat wil ik nu wel eens weten." Ja, dat was zij dan wel weer met hem eens.
Ondertussen schonk ik de thee in en net toen ik hun lunch wilde brengen, zei dochterlief dat ze blij was dat papa waarschijnlijk geen ziekte had waar hij dood aan zou gaan. SLIK! Zoonlief zuchtte eens diep, terwijl ik in de keuken zijn antwoord af wachtte. Toen zei hij: "Dat weten we nog niet, maar als papa helemaal niets meer kan, wat dan? Heb je dan liever een vader die alleen maar in zijn bed ligt en verder niets kan en doet?"
Tja, wat dan?
zondag 11 december 2011
52.14 Even niet
Behalve een paar toeren haken aan de eerder getoonde kussenhoes van Zpagetti, ben ik deze week niet toegekomen aan enig handwerk.
En ondertussen is de hoes gegroeid tot 50 centimeter. Uiteindelijk moet hij 55 centimeter worden, dus het einde komt in zicht. Ik hoop jullie volgende week weer iets meer te kunnen laten zien, maar dat het deze week niet gelukt is, zal voor niemand een verrassing zijn.
En ondertussen is de hoes gegroeid tot 50 centimeter. Uiteindelijk moet hij 55 centimeter worden, dus het einde komt in zicht. Ik hoop jullie volgende week weer iets meer te kunnen laten zien, maar dat het deze week niet gelukt is, zal voor niemand een verrassing zijn.
Abonneren op:
Posts (Atom)