Echte liefde!!!!!!

Het begon al op nieuwjaarsdag. "Mam, wanneer is het Valentijnsdag? En hoeveel weken is dat nog?" Tja, je zal maar verliefd zijn. En niet zomaar verliefd, maar een serieus beantwoorde liefde, al vanaf groep 3.

Het Wandelmannetje heeft al lange tijd verkering met K. Het leukste meisje van de klas natuurlijk. En ja, dan kun je Valentijnsdag niet overslaan. Zijn zakgeld werd wekelijks geteld. Er werd gerekend, nog zoveel weken, dan heb ik zoveel geld, dus dan kan ik ...............

En toen was mama jarig en zij kreeg een flitser voor haar fototoestel. En bij de fotowinkel stond een prachtige lijst. Glas met in rood gedrukte hartjes erop. "Pap, heb ik hier genoeg geld voor?" Tja, dat wist pap ook niet, maar de lijst werd gekocht door pap. Thuis bleek het zakgeld niet helemaal voldoende, maar ook pap kan tegen zoveel liefde niet op en sponsorde met veel plezier de aanschaf van deze speciale lijst. Toen kon mam natuurlijk niet achter blijven. Dus werd er een foto gemaakt van het Wandelmannetje, zodat deze in de lijst gedaan kon worden.

Ook zusjelief deed een bijdrage, want ondanks de bijdrage van pap, bleef er niet voldoende zakgeld over voor bloemen. Maar zusjelief is een ster in knutselen, dus ook de bloemen werden geregeld. Daarnaast werd er nog een schilderij gemaakt, dus een waar liefdespakket ging er mee naar school.

Keurig verpakt in het mooiste papier gingen de cadeautjes in een tasje en zonder schroom nam hij dit mee naar school. Op school gekomen heeft hij het tasje naar binnen gebracht en op de tafel van K. gezet.

's Middags kwam het Wandelmannetje stralend uit school. Ten eerste was K. mega-blij met haar cadeaus. Ten tweede was de rest van de klas zeer enthousiast over het initiatief en ten derde was er een cadeau van K. Zelfgebakken hartjescake, met een kaart!!!!!

Dit alles supermooi verpakt in folie met lintjes. "En ook nog hartjesversiering op de cake, mam!!!!!"

En hoe de cake smaakte???? "Nou mam, ik proef dat er liefde in zit!!!!"

28e Winterkwartet Diever, wsv TIGO

Om half 9 vetrokken Wandelmams en ik naar Diever om daar aan de wandel te gaan. Toen we in de auto stapten was het droog, maar onderweg vielen de eerste spetters. Spetters, het waren steentjes, inie-minie hagelsteentjes.

Het was erg druk bij de start, het café puilde uit. Gelukkig verliep de inschrijving soepel en binnen 10 minuten waren we op weg. Helaas bleef het hagelen, maar een pet hielp om de hagel uit ons gezicht te houden, dus verder was het goed te doen. We starten verhard, maar al snel gingen we het bos in. Waar in een hele vieze plas duidelijk te zien was dat het behoorlijk hagelde.

De rust was in Geeuwenbrug, in buurthuis de Gowe. De ramen waren beslagen van alle dampende wandelaars, maar het was er warm en droog en de koffie en thee waren lekker heet. De appeltaart zag er heerlijk uit, maar die hebben we toch maar laten staan. Toen we de rust weer verlieten was de hagel ovegegaan in regen.

Het bleef regenen, maar dat kon ons niet deren. Regenjas en pet hielden ons droog genoeg, de voeten bleven ook droog, alleen de broek werd langzaam nat, maar dat is bijna niet tegen te houden. We kwamen in het bosgebied rondom het blauwe meer en omdat ik een foto wilde maken van dat meer, deed ik iets wat niet mocht. Ik deed een paar stappen voorbij een waarschuwingsbord. Helaas legde Wandelmams dit vast.



Achteraf gezien was deze actie totaal overbodig, want even verderop stond dit bord. Daar hebben we toen ook nog maar wat foto's gemaakt.

Het bleef koud, want ondanks het feit dat het al een poos niet meer hagelde maar regende bleef de hagel liggen. En toen moesten we ook nog klimmen en dalen. Lekker glibberend en soppend liepen we door.

