Ben zo benieuwd naar de effecten van de kleurtjes van de volgende strepen. Wat een leuk project!!!!
vrijdag 17 januari 2014
Crocket Along week 2
Het is weer gelukt. Deze week heb ik de Granny stripes gehaakt. En er zijn nu twee nieuwe kleuren toegevoegd. En na een paar avonden haken, ziet het er nu zo uit:
Ben zo benieuwd naar de effecten van de kleurtjes van de volgende strepen. Wat een leuk project!!!!
Ben zo benieuwd naar de effecten van de kleurtjes van de volgende strepen. Wat een leuk project!!!!
zondag 12 januari 2014
Zoektermen
Het leuke van blogger is dat je kunt zien welke zoektermen jouw bezoekers gebruiken. Natuurlijk zijn er vaste bezoekers die deze zoektermen niet nodig hebben, maar via onze grote vriend Google komen er ook mensen op mijn blog terecht via allerlei zoektermen. En die zoektermen kan ik zien en soms ze geven een beeld van ons leven, soms zet ik er vraagtekens bij en soms zijn ze hilarisch.
En een aantal van deze zoektermen ga ik met jullie delen. De top 4 op dit moment is:
1 wandelenenmeer.blogspot.com
2 wandelen ijlst
3 wandelen joure
4 wandeling uffelte
Daar zitten dus geen bijzondere zoektermen bij. Ik ben stiekem heel trots dat de naam van dit blog bovenaan staat. Dat betekent dat er toch een aantal mensen zijn die specifiek op zoek zijn naar dit blog en dat vind ik leuk. Een optie voor deze mensen is natuurlijk ook om dit blog toe te voegen aan de favorieten, maar ik vind het al super als mensen dit blog weten te vinden.
De andere zoektermen zijn natuurlijk niet verrassend, maar in het verleden zijn er wel verrassende termen geweest en die heb ik opgeschreven, zodat ik ze nu met jullie kan delen.
Mijn top 3 met betrekking tot wandelen is als volgt:
1 laatste dag Kennedymars
2 een stap vooruit wandelen
3 steeds meer samen wandelen
Tja, een Kennedymars duurt maximaal 20 uur. En hoewel de meeste Kennedymarsen 's avonds om 22.00 uur starten en deze officieel op twee dagen plaatsvindt, is er volgens mij geen sprake van een laatste dag. Alles vindt binnen het tijdsbestek van één etmaal plaats, er wordt ook geen nachtrust gehouden, dus niks laatste dag. Alles vindt plaats binnen één dag.
En dan "een stap vooruit wandelen"... Er zijn natuurlijk meerdere manieren om vooruit te gaan, maar als je niet vooruit gaat, geen stappen zet, is er sowieso geen sprake van wandelen. En hoe kun je nou een stap vooruit wandelen. Je bent toch waar je bent en niet een stap vooruit????
En steeds meer samen wandelen, of het steeds meer is weet ik niet, maar Wandelmams, de Wandelkerel en ik beleven nog steeds veel plezier aan het samen wandelen. Zowel met zijn drieën als met vele anderen.
Mijn top 3 buiten het wandelen is:
1 surprize voor in meisje
2 einde met water
3 halve boom met wortels
Dat surprise niet op juiste wijze gespeld is, vind ik als docent Nederlands natuurlijk niet leuk, maar dat "voor IN meisje" prikkelt mijn fantasie. Laat ik daar maar verder niet over uitweiden....
En nummer 2 en 3 geven mij ook een hoop inspiratie. Als ik dat lees buitelen allerlei beelden en gedachten door elkaar in mijn hoofd. Van prachtige schilderijen tot perverse gedachten... Ik ben ook maar een mens!!
Maar de mooiste zoekterm, en tegelijk ook een enorm compliment vind ik, is de volgende:
IN DIT HUIS HEBBEN WE PLEZIER
En dat gunnen wij in huize Wandelen en meer... iedereen!!!!
