Hij is THUIS!!!!!!

Eindelijk, eindelijk was het zover. De dag dat manlief definitief, echt, helemaal, zonder weer weg te moeten thuis kwam!!! Nou die dag, was vandaag. En dochterlief had er gewoon van wakker gelegen. Ze kwam vanmorgen met dikke wallen onder haar ogen haar bed uit.

Op mijn vraag of ze lekker had geslapen, klonk een overtuigend: "NEE!!!!" Toen ik vroeg waarom ze niet lekker had geslapen, was het antwoord: "Nou ja, papa komt vandaag thuis en jij vraagt waarom ik niet lekker heb geslapen..... Duh, omdat papa thuis komt natuurlijk. Hoe laat gaan we hem ophalen???"

Ophalen konden we hem om 3 uur, toen was zijn laatste, zijn allerlaatste therapie daar afgelopen. We dronken nog een bakkie koffie met de mede-revalidanten van de afdeling en toen namen we manlief mee naar huis. Voor altijd.......

Op de terugweg haalden we taart. Want als dit heugelijke feit geen taart waard is, dan kan de taartbranche in Nederland wel opdoeken. Na al die maanden hadden we een man en vader thuis, die weliswaar lichamelijk nog niet de oude is, maar die geestelijk/mentaal gewoon weer dezelfde is als toen. Dat "toen" voordat we wisten dat de ziekte neuro-sarcoidose bestaat.

Toen we thuis kwamen, hingen er vlaggen voor manlief.

Paps kwam net aanfietsen toen ik de auto parkeerde en hij was dus de eerste die manlief thuis verwelkomde. 's Avonds volgden er meer familieleden en sommigen brachten een aardigheidje mee. En de aandacht ging niet alleen uit naar manlief, maar ook naar mij.

En ik zal eerlijk zijn, dat doet mij erg goed. Natuurlijk is manlief degene die het erg ziek is geweest en was hij de laatste maanden het middelpunt van de belangstelling. En dat begrijp ik ook volkomen, maar als mensen vragen hoe het met manlief gaat en daarna liefdevol informeren naar de kinderen, om vervolgens daarna weg te lopen.... Dat maakt het moeilijk. Want ik was/ben er toch ook nog????????

Gelukkig zijn er veel mensen die mij in de afgelopen periode niet vergeten zijn. En die er waren als ik ze nodig had. Met een luisterend oor, een warme maaltijd, een avondje oppas, een ritje naar of van de revalidatiekliniek met manlief, een aanbod om te helpen met.... of een dikke knuffel. En lieve schatten, ik ben zo blij met jullie.

Maar nu is er maar één ding belangrijk... HIJ IS THUIS!!!!!!!!!

Gegiegel, gegil en Goldies!!!!!!

Gisteravond om half 8 was het zover voor Dochterlief. Eindelijk kon het verjaardagsfeestje voor haar 10e verjaardag plaatsvinden. En omdat we het haar zo ontzettend gunden om een knalfuif te geven, werden er 9 meisjes van 9 en 10 jaar uitgenodigd om hier een nachtje te blijven te slapen. Dat zijn alle meisjes uit haar klas en dat ene dierbare vrendinnetje dat een aantal jaren geleden terug verhuisd is naar een naburig dorp.

Om kwart voor 8 waren alle ouders de deur weer uitgewerkt en lagen alle tassen, zeer georganiseerd, op een stapel in de kamer. Toch???

Om in de stemming te komen, gingen de dames eerst cupcakes versieren. Omdat we toch al het voorjaar in het hoofd hadden, werden dit paascupcakes.

Daarna volgde een modeshow. Dit event hield in dat de dametjes in de dop per tweetal en basisuitrusting kregen. Deze uitrusting bestond uit 2 vuilniszakken, een deel van een krant, 4 vellen gekleurd papier, een rol plakband en een schaar.

En de dames gingen los. De woonkamer veranderde in een atelier, de snippers vlogen ons om de oren. Er werden nieuwe vuilniszakken gevraagd, want diegene die ze gekregen hadden was ernstig mislukt. Rolletjes plakband verdwenen en doken weer op, wat de één neergooide, bleek voor de ander zeer waardevol en na een uur waren de dames klaar.