Het was alleen jammer dat de pijlen van gewoon papier waren. Door de regen en de wind waren sommige pijlen van boom of hekje gewaaid en was het soms even zoeken naar de goede richting. Het systeem van pijlen was wel goed. Groene pijl is rechtdoor, oranje pijl is rechtsaf en een gele pijl is linksaf.

De tweede rust was weer in buurthuis de Gowe en daar rook het heerlijk naar snert. Het was nu iets minder druk, omdat de wandelaars meer verspreid over het parcours liepen, maar nog steeds waren de ramen beslagen. Gelukkig was de verwarming lekker warm. Daar hebben we onze petten even opgelegd, in de hoop dat ze droger en warmer zouden zijn bij vertrek. Dat was ook zo.

Het eerste stuk na de rust was weer verhard, maar daarna gingen we het bos weer in. Er was nog niet zolang geleden gekapt, want het rook naar vers gekapt hout. Het resultaat van de kap zagen we even later.

Ondertussen was het droog geworden, maar het waaide nog wel aardig. Vooral de benen en de handen werden erg koud. Maar we hadden nog maar een kilometer of 3 te gaan, dus dat ging wel goed komen.

Helaas zijn er nog steeds wandelaars die te beroerd zijn om hun afval even in een plastic zakje mee te nemen naar huis om het daar weg te gooien. Diep triest toch???

Het pad door het bos kwam uit op een verharde weg en langs het hunnebed kwamen we Diever weer binnen.

In Diever werden we naar de Brink geleid en na een "rondje" om de kerk kwamen we weer op de startlocatie. Binnen een kilometer voor aankomst hield mijn GPS er mee op, batterijen leeg. Gelukkig dat Wandelmams ook zo'n ding heeft, zodat we toch de exacte gegevens van deze tocht konden vastleggen.

Na binnenkomst hebben we, in de auto, een bakje kibbeling gegegeten om warm te worden. Dat hielp een beetje. We hadden het zo vreselijk koud, dat we allebei na aankomst thuis in een heet bad zijn gedaan om weer op temperatuur te komen. Jammer van de kou en de regen, maar we hebben genoten van de tocht.

Hieperdepiep Hoera!!!!!!

En toen was het mijn verjaardag. En bij ons is het dan traditie dat je ontbijt op bed krijgt. Dus de kindertjes togen naar beneden, papa mocht wel blijven liggen, ze kunnen het immers wel zelf. En even later kwamen ze boven met een dienblad met een kop thee en een cracker. Ik kreeg het dienblad op schoot en toen werd er gezongen.

En bij hieperdepiep Hoera gooide manlief vol overtuiging zijn arm de lucht in,.......... tegen het dienblad. De kop the maakte een buiteling en de thee kwam in mijn hals terecht en droop vervolgens via borst en buik naar mijn heup. Au, au, au....... hete thee.

Ik ben als de gesmeerde bliksem uit bed gesprongen en onder de douche gaan staan.

HAPPY BIRTHDAY!!!!!

Een tochie

We gingen op verjaardagsvisite. En aangezien de jarige Job zo'n 15 km bij ons vandaan woont ben ik erheen gaan lopen. En wat wonen wij toch in een prachtig gebied. Een groot deel van de tocht ging namelijk door natuurgebied "De Wieden"!!!!

Het waaide keihard, maar gelukkig was ik niet de enige buiten.

Daarnaast waren er nog sporen van de rietsnijders. Die zullen het wel jammer vinden dat de vorstperiode voorbij is. Op ijs is het tenslotte makkelijker rietsnijden.

Verder is het natuurlijk gewoon een prachtig gebied. Kijk mee en geniet!!

Tja, kunst of is het toch Kunst. Het duurde in ieder geval even voor ik doorhad dat het een rode olifant was die door het struikgewas schemerde.....

En op het laatste stukje een serie knotwilgen. Vooral van dichtbij zijn ze vaak bijzonder.

Uiteindelijk stond de meter stil op 16.8 km. En die 2 minuten stilstand zijn te wijten aan de vele foto's die ik gemaakt heb.

Verrassing

Zaterdagmorgen kwart over 8. Manlief en ik liggen nog op één oor. Deze zaterdag geen vroege voetbal- of hockeywedstrijden en ook geen wandeling in de planning, dus we nemen het er even van. Ineens vliegt de deur van onze slaapkamer open, vervolgens gebeurt er in eerste instantie niks...........