En een aantal van deze zoektermen ga ik met jullie delen. De top 4 op dit moment is:
1 wandelenenmeer.blogspot.com
2 wandelen ijlst
3 wandelen joure
4 wandeling uffelte
Daar zitten dus geen bijzondere zoektermen bij. Ik ben stiekem heel trots dat de naam van dit blog bovenaan staat. Dat betekent dat er toch een aantal mensen zijn die specifiek op zoek zijn naar dit blog en dat vind ik leuk. Een optie voor deze mensen is natuurlijk ook om dit blog toe te voegen aan de favorieten, maar ik vind het al super als mensen dit blog weten te vinden.
De andere zoektermen zijn natuurlijk niet verrassend, maar in het verleden zijn er wel verrassende termen geweest en die heb ik opgeschreven, zodat ik ze nu met jullie kan delen.
Mijn top 3 met betrekking tot wandelen is als volgt:
1 laatste dag Kennedymars
2 een stap vooruit wandelen
3 steeds meer samen wandelen
Tja, een Kennedymars duurt maximaal 20 uur. En hoewel de meeste Kennedymarsen 's avonds om 22.00 uur starten en deze officieel op twee dagen plaatsvindt, is er volgens mij geen sprake van een laatste dag. Alles vindt binnen het tijdsbestek van één etmaal plaats, er wordt ook geen nachtrust gehouden, dus niks laatste dag. Alles vindt plaats binnen één dag.
En dan "een stap vooruit wandelen"... Er zijn natuurlijk meerdere manieren om vooruit te gaan, maar als je niet vooruit gaat, geen stappen zet, is er sowieso geen sprake van wandelen. En hoe kun je nou een stap vooruit wandelen. Je bent toch waar je bent en niet een stap vooruit????
En steeds meer samen wandelen, of het steeds meer is weet ik niet, maar Wandelmams, de Wandelkerel en ik beleven nog steeds veel plezier aan het samen wandelen. Zowel met zijn drieën als met vele anderen.
Mijn top 3 buiten het wandelen is:
1 surprize voor in meisje
2 einde met water
3 halve boom met wortels
Dat surprise niet op juiste wijze gespeld is, vind ik als docent Nederlands natuurlijk niet leuk, maar dat "voor IN meisje" prikkelt mijn fantasie. Laat ik daar maar verder niet over uitweiden....
En nummer 2 en 3 geven mij ook een hoop inspiratie. Als ik dat lees buitelen allerlei beelden en gedachten door elkaar in mijn hoofd. Van prachtige schilderijen tot perverse gedachten... Ik ben ook maar een mens!!
Maar de mooiste zoekterm, en tegelijk ook een enorm compliment vind ik, is de volgende:
IN DIT HUIS HEBBEN WE PLEZIER
En dat gunnen wij in huize Wandelen en meer... iedereen!!!!
zaterdag 11 januari 2014
52.79 Droomdekens en CAL
Na lang twijfelen kozen Wandelmams en ik er voor om deze zaterdag niet te gaan wandelen, maar om een mini-droomdekendag te houden in huize Wandelen en meer. Dochterlief sloot zich ook bij ons aan en zo werd de keuken en de "hobbykamer" het domein van de dames. En gezien de hoeveelheid neerslag die hier viel, hebben we de goede keus gemaakt.
Dochterlief ging verder met de droomdeken waar ze tijdens de landelijke droomdekendag al aan begonnen was. Ze moest nog twee harten met behulp van vliesofix op de ondergrond strijken en daarna stikte ze de harten vast. Dat moest toch makkelijk lukken voor de lunch.
Ik hield mij ondertussen bezig met het quilten van de droomdeken waar Dochterlief al eerder de top voor had gemaakt. Dus die met trekkers. Het grootste deel was al gedaan, dus het moest toch lukken om dat af te krijgen.
Ook Mams had nog de droomdeken liggen waar ze tijdens de landelijke droomdekendag aan begonnen was. Daar moesten nog een paar blokken aan gezet worden.
En voor de lunch hadden we alle drie ons eerste doel bereikt. Om dat te vieren haalden we een bakje kibbeling (ook voor Manlief en de Wandelkerel) en na de lunch gingen we vol enthousiasme verder.
