52.67 Iets nieuws en 52.68 Iets ouds....

Tot mijn grote verbazing bleek dat ik afgelopen week geen 52 had geplaatst, terwijl ik zaterdag de 12e vol overgave 2 patronen had uitgeraderd. Het eerste patroon kwam voort uit pure noodzaak. Na het opschonen, uitruimen en nakijken van de winterkleding van schatjes bleven er voor zowel de Wandelkerel als Dochterlief bedroevend weinig sweaters over. Voor allebei welgeteld 1!!!

Met alle kleding die te klein was maakten we andere mensen weer blij en Dochterlief kreeg ook weer 2 vuilniszakken vol kleding terug, waar ze enorm blij mee was, maar waar geen sweaters bij zaten en dus moest er met het oog op de dalende temperaturen enige actie ondernomen worden. De hoogste nood zat bij een winterjas voor Dochterlief en na enig speuren vonden we er 1 die voldeed aan haar wensen (geen zwarte of grijze jas, wel een capuchon en het liefst een bontrandje) en die ook nog binnen mijn budget paste. De duurste jas die we tegenkwamen was 989,95 euro, tja, dat was net iets meer dan ik wilde uitgeven...

De Wandelkerel was hard toe aan een ander paar schoenen. Ik had al gevraagd of zijn schoenen niet langzaam aan vervanging toe waren, het beste was er voor mij duidelijk af, al vond hij dat ze prima voldeden, want ze zaten nog lekker. Dat duurde tot de eerste regenbui tijdens de fietstocht naar school. De hele dag met natte voeten rondlopen is geen pretje en dus wist ik hem te overhalen om toch maar met mij de stad in te gaan voor nieuwe schoenen. Snap jij dat je van zulke schoenen natte voeten krijgt????

Ik wel. En zo werd de grootste nood op kledinggebied verholpen, maar de kwestie sweaters was hiermee nog niet opgelost. En met beide schatjes had ik wel her en der gekeken, maar of de sweater voldeed niet aan de eisen en als dat wel het geval was, hing er een prijskaartje aan waar deze moeder haar veto over uitsprak. En zo kwam het verzoek of ik dan maar zelf een sweater wilde maken, liefst met capuchon. Natuurlijk schatjes....

En zo raderde ik het patroon voor een "hoodie" uit. En, in dit geval, gelukkig voor mij hebben de schatjes dezelfde maat, dus ik ben met 1 keer raderen klaar....

Het 2e patroon dat ik uitraderde betreft een belofte. Nichtje N heeft gevraagd of ik een spijkerbroektas voor haar wil maken, net zo iets als Dochterlief heeft. En daarom bracht ze al voor de zomervakantie een stapel spijkerbroeken. Daarnaast is ze gek van de jeansknuffels die ik in het verleden heb gemaakt, dus of ik dan ook een jeansknuffel voor haar wilde maken van de restanten, ehhhh een olifantenjeansknuffel om precies te zijn!!! Natuurlijk lieve N. En dus ging ik op zoek naar een olifantenbeest....
En die vond ik hier.... En zo kon ik na wat plak en knip werk ook dit patroon uitraderen. En zo waren de voorbereidingen voor iets nieuws afgerond. De spijkerbroektas maak ik uit het blote hoofd, afhankelijk van de spijkerbroek die voorhanden is.

Afgelopen vrijdag hielden Wandelmams en ik een fröbeldag. Eerst bezochten we een stoffenwinkel, op zoek naar voering voor in de capuchons van de sweaters van de schatjes en daarna bezochten we een quiltwinkel in de buurt. Eenmaal thuis was het tijd voor de lunch en daarna was het voor ons tijd om aan de slag te gaan. In eerste instantie wilde ik verder gaan met het afmaken van de droomdeken van Dochterlief. Maar op de droomdekenmaakdag hadden we een logo gekregen voor op de deken en voor ik die kon bevestigen moest ik er, ter versteviging, vlieseline achter strijken.

 En ik had allen nog maar zwarte vlieseline, terwijl ik wit nodig had, dus op naar plan B. En plan B was om verder te gaan met de capuchon sweaters van de schatjes, maar de voering voor de capuchons zat nog in de wasmachine, dus ook daar zou ik niet ver mee komen. Mams was ondertussen begonnen aan haar droomdeken en ik wist even niet wat ik moest doen. Dus ik dook de stapel achterstallige klusjes ik en daar vond ik een deken, die ooit de eerste stappen tot het quilten voor mij heeft ingeluid. Na die eerste stappen was de deken geen uitdaging meer. Maar nu besloot ik dat de tijd van stof vergaren voorbij was en dat het mogelijk moest zijn, om voor het weekend voorbij was, deze deken in gebruik te nemen. En het is gelukt. We zijn een heerlijke, comfortabele, zachte fleecedeken rijker in dit gezin...

