Stadswandeling Meppel

Om haar kunstvakken af te ronden moet Dochterlief een stadswandeling door Meppel bedenken, waarbij diverse kunstobjecten en klassieke kenmerken aan bod komen. Op papier is alles uitgewerkt, maar of dat ook klopt in de praktijk is natuurlijk altijd de vraag. Daarom gingen we vandaag op pad om de stadswandeling te controleren.

Omdat de stadswandeling door het centrum gaat, kozen we voor deze eerste Paasdag, dan zou het vast niet zo druk zijn. En om toch wat wandelkilometers te maken, besloten om ook de afstand van en naar Meppel te lopen.

Om half elf gingen we op pad, een mooie tijd, waarbij Dochterlief niet te vroeg uit bed hoefde en waarbij we ook weer niet al te laat terug zouden zijn, zodat we ook nog iets aan de middag hadden. En voor de tweede keer in twee dagen verliet ik het dorp richting Meppel. Niet dat het me ook maar iets kon schelen, ik was simpelweg blij dat ik aan de wandel was. Ons eerste doel was het station, want daar zou de Stadswandeling starten. Eenmaal daar aangekomen, namen we eerst een korte pauze, de innerlijke mens moest versterkt worden, zodat we volle concentratie hadden voor de uitwerking van de wandeling.

De start is bij de boom bij de stationstunnel en de taken waren goed verdeeld. Ik was verantwoordelijk voor het opnemen van de route met behulp van Relive en Dochterlief maakte de noodzakelijk foto's voor bij de routebeschrijving.

Natuurlijk maakte ik ook foto's, alleen waren die niet bedoeld voor de routebeschrijving, nou ja, bijna niet. Dochterlief wilde toch ook wel wat foto's in de Relive-opname, dus af en toe kreeg ik de opdracht om een foto te maken van een bepaald object.

We kwamen al snel in het Wilhelminapark en daar zagen we Mams in de verte lopen, ook zij was toe aan wandelen. We trokken, op gepaste afstand, een stukje met elkaar op, maar als snel scheidden ook de wegen weer, Mams had een andere route in gedachte.

Onze route bracht ons op de mooiste plekjes van Meppel en bij de ijscoboer, die besloten had om toch maar open te gaan. Tja, dat moest beloond worden, vonden we en zo genoten we van een heerlijk ijsje. Dat was genieten!!!

En verder ging het weer, slingerend door de stad, waarbij Dochterlief nu eens meer naar de gevels boven de etalages keek, dan naar de etalages zelf. En dat was een hele ontdekking. Eenmaal terug bij het station, maakte ik gelijk de Relive-opname in orde.

En toen dat gelukt was, gingen we in hoog tempo weer naar huis. En ik kan je vertellen dat Dochterlief flink tempo kan lopen!

In totaal kwamen we vandaag op een kleine zestien kilometer. En ondanks het feit dat het dan misschien niet zoveel kilometers zijn, werd ik er toch erg gelukkig van.

Ik wil wandelen......

Vandaag deed ik een "Ik-wil-wandelen!"-rondje. Ik moest er even uit, even de benen strekken. Het werd een rondje van 10 km rond het dorp. Heerlijk!

En morgen ga ik weer op pad, deze keer met Dochterlief en niet alleen voor de leuk, Dochterlief moet ondertussen ook een opdracht voor school uitwerken. Ik heb er nu al zin in!!!

Corona-quarantaine, deel 4

En zo zijn we alweer een week verder. Een week waarin we voornamelijk thuis zaten en daar ons best deden om te werken en te leren.

Dochterlief had deze week studieverlof. Dat betekende geen verplichte lessen, maar zelf voorbereiden op de dingen die nog gaan komen. Voor een aantal vakken is ze klaar, voor andere vakken moet ze nog "toetsen" maken om het SchoolExamen te vervolmaken. Er staat nog een mondeling Engels op het programma, die digitaal wordt afgenomen en er wachten haar nog vervangende opdrachten m.b.t. het laatste SchoolExamen. Haar school heeft ervoor gekozen om de leerlingen niet op school te laten komen. Door de slaag-zak-regeling die deze week werd gepubliceerd zijn er een paar dingen niet helemaal zeker meer. Maar ze pakte dit allemaal goed op en ze was serieus bezig met de schoolzaken die 100% zeker zijn.

De Wandelkerel had deze week ook een aantal online lessen. Dat deed hem goed. Contact met docenten en met klasgenoten was wat hij even nodig had. Daarnaast heeft hij contact gehad met zijn stagebedrijf, daar kwam helaas wat minder positief nieuws vandaan, voorlopig mogen er geen stagiaires komen. Toch heeft hij met zijn stagebegeleider afgesproken dat hij straks verdergaat met de voorbereidingen van de opdrachten die bij zijn stage horen. Mocht hij weer welkom zijn, dan kan hij dan ook direct aan de slag. Daarnaast gaat zijn opleiding kijken of het mogelijk is om in tweetallen praktijkexamens af te nemen. Op zich is hij daar wel blij mee, het geeft iets te doen.

Zelf ging ik op dezelfde voet door. Enkele online lessen en veel via de mail. En dat is elke keer toch drukker dan ik denk. Ik heb nog nakijkwerk liggen, maar ik kom er niet aan toe. Van de week blok ik mijn mail een paar uur en dan ga ik vol voor het nakijken.

