Egmondwandelmarathon, Noordroute

Deze ochtend verliep ongeveer hetzelfde als de ochtend hiervoor en ook de afspraken waren min of meer gelijk, dus om 8 uur liepen we met een groepje richting de sporthal. Albert en Charlotte gingen even rustig zitten, zij mochten nog niet starten, en na toch nog een toiletbezoek van de een en/of ander, gingen we op pad.

Ook vandaag liepen we weer naar de boulevard, maar nu gingen we daar direct het strand op. Het was koud en dat was te zien, alles was bedekt met een dun laagje rijp, zelfs op het strand, een prachtig gezicht.

Bij de eerste rustpost stond de doedelzakspeler weer, alleen had hij nu eerst even pauze. Martin greep zijn kans stelde de beste man de ene na de andere vraag. Je zal maar doedelzakmuziekfan zijn.... Natuurlijk speelde hij even later weer.

Na deze rust viel de groep een beetje uiteen. Martin bleef wat achter, hij was bij de rustpost nog even blijven staan bij Tina en Wandelmams en liep uiteindelijk met hen verder. Liana en Tine lagen een stuk op ons voor en Ate zwierf er ergens tussendoor. Nadat Dochterlief en ik een selfie hadden gemaakt bij een hartje, sloot Ate zich bij ons aan.

We kwamen in de buurt van de paaltjes waar we altijd de springfoto's nemen en de grote vraag was of de paaltjes nog in voldoende goede staat waren om vanaf te springen. Na een kleine inspectie durfden wij het aan.

Nadat ik springfoto's had gemaakt van Ate en Dochterlief, de een iets beter dan de ander, was het mijn beurt om te springen.

Nadat we Ate hadden uitgelegd dat hij toch echt wat hoger moesten springen, deed hij een tweede poging, die was veel beter....

De eerste foto van Dochterlief mislukte, ik had haar onthoofd, maar ook bij haar was de tweede een stuk beter.

Bij mijn eerste sprong drukte Dochterlief te vroeg af, ik 'hing' dus niet in de lucht. Poging nummer twee was hartstikke mooi, al zeiden Ate en Dochterlief dat hij toch echt even opnieuw moest.

Ik snapte niet zo goed waarom, maar na enig aandringen van hun kant, ging ik akkoord. Had ik het maar geweten. Het paaltje waar wij afsprongen was hoger dan mijn kniehoogte, dus ik had even de schouder van Ate nodig om erbovenop te stappen en dat wed dus even gefilmd....

Ondertussen waren Ate, Tina en Wandelmams ook gearriveerd en na enige twijfel wilde Martin ook wel springen. Tina en Wandelmams sloegen over en vervolgden hun weg.

 

Ook Martin was tevreden over zijn foto, zo tevreden dat het nu zijn profielfoto is, en met zijn vieren liepen we door naar de laatste post op het strand. Daar stonden Liana en Tine op ons te wachten en nadat we allemaal gestempeld hadden gingen we weer verder. Er stond ons een flinke klim te wachten, maar die deden we met zijn vieren, Liana en Tine besloten om om het duin heen te lopen. We spraken af om elkaar weer te ontmoeten bij de 'fiets'.

Tijdens de klim zagen wij Liana en Tine lopen en zij zagen mij ook, dankzij die gele jas, en zo konden we nog even naar elkaar zwaaien.

Daar in de verte lopen Liana en Tine.

Bij de fiets vonden we elkaar weer terug. Martin dacht er even over om op de fiets verder te gaan, ik ook, maar toen Tine achterop wilde, besloot ik om toch maar verder te lopen. Het was hier ook een mooi moment om te proosten op de dag en dat deden we dan ook.

Vanaf hier ging het richting Bergen, op naar een binnenrust en een lekkere kop soep. Dit stuk vind ik altijd een prachtig stuk. Het is zo mooi daar in de duinen en het loopt ook lekker over het fietspad, zeker na de kilometers strand en de klim over het duin. En vandaag liepen de runderen ook nog eens in het zicht.

Net voor Bergen kreeg ik een hele leuke foto van Charlotte, zij en Albert zaten aan de soep op de laatste rustpost. Daar waren wij nog lang niet....

Maar gelukkig bereikten wij even later Bergen en konden we ook aan de soep. Dochterlief ging aan de snert, de rest ging aan de tomatensoep.

Het was trouwens een geluk dat we een tafel voor 6 vonden, want het was enorm druk, dus toen we onze soep op hadden en iedereen het toilet had bezocht, gingen we snel weer verder. Na de warmte binnen, was het weer even wennen aan de kou en Dochterlief, de enorme koukleum, pakte zichzelf goed in, inclusief een dubbel paar handschoenen. Heeft ze toch geluk dat ik het niet snel koud heb.

Mafkees!!!!

Het stuk van Bergen naar de laatste rust gaat ook weer door de duinen. Ook een prachtig stuk, maar minder klimmen en dalen. Ook hier was goed te zien dat het echt koud was, er lag op diverse plekken ijs op het water.

Bij de laatste rust haalden we een stempel en werd er even gebruik gemaakt van het toilet, maar daarna gingen we snel weer door. Op naar de sporthal. Ondertussen had ik wel het bericht gekregen dat Albert en Charlotte de finish hadden bereikt, hub Egmond Wandelmarathon zat erop.

Net na de laatste rust stond de fotograaf van Wandelsport, daar maakten we ngo even gebruik van, al moesten we wel even wachten op Martin, die was even afgeleid....

De Bende van Ellende, zoals we gekscherend op het W4W-forum worden genoemd!

Na de fotograaf viel de groep een beetje uiteen, dat komt doordat de route over smalle paadjes gaat en omdat er trappen in zitten.. En de een neemt de trappen wat soepeler dan de ander. Ik liep op dit stuk op met Ate. Dochterlief liep op met Martin, Martin wilde graag wat weten over taalverwerving en Dochterlief had daar net een college over gehad bij haar studie leraar Nederlands, ze gaf dus een college teelverwerving. Martin en Dochterlief waren diep in gesprek verwikkeld, ze hadden niet eens door dat wij achter hen liepen te grappen..... Liana en Tine liepen dan weer een stukje achter ons.

De laatste groet klim naderde, nog even de beenspieren aanzetten om vervolgens bovenop het duin de sporthal beneden te zien liggen. De laatste loodjes zouden we met zijn zessen doen, dus hier was het even wachten en op adem komen voor we verder gingen.

Met zijn zessen maakten we de afdaling naar de sporthal, waar we ons afmelden en onze medaille in ontvangst namen. Zoals altijd was er deze dagen weer goed geoefend op rusten.

In de sporthal dronken we nog even een drankje samen, onder het genot van de muziek, waar door die en gene enthousiast werd meegezongen.

Eenmaal terug in het huisje was het een kwestie van opruimen, schoonmaken, inpakken en wegwezen. 

Natuurlijk werd ook de traditionele afsluiting van de Egmond Wandelmarathon niet overgeslagen, een bezoek aan restaurant de Gouden Bogen in Alkmaar. En daarna naar huis, hopelijk mogen we volgend jaar weer een nieuwe editie beleven.