En er is één gezinslid dat de deken al heeft goedgekeurd.... Ik ben bang dat deze deken de komende vakantieweek regelmatig onderdeel van discussie is!!!

Kleurentocht Zuidwolde

Na een te lange periode van niet wandelen, trokken Wandelmams en ik vandaag de wandelschoenen maar weer eens aan. De Wandelkerel werd verwacht op het voetbalveld, dus hij ging niet mee. Als liefhebbers van verhard wandelen kozen we vandaag een wandeling buiten onze comfortzone. Maar naast liefhebbers van verhard wandelen, zijn we ook liefhebbers van de wandelingen van de SWOS. Simpelweg omdat zij van iedere wandeling iets bijzonders weten te maken door te kiezen voor paden die geen paden zijn, door te kiezen voor bijzondere rustlocaties, door de meest aparte kronkelpaadjes op te nemen in de route, door de vele enthousiaste vrijwilligers en vooral door hun ongebreidelde enthousiasme voor wandelen en wandelaars. Gezien de verwachte ondergrond en ons gebrek aan wandelactiviteiten van de laatste tijd hielden we het vandaag bij 20 km.

En zo vertrokken Wandelmams en ik net na 8 uur richting Zuidwolde. In Zuidwolde stonden de vrijwilligers ons alweer op te wachten om ons te begeleiden naar een goede parkeerplek. En zo konden we vlakbij de startlocatie, zalencentrum Ten Kaat, parkeren. Het ritueel van inschrijven, plassen, GPS aanzetten, de vraag stellen wel of geen jas (JA) en tas omknopen werd afgehandeld en zo verlieten we een kwartiertje na het betreden van de startlocatie deze weer om te genieten van de herfst.

Het was even wennen want de laatste jaren hebben we bij de SWOS de 30 km gelopen en dat betekent de blauwe route en nu moesten we overstappen op geel. Maar zolang alle routes gelijk opgingen was er niets aan de hand. Wij moesten dus vooral opletten bij eventuele splitsingen, maar we gingen gewoon voor het genieten.

Al snel kwamen we bij een oude begraafplaats en hoewel het woord genieten dan misschien niet helemaal gepast is, vinden wij dit soort plekken zeker heel bijzonder. En dus weken we even van de route af om rond te lopen op dit bijzondere stukje grond. Vele wandelaars keken ons aan alsof we gek geworden waren, tenslotte waren we net gestart, maar Wandelmams en ik "genoten" van dit bijzondere stukje grond. En met respect voor de overledenen en hun naasten maakten we foto's, zonder hun privacy aan te tasten.

Na dit bijzondere uitstapje vervolgden we onze weg. En gezien de naam van deze tocht, zochten we naar kleur. Kleur in de natuur in dit geval, want Wandelaars met gekleurde jacks waren er genoeg. Maar voor we een mooie collectie foto's hadden kunnen verzamelen, was het al tijd voor de eerste rust. En we waren aan een bakkie toe, de koffie van Mams stond nog op haar aanrecht en mijn thee was zwaaithee geworden, dus we wilden nu even genieten van ons bakkie. Deze rust was in de kantine van een kleine camping. Een heerlijke kantine, met houtkachel, degelijke stoelen, eenvoudige bar, 3 koekoeksklokken en vooral veel sfeer. En als docent Nederlands viel mijn oog weer op een mooi stukje taal.

Ja, ik moest hem ook 2 keer lezen......

Na de rust stortten we ons op foto's maken. Natuurlijk ging het om het wandelen, maar de natuur had zoveel moois te bieden, dat we vooral de bijzondere dingen wilden vastleggen. De rest van het verslag zal dan ook voornamelijk bestaan uit foto's, voorzien van kort commentaar. Veel plezier!!!!

Theaterkuil, ergens in het bos bij Zuidwolde. (Oeps, ben de naam kwijt....)

De naam Kleurentocht lijkt door bovenstaande foto's geheel gerechtvaardigd...

En bij de herfst horen paddestoelen. We kwamen er veel tegen, maar het duurde even voor de enige echte paddestoel tegenkwamen. Die rode met witte stippen. En toen we ze eindelijk vonden maakte Wandelmams (geheel toevallig, dat gaf ze zelf toe) onderstaande foto. En daar was ze dan weer zo trots op, dat ik het verzoek (in de vorm van een bevel) kreeg om te stoppen. Deze foto moest ik zien!!! En ik kan niet anders zeggen dan dat het een prachtfoto is!!!!!