Het opruimen van het atelier vonden ze dan weer niet tot hun taken behoren, maar na enig aandringen was de vloer weer vrij, zodat deze ook als catwalk gebruikt kon worden. Dus lekker muziekje op: Mambo number 5!!! En los gingen de dames. Nou ja los...... Ok, los was het wel, maar dat losse zat hem in de slappe lach bij de dames op de catwalk. Nou ja, op die enkeling na die is gemaakt voor het podium.

Toen was het tijd voor de film. Dus de outfits gingen uit en de pyama's gingen aan. De zitzakken werden voor de tv gesleept en alle dames vonden een plekje op bank of zitzak. Op de playlist stond "Grease"!!!! En wat zijn meiden van die leeftijd dan heerlijk. Elke zoen tussen John en Olivia werd begroet met een zeer gemeend: "Ieuuuwww!!!" En dat bleef bij elke zoen zo. Tot één van de dames zei dat het nu misschien niets leek, maar dat de kans groot was dat ze dat allemaal later toch ook zo zouden doen......... Toen was het even stil!!!!

Maar er werd ook veel gelachen om de film. En om 12 uur was hij EINDELIJK afgelopen. Ik hoorde mijn bed al roepen, maar er moest nog wel een slaapplaats voor alle dametjes gemaakt worden. Dus alle losse matrassen, luchtbedden en zitzakken werden erbij gesleept.
Om ervoor te zorgen dat alle dametjes zich fijn voelden hadden we in de uitnodiging al vermeld dat er zeker een knuffel mee moest. En samen met dochterlief had ik voor elk meisje nog een extra knuffel gemaakt. Deze kwamen uit een boekje dat ik hier eerder heb genoemd. Voor deze gelegenheid maakten we Goldies.

Elke Goldie kreeg zijn eigen unieke uiterlijk en voor de zekerheid hebben we aan elke knuffel een label gemaakt met de naam van één van de dametjes.

Toen ik de dametjes naar de keuken had gestuurd om te wassen, plassen (ok, niet in de keuken), tanden te poetsen en de rest, zorgde ik ervoor dat de kamer werd omgebouwd tot slaapzaal. Ik had met behulp van matrassen, luchtbedden en zitzakken 9 slaapplaatsen gecreëerd, toen er ineens 10 dametjes een plekje hadden gevonden.... HUH, nou ja, wie ben ik om daar tegenin te gaan....

Ondertussen waren manlief en het Wandelmannetje al naar bed vertrokken, het was half 1, en ik vertelde de horde dat om 1 uur het licht uit moest. Eenmaal boven gekomen gekomen waren manlief en het Wandelmannetje al in de ban van Klaas Vaak. Ik lag nog niet echt relaxed, want in het donker in een vreemd huis is niet altijd makkelijk. En helaas voor mij stond dochterlief om 1 uur boven aan mijn bed: "Mam, sommige meisjes vinden het wel een beetje eng als het licht uit is." Gelukkig had ik daar al rekening mee gehouden en was het nachtlichtje snel geregeld.

Ik ging weer naar boven en viel uiteindelijk in slaap. Tot een uur of 3. Toen ging beneden het geluidsniveau ernstig omhoog. Zelfs manlief werd er wakker van. Ik weer naar beneden. Een van de schatjes bleek van haar slaapplaats te zijn gevallen/geduwd en had weer anderen wakker gemaakt. Er bleken 6 dametjes in dromenland te zijn, die waren niet wakker geworden van het lawaai op korte afstand, wij boven dus wel!!!! Opvallend detail was dat er 8 meisjes op een ander plek lagen dan toen ik om 1 uur naar boven ging.....

Na mijn tussenkomst vond iedereen weer een plekje en keerde de rust weer. Met de gedachte dat ik toch al 2 uur slaap had meegepakt vertrok ik om half 2 weer naar boven. Om om 8 uur verrast wakker te worden van gebabbel beneden, toch nog zo'n 6 uur slaap meegepakt.