Mams ging de top rijgen aan de achterkant. Dochterlief ging de tussenblokken aan de hartblokken stikken en ik ging snijden. Er waren nog maar een paar tussenblokken gesneden voor Dochterlief en ik wilde haar aan het werk houden. Daarnaast moest ik ook voor de "trekkerquilt" gaan snijden. Eerst de overstekende randen netjes snijden en daarna de repen voor de afwerkrand. Tja, dan heb ik liever dat Dochterlief verder kan, mijn portie komt daarna wel.
Nou ja, mijn portie kwam niet meer, maar aan het eind van de dag waren we alledrie errug tevreden met de resultaten van vandaag. Dochterlief heeft vier van de zes stroken aan elkaar zitten, Mams is begonnen met quilten en ik kan de volgende keer beginnen met het afwerken van de "trekkerquilt".
Daarnaast heb ik afgelopen week ook gehaakt. En omdat deze week is gebleken dat ik dat haken 's middags of 's avonds zomaar een (half) uurtje of meer kan oppakken, heb ik besloten om het haken en mijn 52-blogs te splitsen. Het voornemen is nu om op vrijdag de Crocket Along (CAL) te publiceren en op zaterdag of zondag de 52. Dit hangt af van de wandeldag. Wandelen op zaterdag, 52 op zondag (en andersom..)
En dan nu....... De eerste twee toeren van de CAL........
En de aanzet voor toer 3. Ik weet al hoe het eruit gaat zien. En jullie zien het resultaat komende vrijdag.
Dochterlief ging verder met de droomdeken waar ze tijdens de landelijke droomdekendag al aan begonnen was. Ze moest nog twee harten met behulp van vliesofix op de ondergrond strijken en daarna stikte ze de harten vast. Dat moest toch makkelijk lukken voor de lunch.
Ik hield mij ondertussen bezig met het quilten van de droomdeken waar Dochterlief al eerder de top voor had gemaakt. Dus die met trekkers. Het grootste deel was al gedaan, dus het moest toch lukken om dat af te krijgen.
Ook Mams had nog de droomdeken liggen waar ze tijdens de landelijke droomdekendag aan begonnen was. Daar moesten nog een paar blokken aan gezet worden.
En voor de lunch hadden we alle drie ons eerste doel bereikt. Om dat te vieren haalden we een bakje kibbeling (ook voor Manlief en de Wandelkerel) en na de lunch gingen we vol enthousiasme verder.
Mams ging de top rijgen aan de achterkant. Dochterlief ging de tussenblokken aan de hartblokken stikken en ik ging snijden. Er waren nog maar een paar tussenblokken gesneden voor Dochterlief en ik wilde haar aan het werk houden. Daarnaast moest ik ook voor de "trekkerquilt" gaan snijden. Eerst de overstekende randen netjes snijden en daarna de repen voor de afwerkrand. Tja, dan heb ik liever dat Dochterlief verder kan, mijn portie komt daarna wel.
Nou ja, mijn portie kwam niet meer, maar aan het eind van de dag waren we alledrie errug tevreden met de resultaten van vandaag. Dochterlief heeft vier van de zes stroken aan elkaar zitten, Mams is begonnen met quilten en ik kan de volgende keer beginnen met het afwerken van de "trekkerquilt".
Daarnaast heb ik afgelopen week ook gehaakt. En omdat deze week is gebleken dat ik dat haken 's middags of 's avonds zomaar een (half) uurtje of meer kan oppakken, heb ik besloten om het haken en mijn 52-blogs te splitsen. Het voornemen is nu om op vrijdag de Crocket Along (CAL) te publiceren en op zaterdag of zondag de 52. Dit hangt af van de wandeldag. Wandelen op zaterdag, 52 op zondag (en andersom..)
En dan nu....... De eerste twee toeren van de CAL........
En de aanzet voor toer 3. Ik weet al hoe het eruit gaat zien. En jullie zien het resultaat komende vrijdag.
zondag 5 januari 2014
52.78 Voorbereidingen en twijfel
Tja, nu ik de sweater voor de Wandelkerel heb gemaakt, wil Dochterlief natuurlijk ook graag haar sweater af zien. Nu was ik niet helemaal tevreden over het exemplaar van de Kerel, met name over de capuchon. Deze sloot namelijk niet mooi aan.
