52.404 NLDoet Almelo

Dit jaar geen NLDoet op zaterdag bij Aly in Zwolle (morgen andere plannen), maar een keer NLDoet op vrijdag bij Ria in Almelo, natuurlijk wel voor de Droomdekenstichting. Ik had er echt zin in, leuk om een keer in een andere omgeving, met andere mensen aan de slag te gaan.

Nadat ik mijzelf had geïnstalleerd en kennis had gemaakt met de mensen om mij heen, ging ik aan de slag. Omdat het thema van vandaag "We staan er vierkant achter" was, had ik mijn blokkentop meegenomen. De top is af, maar de achterkant moet nog passend gemaakt worden en hij moet gedubbeld en gequilt worden, genoeg te doen dus vandaag.

Toen ik klaar was met dubbelen (dit deed ik op gang en nee, ik had geen straf) begon net de show and tell, ik viel dus met mijn neus in de boter, wat een prachtige dekens weer, zowel gequilt als gehaakt.

Omdat er niet voldoende ruimte was om te gaan (door)quilten, begon ik met een volgend project, stroken. Dat is zo'n heerlijke klus op zo'n drukke dag, lekker simpel, niet veel nadenkwerk en je hebt alle tijd om tussendoor een rondje te lopen en te kletsen.

Na een leuke en gezellige dag ging ik weer naar huis, met meer stoffen dan waarmee ik kwam, een leuk idee voor een volgende droomdeken en een heleboel positieve energie. Kortom, het was een goed dag.

Blessureleed

Ondanks het feit dat ik gewoon aan de wandel ben, gaat het niet helemaal van harte, mijn knie ligt wat dwars. Nu is die linkerknie van mij sowieso een probleemgeval, maar met injecties met hydralyonzuur red ik mij al ruim vijftien jaar. Over het algemeen kan ik na een injectie zo'n anderhalf tot twee jaar vooruit, maar nu begonnen de problemen al na een half jaar, tijdens de Tocht om de Noord.

Na de TodN nam ik een poosje rust en dat hielp, maar de laatste tijd is die knie weer vervelend, vooral bij traplopen en zware belasting. Omdat dit anders voelt dan anders, als ik toe ben aan een injectie, leek het mij toch beter om de orthopeed te bezoeken.

Op basis van de foto kon de orthopeed niet zoveel zeggen, zeker niet omdat de pijnklachten niet overeenkwamen met de slijtage op de foto. Er moest dus een MRI gemaakt worden. Helaas was de wachtlijst voor de MRI ellenlang, dus met behulp van de verzekering kon ik vandaag terecht bij een derde partij voor de MRI. Na afloop belde ik het ziekenhuis, in de hoop de afspraak met de orthopeed te vervroegen, maar dat zat er niet in. Het advies is om regelmatig te bellen om te kijken of er iemand uitvalt. Nou ja, dat moet dan maar. Ik hoop snel duidelijkheid te hebben met het oog op de voorbereiding voor de N4D en ik heb het plan om dit jaar weer de Dodentocht in Bornem te lopen. Volgens de orthopeed is er geen reden om niet te wandelen, zolang de pijn dragelijk is, daar hou ik me maar aan vast.

Helaas ben ik niet de enige met een onwillig onderdeel. Dochterlief heeft, na het verzwikken van haar enkel in Egmond, nog steeds problemen met die enkel. Er is een foto gemaakt, maar daar was niets op te zien. Het advies was rust en krukken en dat heeft ze keurig gedaan, maar ondanks dat blijft die enkel klieren. Van de fysiotherapeut heeft ze oefeningen gekregen, maar die lijken nog net iets te hoog gegrepen te zijn, ze zijn erg pijnlijk, dat is ook niet goed. Nu moet ze dus nog iets langer rust houden. Krukken zijn niet nodig, het is vooral zaak de enkel zo min mogelijk te belasten en pijn te voorkomen. Dat valt niet mee.

Nu heeft ze over een week of drie een afspraak bij de podoloog, dus daar maar eens vragen of zij een oplossing heeft voor Dochterlief.

Ondertussen blijf ik gewoon doorwandelen op geleide van de pijn, helaas zonder Dochterlief, zij heeft dagelijks nog te veel last van haar enkel. En nu maar hopen dat de enkel gaat doen wat zij wil, want ook dit jaar wil ze de N4D weer lopen.

Afbeelding afkomstig van: https://avtriathlon.nl/rubriek/wanneer-kun-je-weer-beginnen-na-een-blessure/

52.403 Bu-jo maart

Nieuwe maand, nieuw bu-jo. En op deze maand ben ik toch best wel trots.....

Ik was hier wel een poosje zoet mee, maar ik vind het resultaat dan ook de moeite waard.

Ouwe Seunen-Wandeltocht, Harlingen

Vandaag ging ik alleen op pad, Mams is onderweg naar Spanje voor heel andere wandelavonturen en ik had bewust geen andere (bekende) wandelaars meegevraagd, soms is het heerlijk om alleen op pad te gaan.

Na een voorspoedige tocht naar Harlingen, ging ik ook voorspoedig op pad, het was erg druk in de startlocatie, dus direct na mijn bakkie vertrok ik voor een rondje van 25 km. Dat rondje begon met miezer op de Westerzeedijk, maar gelukkig kwam het zonnetje er al snel weer bij een wat was dat genieten, zeker van de mooie vergezichten over het water.

 

 

 

Na de zeedijk werden we de polder ingestuurd, op een heel andere manier weer prachtig. Het weer bleef wat wisselvallig, maar dat vond ik niet vervelend. Op een bepaald moment stond er een bordje met tekst en daar zag ik mensen twee kanten oplopen. Ik besloot om dat bordje maar eens goed te bekijken. Zoals ik het las, was het een wijziging voor de 40 en de 60 km, dus ik besloot naar links te gaan, dat moest dan de route voor de 25 km zijn.

Later bleek dat de routewijziging voor de 40 en de 60 km was en dat de 25 km hier sowieso naar rechts had gemoeten. Ik kreeg dus zo'n twee kilometer extra cadeau op weg naar Pingjum. In Pingjum was het een komen en gaan van wandelaars uit allerlei verschillende hoeken. Bij het rustpunt was het enorm druk, echt enorm druk. Ik besloot om alleen gebruik te maken van het toilet, omdat er verder geen fatsoenlijke zitplaats was.

Vanuit Pingjum ging het, in een bijna rechte lijn, naar Witmarsum. Hier was een brocantewinkel met enorme leuke dingen in de etalage. Helaas (of misschien wel gelukkig) paste het niet in mijn rugzak, want voor mijn portemonnee was het zeker niet goed geweest.

 

Na Witmarsum ging het weer de polder in, eerst een stukje hobbelig graspad, maar later werd het een fietspad. Op het fietspad liep ik Hein tegen het lijf en samen liepen we naar Arum, waar we Petra en een vriendin troffen. Met zijn vieren streken we neer aan het laatste vrije tafeltje waar wee genoten van een bakkie en een kom soep.

Daarna was het tijd voor de laatste loodjes, op weer naar Harlingen. Ook vanaf Arum ging het in een vrijwel rechte lijn verder, nu naar Kimswerd en vervolgens naar Harlingen. In Harlingen zelf mochten we nog even flink slingeren voor we het eindpunt weer bereikten.

Ik heb heerlijk gelopen, zowel alleen als in gezelschap.