Dan komt dochterlief binnen met een dienblad in haar handen. "Ik heb een ontbijtje voor jullie gemaakt. Deze is voor mama, met thee en een eitje." Een eitje? Ik kijk naar het dienblad dat intussen op mijn schoot staat. Daar staat een keurig bordje op met scrambled eggs. Voor ik aan dochterlief kan vragen hoe of wat is ze weer vertrokken om het dienblad voor haar vader op te halen. Even later komt ze terug met een dienblad met een kop koffie en zo'n zelfde bordje ei.

"Eh, meis, hoe heb je dat gedaan met dat eitje?" "Nou gewoon, ik heb de laatste tijd bij papa gekeken hoe hij dat deed en dat heb ik nu zelf gedaan." Allerlei gedachten schieten door mijn hoofd. Die hebben alleen maar te maken met eng, gevaarlijk en kleine en grote rampen. Ondertussen zeg ik: "Goh meis, goed gedaan. Heb je nu het gas wel uitgedraaid?" Natuurlijk had ze dat gedaan en ze had ook al opgeruimd, alleen de koekenpan was nog niet schoon.

Tja, ik heb besloten om haar de komende tijd meer te betrekken bij het koken. Kan ik zelf in de gaten houden hoe goed ze het doet.

Druk weekend

Het weekend was druk, maar gezellig. Zaterdagmorgen vertrokken we naar het Open Huis op mijn werk. De schatjes vonden het super. Proefjes doen bij Natuurwetenschappen, sporten bij de LO-collega's en spelletjes doen "op" de laptop.

 Rood en groen wordt......

 Uhhhhhhhhh..........

 Rood en groen!!!!

 

 

 Balkunstenaar!!!!!!

Wizzkid!!!!

Na afloop gingen we naar huis. Manlief was toen al vertrokken naar het voetbalveld voor een oefenwedstrijd. Na een snelle boterham bracht ik dochterlief naar een feestje. Thuisgekomen een poosje gequilt en met het wandelmannetje gekletst. Om half 7 stond de oppas op de stoep, gevolgd door dochterlief.

Manlief en ik lieten de schatjes achter en vertrokken naar wandelmams en paps om hun mee uit eten te nemen. Heerlijk gegeten bij de Griek, gezellig bijgekletst, gelachen en genoten.

Daarna naar huis om de schatjes in de auto te laden om op verjaardagsvisite te gaan. Daar bleven we slapen, dus een borreltje gedronken, bijgekletst, gelachen en genoten. Zondagmorgen nog een poos gebleven en toen weer naar huis.

Rond 1 uur languit op de bank en daar het grootste deel van de dag gebleven. 

Van dit soort weekenden moeten we niet te veel hebben. Ze zijn vreselijk gezellig, maar pffffffff.

Ben er weer

Zo, dat was me een week zeg. Ik ben bijna meer op mijn werk geweest dan thuis. Een kleine rekensom bracht mij tot het aantal van 43 uur die ik vanaf maandag heb doorgebracht op mijn werk. Wat me zoal bezig hield????

Tentamens, presentaties, een Open Dag en de voorbereidingen daarvan en dan heb ik tussendoor natuurlijk nog "gewoon" les gegeven, met mijn leerlingen gepraat, honderdduizend kleine en grote dingen geregeld en nog wat nakijkwerk gedaan.

En de werkweek zit er nog niet op, want zaterdagmorgen is er nog een Open Huis op mijn werk. Gelukkig kunnen het wandelmannetje en dochterlief mee. Die zaterdagmorgen zijn er altijd veel kindertjes. Niet alleen toekomstige leerlingen, maar ook veel kinderen van collega's. Vaak komen die kinderen elk jaar mee, want er zijn dan leuke dingen te doen. Spelletjes op laptops, proefjes bij Natuurwetenschappen, helpen in de keuken bij het maken van de hapjes en interessante sportonderdelen.

Al met al een leuke maar intensieve week. Helaas kan ik niet naar één van de vele wandelingen die natuurlijk net deze zaterdag in de omgeving zijn. Nou ja, dan moet ik zondag maar een rondje in de buurt lopen (of gewoon lekker een dagje met man en kinderen op de bank hangen).

Je hoort het wel......