Ondertussen was het woord van deze week toch wel BUITEN. Zoveel als we konden, zochten we de tuin op. In deze tijd zijn we extra dankbaar voor de ruime tuin die we hebben. En hoe dat er dan uitzag? Nou zo:

En dan maakten Manlief en ik af en toe nog een rondje op de fiets, om ook het lijf een beetje in vorm te houden. Nou ja, ik dan..... Manlief traint alleen zijn duim als wij gaan fietsen, hij neemt tenslotte dan de scootmobiel, maar genieten blijft het.

En zo kwamen we deze week weer door. Vandaag was een relaxdag, lezen, gamen, kletsen en Dochterlief schilderde. En daar sluit ik mee af.

Fijn paasweekeinde allemaal en blijf gezond!!!!

52.293 Als het maar lekker zit

Tja, dan zit je hele dagen thuis. Ik ben dan altijd van het gemak, een lekkere joggingbroek en een hoodie of een slobbertrui. Maar ja, als je die nu de hele dag draagt, gebruik je wel wat meer van dat soort kleding in een week.

Maar gelukkig had ik nog stof geknipt liggen voor een nieuwe joggingbroek voor mijzelf. Tijd dus om die te maken. En dat deed ik afgelopen week.

Het enige dat ik niet op voorraad had, was een koordje voor door de tailleboord. Dat heb ik opgelost door er tijdelijk een stukje roze koordelastiek door te rijgen. Ooit komt het juiste koordje wel, voor nu is het belangrijker dat ik er een lekkere broek bij heb.

Vitamine D tanken

Wat doe je als het zaterdag is en mooi weer. Ja, dan wil je naar buiten. Het was een perfecte wandeldag, maar dat lieten we toch maar aan ons voorbijgaan. Ik besloot om in de tuin aan het werk te gaan, daar was genoeg te doen.

Eerst maakte ik het klusje af waar de Wandelkerel vorige week mee was begonnen en toen was het tijd om de lavendel onder handen te nemen. Maar voor ik daar daadwerkelijk aan begon, kwam ook de Wandelkerel naar buiten. Hij moest zijn plantenopdracht voor school afmaken en wilde dus op de fiets nog een rondje door de omgeving doen, op zoek naar de plantjes die hij eerder nog niet had gevonden. Omdat zijn banden wat zacht waren, moesten die eerst nog maar even opgepompt.

We stonden nog even te kletsen voor hij wilde vertrekken en toen was het PANG. Op twee meter afstand van ons, knalde zijn voorband uit elkaar. Daar was niets meer aan te redden. Nu hebben we wel een reservefiets staan, maar die stond qua zadel- en stuurhoogte op de stand van zijn zusje, dus daar moest even aan gesleuteld worden, dat mocht ik doen. Ook van deze fiets konden de banden wel wat lucht gebruiken, dat ging gelukkig zonder problemen. En zo kon de Wandelkerel, met vertraging, toch nog op pad.

Daarna vertrok ik naar de voortuin om de lavendel onder handen te nemen. Dat was meer werk dan ik had verwacht en de voortuin was ook warmer dan ik had verwacht. De trui kon al snel uit. Ondanks de sociale afstand was er voldoende contact met andere mensen. Ik zwaaide naar diverse buren en er waren genoeg passanten die af en toe een praatje maakten, waarbij ik op veilige afstand achter ons tuinhekje bleef.

Na een paar uur had ik de lavendel netjes bijgewerkt. De paar stekjes die een plekje hadden gevonden buiten de daarvoor bedoelde bak, zette ik in een buitenpot. Die krijgt een plekje in de achtertuin, zichtbaar vanuit de keuken, hebben we daar ook iets gezelligs te zien.

De middag werd afgesloten met een rondje fietsen met Manlief. En dan zijn we toch maar weer blij dat we landelijk wonen. Veel ruimte, minder mensen en dus de mogelijkheid om je buiten zonder grote problemen aan de regels van het RIVM te houden.

Dochterlief streek nog even neer in de tuin, we kregen dus allemaal ons portie vitamine D.

Corona-quarantaine, deel 3

Ik begin met het grootste nieuws van deze week. Dochterlief heeft een 9! gehaald op haar eindexamenstuk van BV. Dat was een opsteker die ze zeker even nodig had. Ze stond te juichen en te springen in de kamer hier.

Verder gaan we gewoon door. We doen wat we moeten doen voor werk en school, maar het gaat niet altijd makkelijk. We hebben allemaal een dip(je) gehad deze week. De één kortdurend, de ander wat langer of meerdere dipjes, maar dat is natuurlijk niet raar. Toch komen we al met al de dagen wel goed door.

En gelukkig hebben we onz-troost-in-Corona-tijden...... Een klein harig wezentje met puntoortjes op vier pootjes.

Elke dag zoekt ons poezenbeest ons allemaal even op om een poosje op schoot te gaan liggen.

Dochterlief moest voor een opdracht voor school een schilderij nadoen. En ook daar speelde het poezenbeest een rol in. Ze koos voor dit schilderij:

En nadat ze van alles overhoop had getrokken om de juiste materialen te vinden, mocht ik de foto maken. Natuurlijk voldeed geen enkele foto direct aan de eisen, maar na enig nabewerken mocht ik deze foto hier laten zien:

Ziet er niet zo gek uit toch?

En nu is het weekend, we hopen dat de temperaturen dusdanig zijn dat er buiten gezeten kan worden in een hoekje uit de wind en in de zon. En verder nemen we even afstand van alle verplichtingen, tijd voor ontspanning, genieten en voor elkaar. We hebben tenslotte nog een paar weken te gaan op deze manier.

Ook voor jullie, wees zuinig op jezelf en op de ander en probeer gezond te blijven!