Voor ik goed en wel wakker was ging de dvd aan op geluidsniveau nucleair en waren volgens mij ook de buren 4 huizen verderop wakker. (Gelukkig nog geen klachten ontvangen tot nu toe!!!) Manlief en ik deden de voorbereidingen voor het ontbijt. Het Wandelmannetje had besloten dat hij op zijn kamer bleef tot alle "MEIDEN" vertrokken waren!

En wat voor fantastisch groepje "MEIDEN" het is bleek al snel, want toen ik zei dat ze moesten aankleden en hun spullen moesten opruimen voor het ontbijt, was binnen 10 minueten alles geregeld en had ik met behulp van de "snelle Jelle's" ook de matrassen en luchtbedden alweer opgeruimd. Na het ontbijt, waar een onvoorstelbaar aantal broodjes, pakken drinken, gekookte eitjes en een halve fruitschaal verdween in de magen van het spul, zocht ieder zijn eigen vertier. De helft vertrok naar buiten, waar werd geschommeld, gevoetbald en gesprongen op de trampoline. De andere helft dook op de zitzakken voor de tv en keek verder naar de dvd van "Sjakie en chocoladefabriek".

Om 11 uur verscheen de eerste ouder en om kwart over 11 waren alle schatjes vertrokken. De gevonden voorwerpen bestaan uit een zaklamp en een tube tandpasta. Veel minder dan ik had verwacht. Om kwart over 12 stond alles in huis weer op zijn plek, draaide de afwasmachine op volle toeren en was de vloer weer schoon. Om 1 uur lag ik te slapen op de bank, sliep Dochterlief op een andere bank, deed manlief of hij wakker was en had het Wandelmannetje zich teruggetrokken voor een tv met een zitzak en een deken (hij sliep natuurlijk niet).

Wat een heerlijk feestje!!!!!

52.15 Herstart

Hij zat al lange tijd in de planning, deze blog. Want hoewel ik niet postte, was ik nog wel druk bezig. En wel met de quilt voor manlief. Maar omdat manlief ondertussen ook weer af en toe online was en mijn blog weer volgde, kon ik hier niet over bloggen.

Maar hij is nu op de hoogte, want ik moet alleen de rand nog maken en dat moet grotendeels met de hand. En daar zal hij toch bij aanwezig zijn, aangezien hij woensdag echt, definitief, helemaal thuiskomt!!!!!

Dus bij deze de vorderingen van de droomdeken van manlief.

Allereerst alle 9-patch blokken aan elkaar.

Dan begint het snijden. Saai en vervelend werk vind ik dat. Maar het hoort erbij.

Uiteindelijk ontstaan er 4 nieuwe blokjes, die een idee geven hoe het vervolg eruit gaat zien.

Die 4 aparte blokjes worden aan elkaar gezet, zodat er weer 1 nieuw blok ontstaat. En als je dan weer 4 nieuwe blokken aan elkaar zet, krijg je dit.

Dat leidt uiteindelijk tot een grote top, die er als volgt uitziet.

En voor de liefhebber zie je hier nog een detail.

De foto's zijn niet van een fantastische kwaliteit, want ik heb de meeste gemaakt met de Iphone. Ondertussen is de top gedubbeld en moet alleen de rand nog genaaid worden. Zodra dat gebeurd is, laat ik dat hier weer zien. Ondertussen hoop ik ook dat ik vanaf nu weer in staat ben om het 52-project weer wekelijks op te pakken, dat was tenslotte de bedoeling!!!

Blij

De laatste tijd heb ik het enorm druk met vanalles en nog wat. Ik ben weer volledig aan het werk, de schatjes hebben allerlei activiteiten en dan komt daar ook nog eens al het geregel rondom manlief bij. En dus heb ik afgelopen periode een heleboel foto's gemaakt van dingen waar ik blij van wordt!!!!!!





Een opgeruimd huis, waaruit het bed weer verdwenen is.





Een kussentje dat ik gemaakt heb op de middelbare school, terug gevonden op zolder, en dat past bij ons huis en nog hip is ook.





Een grote mok hete thee!





Dochterlief aan het knutselen.