Dat heb ik opgelost door een zoompje te leggen in het overgebleven stuk van de halslijn, maar dat verdient natuurlijk geen schoonheidsprijs. Ik besloot dus om voor de sweater van Dochterlief de capuchon aan te passen door een overslag toe te voegen. Ik hoop dat het allemaal netjes uitkomt, want soms blijken theorie en praktijk toch niet helemaal naadloos te passen. Nu heb ik ruim genoeg van de joggingstof, dus als de capuchon niet goed blijkt, heb ik de mogelijkheid om een nieuwe te maken. Van de voeringstof heb ik niet genoeg om een nieuwe te maken, maar dat zien we dan wel weer. Voorlopig heb ik vertrouwen in mijn theorie.
Vervolgens knipte ik alle patroondelen (behalve de boorden) uit de stof. De boorden knip ik pas als de sweater verder helemaal in elkaar zit, dan heb ik nog de mogelijkheid om aanpassingen te doen aan de boorden, zodat ze zo mooi mogelijk aan de sweater komen te zitten.
En toen waren de voorbereidingen afgerond. En waar zit dan de twijfel in die ik in de titel zette. Nou, die zit in een heel andere tak van handwerken.
Net voor de kerstvakantie werd ik gewezen op de Crocket Along (CAL) die vanaf 3 januari van start gaat. Nu vind ik haken erg leuk en doe ik al sinds lange tijd een poging om een deken te haken. Deze deken moet gaan bestaan uit Granny's, maar op de één of andere manier wil het maar niet lukken om met enige regelmaat een Granny te haken. En deze Crocket Along geeft elke week enkele toeren om te haken, zodat er na ongeveer een jaar een deken is gemaakt. En het idee dat er met mij vele anderen zijn die hier aan meedoen, geeft dan wel weer heel veel inspiratie.
En zo zwichtte ik voor de verleiding. Ondertussen heb ik wel met mijzelf afgesproken dat ik er niet aan ontkom om af en toe een paar weken achter te lopen. Er zijn nou eenmaal weken dat ik 3 tot 4 avonden van huis ben als de combinatie werk en privé ongelukkig uitvalt. Maar gelukkig heb ik dan weer vakanties om bij te werken. Daarnaast wil ik ook niet dat mijn "handwerkleven" alleen nog maar bestaat uit haken, er zijn nog zoveel meer leuke dingen en hier in huis zwerven nog genoeg UFO's en beloftes rond om mijn tijd te vullen.....
Maar goed, ik zwichtte en moest dus kleuren gaan zoeken. Al snel kwam ik tot de conclusie dat ik ging voor oranje, wit en 2 kleuren blauw. Omdat het materiaal waarin de originele deken is gemaakt, hier in de omgeving niet te koop is en ik toch de kleuren toch echt met eigen ogen wilde zien, besloot ik te gaan voor Yasmina. Met dit materiaal haak ik ook de N4D-mascottes en de Granny's voor wat ooit een deken gaat worden, dus ik weet dat ik er mee overweg kan.
Eenmaal in de winkel vond ik dat het kleurenpallet wel iets spannender mocht, dus voegde ik roze en groen toe. Wel met het idee dat ik groen en roze minder ga gebruiken dan de andere kleuren. Helaas moest één kleur blauw besteld worden, deze kleur koos ik uit aan de hand van een sjaal die in de winkel hing, maar de rest van de kleuren kon ik meenemen. Zo ontstond het volgende kleurenpallet:
En toen begon de ellende. Want als ik iets niet kan, is het een ketting maken van lossen, waar je vervolgens weer nieuwe steken in kan maken. Ik maak mijn ketting van lossen altijd veel te strak. En dus begon ik met een te grote haalnaald en een steeds herhalend refrein in mijn hoofd dat zei: "Haak niet te strak, haak niet te strak, haak niet te strak, haak niet te st......" En toen begon toer 1 met halve stokjes. En ik ben bang dat ik toch nog iets te strak heb gehaakt. Maar ik ga niets uithalen. Dan maar een deken die iets trekt. Tenslotte wordt dit mijn eigen, unieke exemplaar!!!
