Pelgrimspad IJsseldelta, Hattemerbroek-De Oude Mars

Vandaag ging ik weer op pad met Ate en Hilly, de derde etappe van het pelgrimspad IJsseldelta. We reisden wederom naar station Zwolle en vandaar liepen we weer naar de spoorbrug om de route op te pakken waar we de vorige keer gestopt waren. Deze keer was het niet nodig om rekening te houden met openingstijden van kerken, want de enige stempelpost in de etappe van vandaag zat in Windesheim en dat was nog een flink aantal kilometers lopen.

We liepen de Schellerdijk op langs de IJssel en zijn uiterwaarden. Helaas begon het weer te miezeren, dat was niet helemaal waar we op gehoopt hadden, maar ja, we waren nu eenmaal op pad. Aan het einde van de Schellerdijk namen we even een ommetje landinwaarts om vervolgens via de Oldeneelweg weer bij de IJssel uit te komen. Al die tijd werd het niet droog, al kon je ook niet echt spreken van regen.

Net voor het einde van de dijk staat de voormalige elektriciteitscentrale Harculo, ook wel de IJsselcentrale genoemd. Toch bijzonder dat dit gebouw er nog staat, half open, half dicht. Ik zou hem best weleens van dichtbij willen bekijken en daar foto's willen nemen, maar dat zit er niet in....

We liepen om de IJsselcentrale heen en slingerden verder langs de uiterwaarden van de IJssel. Ik herkende de route van de Jacobsweg Nieumegen die ik in 2020 liep, dat bleek ook uit de bordjes, de hele Jacobsweg is tegenwoordig gepijld.

We bereikten Landgoed Windesheim en daar werden we over het terrein gestuurd, door het park dat erbij hoort. Ondanks het natte, sombere weer zagen we dat het een prachtig park is. Ik besloot om ook even de halve brug, die het uitkijkpunt voor de ruïne is, op te lopen. Ate en Hilly wachtten even af. De brug was een beetje glad, maar goed te belopen, dus toen ik de brug even later wat voelde bewegen, ging ik er vanuit dat ik gezelschap kreeg. Toen ik mij omdraaide bleek dat niet het geval te zijn, door de wind en de stroming van het water werd de brug in beweging gebracht. Voorzichtig verliet ik de brug weer, gelukkig hebben we de foto's nog.

We liepen nog een klein stukje over het landgoed voor we Windesheim bereikten. Het was al snel duidelijk dat er hier veel gewandeld kan worden, paden en knooppunten genoeg.

We kwamen bij de kerk en we hoopten dat we in kerk even konden zitten om een beetje op te drogen en om even bij te komen. Helaas was de kerk gesloten. Omdat we wel een stempel wilden, belden we aan bij de kosterswoning. De koster deed open en voorzag ons van stempels, maar we kregen niet de tijd om te vragen of we de kerk mochten bekijken, hij had duidelijk haast. Pech voor ons dus, we liepen dus maar door.

Een klein stukje van de route af, langs de weg van Windesheim naar Zwolle, zagen we een tankstation met 'winkeltje'. In de hoop dat we daar een bakkie zouden kunnen scoren, liepen we die kant op. Het winkeltje bleek dicht, volgens een local die net kwam tanken was de 'baas' ziek en bleef het winkeltje dus dicht. Helaas weer geen bakkie. Nog een klein stukje verder stond de molen van Windesheim, met de deuren open. In de hoop daar even droog te kunnen te zitten, deden we een nieuwe poging en ja hoor, drie maal is scheepsrecht, we konden binnen zitten en we kregen zelfs een bakkie en een stukje koek. We vulden dit rantsoen aan met wat te eten uit eigen voorraad, even nieuwe energie opdoen.

Ate en ik gingen de molen ook nog even verder bekijken. Helaas waaide het niet hard genoeg om te kunnen malen, zodra de maalstenen op elkaar werden gezet, hield het draaien op. De mannen gingen dus alles afkoppelen. Wij keken nog even rond.

We kregen een stickertje van de molen voor in ons boekje en Hilly en ik kochten een pak koeken, er-rug lekker die koeken, als dank voor het aangenaam verpozen en toen ging alle regenkleding weer aan, op naar De Oude Mars.

We liepen terug naar de route en vervolgden onze weg, nog steeds in de regen, maar nog steeds met plezier. Al waren we zo goed ingepakt dat we nauwelijks herkenbaar waren.

We liepen langs de Soestwetering richting Zwolle, hier hadden wind en regen vrij spel, er werd dus niet zoveel gepraat. Dat werd weer anders toen we een waarschuwingsbord zagen staan..... Gesprekstof genoeg ineens weer.

We liepen onder de weg Windesheim-Zwolle door en kwamen op Landgoed Zandhoven. Het werd eindelijk droog en we liepen tussen de bomen, dus eindelijk even geen wind en geen regen, heerlijk rustig. Op dit landgoed staan enorme sequoia's, die werden natuurlijk even bewonderd.

We slingerden de laatste kilometer over het Landgoed en kwamen uiteindelijk uit bij theehuis De Oude Mars. Daar sloten we de wandeling af met warme chocolademelk met slagroom.

Na de warme chocolademelk hadden we nog ruim de tijd om bij de bushalte te komen. De bus bracht ons terug naar het station, waar we de trein richting huis namen. Het was, ondanks de regen, een prachtige wandeldag.