Twee enorme oranje zitzakken voor de schatjes.





Een gekregen bankje dat precies past.









En de prachtige rapporten van de kinderen!

Gelukkig is er nog genoeg om blij van te worden, ook al moet je er soms even over nadenken!

29e Winterkwartet wsv Tigo, Vollenhove

Deze morgen geen lange reistijden om bij een tocht te komen. Na 20 minuten rijden, parkeerden Wandelmams en ik bij startlokatie "de Burcht" in Vollenhove. Ondanks dat we ruim op tijd waren, was het al behoorlijk druk. Met moeite bestelden we een bakkie en deden we de inschrijving. Een zitplaats was sowieso niet meer vrij, dus dronken we ons bakkie staande.

Om 10 voor 9 vertrokken de eerste ongeduldige wandelaars al naar buiten, maar zij moesten keurig wachten tot 9 uur. En toen vertrokken de 40 en 25 kilometer wandelaars. Wij hielden het vandaag bij 25 kilometer. We kronkelden Vollenhove door in een bonte stoet.

We verlieten Vollenhove via de noodbrug en zagen van verre al de nieuwe brug. Na het oversteken van de brug kwamen we op een dijk terecht, met aan de overkant het pand van Royal Huisman Shipyard. In de ramen werden de wandelaars gereflecteerd.

Via de dijk kwamen we in Blokzijl. En even dachten we dat we werden verwelkomd door Kaatje, maar Kaatje staat een stukje verderop. Via nauwe straatjes en steegjes kwamen we terecht bij de eerste rust. Café Sluiszicht. (Ja inderdaad, bij Kaatje!) Omdat deze rust al op 6 kilometer zat en het erg druk was, hielden we het hier bij een plaspauze.

Wandelmams en ik hebben naast het wandelen nog een gezamenlijke hobby, namelijk het quilten. En volgens ons woont de schrijfster van dit blog in onderstaand huis.

Jammer genoeg begon het te miezeren toen we na onze plaspauze weer buiten kwamen. En de hoop dat we onze jas uit konden doen, werd daarmee volledig teniet gedaan. We pakten ook de petten om de nattigheid uit ons gezicht te houden en liepen verder. En net voor we weer in Vollenhove zouden zijn, werden we, via het gehucht Moespot, in de richting van Sint Jansklooster gestuurd. Het bleef miezeren en dus waren we blij dat we in 't Klooster konden rusten in "Het wapen van Utrecht" waar voor de wandelaars één van de zalen was ingericht.

Het was er goed warm en de tomatensoep was rijk gevuld en gloeiend heet. Heerlijk!!!! Na een klein half uurtje konden we er weer tegen en toen we buiten kwamen was het droog en deed zowaar het zonnetje af en toe zijn best om door de wolken heen te breken.

Aan de rand van Sint Jansklooster staat een molen en diverse wandelaars stonden keurig op een rijtje om de molen te fotograferen. Er stond een bordje met de mededeling "gazon" in het gras, maar gezien de toestand van het gras, vonden de vele wandelaars dat dit een beetje te hoog gegrepen was.

Via, via kwamen we weer op een dijk terecht. Het derde stuk dijk van vandaag. Ik vind het heerlijk lopen. Het nadeel van dit stuk was alleen dat er heel veel wildroosters in zaten. En die zijn lastig over te steken. Nu stonden er nog geen hekken overal, dus sommige wildroosters konden we ontlopen door er via het gras langs te gaan.

Op de dijk stond een raar ding. Toen we dichterbij kwmaen zagen we dat het een uitkijkpunt betrof. Ook wij klommen er even bovenop. Het was alleen jammer dat er geen leuning langs zat. Dat is bij het dalen toch wel een stuk prettiger.

Aan het einde van de dijk kwamen we weer in Vollenhove terecht. En ook nu werden we langs de mooie oude gebouwen en door park "Old Ruitenborg" geleid.

Na 25 kilometer waren we weer terug bij de startlokatie. Een mooie wandeling door oude plaatsjes, over verharde ondergrond. Jammer dat de zon het liet afweten, maar daar kan de organisatie niets aan doen....