Dat heb ik opgelost door een zoompje te leggen in het overgebleven stuk van de halslijn, maar dat verdient natuurlijk geen schoonheidsprijs. Ik besloot dus om voor de sweater van Dochterlief de capuchon aan te passen door een overslag toe te voegen. Ik hoop dat het allemaal netjes uitkomt, want soms blijken theorie en praktijk toch niet helemaal naadloos te passen. Nu heb ik ruim genoeg van de joggingstof, dus als de capuchon niet goed blijkt, heb ik de mogelijkheid om een nieuwe te maken. Van de voeringstof heb ik niet genoeg om een nieuwe te maken, maar dat zien we dan wel weer. Voorlopig heb ik vertrouwen in mijn theorie.
Vervolgens knipte ik alle patroondelen (behalve de boorden) uit de stof. De boorden knip ik pas als de sweater verder helemaal in elkaar zit, dan heb ik nog de mogelijkheid om aanpassingen te doen aan de boorden, zodat ze zo mooi mogelijk aan de sweater komen te zitten.
En toen waren de voorbereidingen afgerond. En waar zit dan de twijfel in die ik in de titel zette. Nou, die zit in een heel andere tak van handwerken.
Net voor de kerstvakantie werd ik gewezen op de Crocket Along (CAL) die vanaf 3 januari van start gaat. Nu vind ik haken erg leuk en doe ik al sinds lange tijd een poging om een deken te haken. Deze deken moet gaan bestaan uit Granny's, maar op de één of andere manier wil het maar niet lukken om met enige regelmaat een Granny te haken. En deze Crocket Along geeft elke week enkele toeren om te haken, zodat er na ongeveer een jaar een deken is gemaakt. En het idee dat er met mij vele anderen zijn die hier aan meedoen, geeft dan wel weer heel veel inspiratie.
En zo zwichtte ik voor de verleiding. Ondertussen heb ik wel met mijzelf afgesproken dat ik er niet aan ontkom om af en toe een paar weken achter te lopen. Er zijn nou eenmaal weken dat ik 3 tot 4 avonden van huis ben als de combinatie werk en privé ongelukkig uitvalt. Maar gelukkig heb ik dan weer vakanties om bij te werken. Daarnaast wil ik ook niet dat mijn "handwerkleven" alleen nog maar bestaat uit haken, er zijn nog zoveel meer leuke dingen en hier in huis zwerven nog genoeg UFO's en beloftes rond om mijn tijd te vullen.....
Maar goed, ik zwichtte en moest dus kleuren gaan zoeken. Al snel kwam ik tot de conclusie dat ik ging voor oranje, wit en 2 kleuren blauw. Omdat het materiaal waarin de originele deken is gemaakt, hier in de omgeving niet te koop is en ik toch de kleuren toch echt met eigen ogen wilde zien, besloot ik te gaan voor Yasmina. Met dit materiaal haak ik ook de N4D-mascottes en de Granny's voor wat ooit een deken gaat worden, dus ik weet dat ik er mee overweg kan.
Eenmaal in de winkel vond ik dat het kleurenpallet wel iets spannender mocht, dus voegde ik roze en groen toe. Wel met het idee dat ik groen en roze minder ga gebruiken dan de andere kleuren. Helaas moest één kleur blauw besteld worden, deze kleur koos ik uit aan de hand van een sjaal die in de winkel hing, maar de rest van de kleuren kon ik meenemen. Zo ontstond het volgende kleurenpallet:
En toen begon de ellende. Want als ik iets niet kan, is het een ketting maken van lossen, waar je vervolgens weer nieuwe steken in kan maken. Ik maak mijn ketting van lossen altijd veel te strak. En dus begon ik met een te grote haalnaald en een steeds herhalend refrein in mijn hoofd dat zei: "Haak niet te strak, haak niet te strak, haak niet te strak, haak niet te st......" En toen begon toer 1 met halve stokjes. En ik ben bang dat ik toch nog iets te strak heb gehaakt. Maar ik ga niets uithalen. Dan maar een deken die iets trekt. Tenslotte wordt dit mijn eigen, unieke exemplaar!!!
zaterdag 4 januari 2014
Snertwandeltocht Rottevalle
Je zou het onderhand een traditie kunnen noemen. De eerste zaterdag van het nieuwe jaar wandelen in Rottevalle. En hoewel we dit jaar twijfelden, in Ureterp organiseerde de FLAL ook een wandeltocht, kozen we ook dit jaar weer voor Rottevalle. Wandelmams en ik vanwege de heerlijke snert, de Wandelkerel vanwege de megagrote gehaktballen....