Verder was er nog zoveel meer om van te genieten....

Heerlijke kerrie-courgettesoep in buitenherberg Ter Linde. Misschien iets aan de prijs, maar de hoeveelheid en smaak maakten het weer goed.

En hoewel het wandelen Wandelmams en mij niet meeviel vandaag, hebben we weer genoten van al het moois dat de SWOS ons te bieden had.

Nu maar weer wandelconditie opdoen om de volgende keer 30 km lang te kunnen genieten....

Pffff............., deel 2

In augustus plaatste ik een blog met de titel Pffff............. over onze ervaringen met de verzekeringsarts van het UWV. Omdat wij, ondanks onze goede ervaringen met de arbeidsdeskundige, een vervelend gevoel bleven houden over het gesprek met de verzekeringsarts besloten we om een klacht in te dienen. Wij hoopten dat we over de manier van communiceren van deze arts konden praten, zodat andere mensen dit gesprek met een prettiger gevoel konden afsluiten.

Na een week of wat werd Manlief gebeld door een man van het UWV die onze klacht behandelde. Zijn voorstel was om samen met hem in gesprek te gaan met de arts. Dat vonden wij een prima idee. De afspraak liet even op zich wachten, omdat er van beide kanten veel vrijdagen bezet waren, maar vanmorgen was het zover. En dus zaten Manlief en ik om 9.00 uur in de auto richting het UWV-kantoor.

Keurig op tijd werden wij ontvangen en voorzien van een bakkie begon het gesprek. Helaas voor ons verliep het gesprek op precies dezelfde manier als het eerste gesprek. Ten eerste was de arts gepikeerd, omdat wij een klacht hadden ingediend. We hadden ook gewoon contact met hem kunnen opnemen als ons iets dwars zat. Tja, dat had gekund, maar wij hadden niet het idee dat we daar iets mee zouden bereiken. En helaas werd dat idee bewaarheid.

Op elke vraag verschool de arts zich achter de regels en procedures. Hoe vaak wij vandaag niet gehoord hebben dat hij juridisch gezien nou eenmaal zo moet handelen en dat de regels nu eenmaal zo zijn. Wij hebben samen niet genoeg vingers om dat te kunnen tellen en dat in een uur tijd. Op mijn opmerking dat regels en procedures ook te volgen zijn met een meer menselijke maatstaf, begon hij het riedeltje simpelweg weer opnieuw af te spelen.

De mediator voelde aan wat wij bedoelden en probeerde ook door te dringen tot de arts, maar hij bleef stug volhouden dat zijn taak nou eenmaal was om ........ en daar ging het verhaal nog een keer. Uiteindelijk werd Manlief kwaad en lukte het mij nog net om te voorkomen dat hij echt uit zijn slof zou schieten. Ik besloot om nog één keer te proberen tot deze arts door te dringen en haalde een voorbeeld uit mijn eigen werk aan:

Mijn taak is om mijn leerlingen aan een diploma van de middelbare school te helpen. Maar als een leerling huilend bij komt, zeg ik niet dat het niet uitmaakt, omdat mijn taak is om hem aan een diploma te helpen. Nee, ik luister en probeer samen met de leerling een oplossing te vinden. En pas dan gaan we weer denken aan dat einddoel.

Maar niets drong door. De arts vond dat hij niets verkeerd had gedaan, hij had zich aan de regels gehouden en daarmee was het klaar. En toen was het voor ons ook klaar. De mediator vroeg of het gesprek volgens ons goed was verlopen. Waarop wij aangaven dat het gesprek verhelderend was geweest, maar dat het zeker niet had opgeleverd waar wij op gehoopt hadden.

Jammer dat iemand die zoveel macht heeft over de toekomst van mensen, zowel qua gezondheid als financieel, zo weinig empathie bezit. De regels en procedures zijn heilig en de mens daarachter is van ondergeschikt belang. Helaas is de kans aanwezig dat wij deze man in de toekomst weer tegen komen, als Manlief herkeurd moet worden. Ik kan er nu al tegenop zien......

Lezen???

Als docent Nederlands ken ik het belang van (voor)lezen. En dus begonnen Manlief en ik al snel met boekjes lezen met onze schatjes toen ze klein waren. Een boekje in bad, een boekje van Dikkie Dik, prentenboeken, Jip en Janneke toen ze heel klein waren.