We arriveerden mooi op tijd en konden dus parkeren op de parkeerplaats naast paviljoen de Leijen. We waren net de inschrijfformulieren aan het invullen toen de menigte werd toegesproken. WIK heeft besloten om de langste afstand, nu 25 km, in de toekomst om half 9 te laten vertrekken. Alleen bij deze tocht niet, omdat het nog te donker is om de route dan te kunnen pijlen. Maar de pijlers waren al een mooi stuk op weg, dus mochten de 25 km-lopers alsnog eerder vertrekken. Tja, wij hoorden bij de 25 km-lopers, maar moesten nog inschrijven. Gelukkig waren we niet de enige, zodat we alsnog tussen vele andere wandelaars vertrokken. Omdat we hier niet voor de eerste keer liepen, konden we al snel herinneringen op halen. Toen we hier de eerste keer liepen hebben we tot onze enkels in de modder gestaan, hebben we hier ook niet een keer in ijzige kou gelopen, voor de hoeveelste keer lopen we hier nu eigenlijk, en voor de hoeveelste keer is de Wandelkerel mee en heeft Dochterlief hier ook niet een keer meegelopen.....
En dan is het fijn dat je een blog bijhoudt, want zo vond ik het antwoord op alle vragen. We deden mee in 2011, 2012, 2013 en dus nu in 2014. Wandelmams en ik waren hier alweer voor de vierde keer.
En natuurlijk kwamen we op bekende paden, maar ook nu kwamen we op stukken die we nog niet eerder hadden gelopen. En de nieuwe stukken riepen bij ons de vraag op of ze bij WIK in de leer waren geweest bij de FLAL of de SWOS. Schouwpaden, glibberpaden, smalle bruggetjes en andere obstakels maakten deel uit van de route. Maar de eerste rust was weer in herberg "De Parel" in Eastermar, waar de koffie, thee en chocolademelk weer heerlijk smaakten.
Na de rust verlieten we Eastermar en gingen we op weg naar Opeinde. We werden langs de Leijen gestuurd, waar de wind ons vol in het gezicht blies en we dus stevig moesten doorstappen. Maar dat vonden we geen enkel probleem, het is een prachtig gebied. Uiteindelijk liepen we langs een doorgaande vaarroute, waar aan de overkant veel wandelaars liepen. Van een eerdere keer wandelen hier, kon ik mij herinneren dat we eerst het dorp Opeinde moesten doorkruisen, voordat we uiteindelijk aan de overkant van het water verder zouden gaan. En dat bleek ook dit jaar weer het geval te zijn. Tussen de heen- en terugweg langs het water bleek 4 km en een rust te zitten....
Na de tweede rust vertrokken we vol goede moed aan de laatste 8 km. We gingen inderdaad verder aan de andere kant van water, waar we in de verte de laatste wandelaars zagen aankomen. Langzaam maar zeker werden we een beetje moe. De laatste maanden hebben we niet veel kilometers gemaakt en dan is 25 km toch best een "end". In Rottevalle deden we nog een poging NK hoogspringen, omdat een auto die net de hoek omkwam ineens toeterde. Dat bleek een wandelvriendin te zijn die voor de 15 km had gekozen. Man, wat schrikken.... Maar uiteindelijk kwam paviljoen de Leijen weer in zicht. We werden nog even op het verkeerde been gezet door een grote hoeveelheid geparkeerde auto's, die een pad eerder bleken te staan. Voor zover wij ons konden herinneren hadden hier in voorgaande jaren geen auto's gestaan, dus het lijkt erop dat WIK een goede opkomst had.
Eenmaal op de parkeerplaats legden we de tassen in de auto en gingen we naar binnen voor een bakkie snert en een broodje bal. Toen we weer buiten kwamen, zag ik ineens nog een paar gympen liggen. Ben benieuwd hoe lang die er nog liggen....
We arriveerden mooi op tijd en konden dus parkeren op de parkeerplaats naast paviljoen de Leijen. We waren net de inschrijfformulieren aan het invullen toen de menigte werd toegesproken. WIK heeft besloten om de langste afstand, nu 25 km, in de toekomst om half 9 te laten vertrekken. Alleen bij deze tocht niet, omdat het nog te donker is om de route dan te kunnen pijlen. Maar de pijlers waren al een mooi stuk op weg, dus mochten de 25 km-lopers alsnog eerder vertrekken. Tja, wij hoorden bij de 25 km-lopers, maar moesten nog inschrijven. Gelukkig waren we niet de enige, zodat we alsnog tussen vele andere wandelaars vertrokken. Omdat we hier niet voor de eerste keer liepen, konden we al snel herinneringen op halen. Toen we hier de eerste keer liepen hebben we tot onze enkels in de modder gestaan, hebben we hier ook niet een keer in ijzige kou gelopen, voor de hoeveelste keer lopen we hier nu eigenlijk, en voor de hoeveelste keer is de Wandelkerel mee en heeft Dochterlief hier ook niet een keer meegelopen.....
En dan is het fijn dat je een blog bijhoudt, want zo vond ik het antwoord op alle vragen. We deden mee in 2011, 2012, 2013 en dus nu in 2014. Wandelmams en ik waren hier alweer voor de vierde keer.
En natuurlijk kwamen we op bekende paden, maar ook nu kwamen we op stukken die we nog niet eerder hadden gelopen. En de nieuwe stukken riepen bij ons de vraag op of ze bij WIK in de leer waren geweest bij de FLAL of de SWOS. Schouwpaden, glibberpaden, smalle bruggetjes en andere obstakels maakten deel uit van de route. Maar de eerste rust was weer in herberg "De Parel" in Eastermar, waar de koffie, thee en chocolademelk weer heerlijk smaakten.
Na de rust verlieten we Eastermar en gingen we op weg naar Opeinde. We werden langs de Leijen gestuurd, waar de wind ons vol in het gezicht blies en we dus stevig moesten doorstappen. Maar dat vonden we geen enkel probleem, het is een prachtig gebied. Uiteindelijk liepen we langs een doorgaande vaarroute, waar aan de overkant veel wandelaars liepen. Van een eerdere keer wandelen hier, kon ik mij herinneren dat we eerst het dorp Opeinde moesten doorkruisen, voordat we uiteindelijk aan de overkant van het water verder zouden gaan. En dat bleek ook dit jaar weer het geval te zijn. Tussen de heen- en terugweg langs het water bleek 4 km en een rust te zitten....
Na de tweede rust vertrokken we vol goede moed aan de laatste 8 km. We gingen inderdaad verder aan de andere kant van water, waar we in de verte de laatste wandelaars zagen aankomen. Langzaam maar zeker werden we een beetje moe. De laatste maanden hebben we niet veel kilometers gemaakt en dan is 25 km toch best een "end". In Rottevalle deden we nog een poging NK hoogspringen, omdat een auto die net de hoek omkwam ineens toeterde. Dat bleek een wandelvriendin te zijn die voor de 15 km had gekozen. Man, wat schrikken.... Maar uiteindelijk kwam paviljoen de Leijen weer in zicht. We werden nog even op het verkeerde been gezet door een grote hoeveelheid geparkeerde auto's, die een pad eerder bleken te staan. Voor zover wij ons konden herinneren hadden hier in voorgaande jaren geen auto's gestaan, dus het lijkt erop dat WIK een goede opkomst had.
Eenmaal op de parkeerplaats legden we de tassen in de auto en gingen we naar binnen voor een bakkie snert en een broodje bal. Toen we weer buiten kwamen, zag ik ineens nog een paar gympen liggen. Ben benieuwd hoe lang die er nog liggen....
Abonneren op:
Posts (Atom)