Later waren vooral de boeken van Annie M.G. Schmidt favoriet. We lazen regelmatig een stukje voor, maar met name in vakanties werd er elke avond een hoofdstuk voor gelezen. En zo ging Pluk van de Petteflat mee naar Luxemburg, Otje naar Frankrijk, Pluk redt de dieren naar Limburg en het boek Ziezo naar alle bestemmingen. En we genoten alle vier van de voorleesmomenten. En in Limburg zelfs onze achterburen. Als wij met de schatjes richting toiletgebouw liepen met hun toilettas onder de arm, ging de achterbuurvrouw koffie zetten, zodat zij tijdens het koffie drinken konden meeluisteren.

Toen de Wandelkerel zelf leerde lezen, was de serie over de "Effies" al snel zijn favoriet. Hij las alle delen een paar keer en toen stagneerde het lezen. Hij vond het niet meer leuk en wat voor boeken ik ook aansleepte hij wilde ze niet lezen. Voorlezen was nog wel leuk, maar zelf lezen: Ho maar!! Dit tot mijn grote verdriet....

Dochterlief had zichzelf al leren lezen voor ze naar groep 3 ging. Maar eenmaal in groep 3 schoot het niet zo op. Ze snapte alles prima, maar het tempo was veel te laag. Het lezen zelf kostte haar moeite. Als ik echter eenvoudigere boeken voor haar zocht, vond ze er weer niks aan, want dan was het te kinderachtig.

Al met al verliep de leescarriere van mijn kinderen voor mij dus nogal teleurstellend. Wel gaf ik ze elk jaar in de kinderboekenweek een boek cadeau. Voor Dochterlief een naslagwerk, want zij wil dingen weten en voor de Wandelkerel een boek over dieren, want die ploos hij uit. En zo hield ik de binding met boeken een beetje in stand.

Maar..... het kan verkeren. Bij de Wandelkerel sloeg het leesvirus toe toen Harry Potter op zijn pad kwam, ergens in groep 7. En omdat ik vind dat je tijdens het lezen van een boek je fantasie de vrije loop moet kunnen laten gaan, mocht hij de film pas zien als hij het boek gelezen had. Dat werkte, want zodra hij een boek uit had, verdween de film in de dvd-speler en daarna dook hij in het volgende boek. Na Harry Potter stapte hij over op de Grijze Jager. En die serie heeft 12 boeken, dus hij kan even vooruit.

Bij Dochterlief duurde het veel langer voor het leesvirus een kans kreeg. Maar toen de meester in groep 7 zei dat de beste manier om beter te gaan lezen was om te gaan lezen, beet ze zich er in vast. Geronimo Stilton, Smaragd, boeken van school en afgelopen vakantie het boek Opgejaagd. En het hielp. Het lezen is enorm verbeterd. En nu durfde ze het aan om ook Harry Potter te gaan lezen. Omdat ze bij anderen al deel 1 en 2 van de film van HP had gezien (tot mijn grote ergernis) begon ze in boek 3. En die slaat aan. Elk vrij moment zoekt ze haar boek en een lekker plekje en ze leest.

En zo kan het dus gebeuren dat wij tegenwoordig onze schatjes regelmatig ergens lezend aantreffen.

In de schoenwinkel, als je moet wachten op je moeder en je je boek toch nog in je schooltas had zitten.

Nog even een paar bladzijden voor het slapen gaan.

Of gewoon lekker languit op de bank.

En gelukkig is het Kinderboekenweek en had ik een goed excuus om ze allebei weer een boek cadeau te doen!!!!! En zo is de hoeveelheid rondzwervende boeken in huis gestegen.

En ik. Ik ben blij dat ze lezen. Misschien heeft dat vele voorlezen toch geholpen. Zelf lees ik (bijna) alle boeken die zij ook lezen, zodat we er samen over kunnen kletsen. Heerlijk!!!!!!

52.66 De kracht van "Samen"

Al jaren gaan Wandelmams, Dochterlief en ik begin oktober naar de droomdekenmaakdag. Eén dag in het jaar waarop quiltsters uit het hele land samen komen om te werken aan droomdekens, om inspiratie op te doen, om bij te praten, elkaars werk te bewonderen, oplossingen te zoeken en te verzuchten dat we veel te weinig tijd hebben om alles te maken wat we zouden willen maken.....

Maar vooral een dag om een hele stapel droomdekens achter te laten bij de droomdekenstichting zodat er weer heel veel kinderen een veilig plekje vinden om bij te komen van alle vervelende dingen die ze meemaken. Of ze nu ziek zijn en een vervelende behandeling moeten gaan of ze nu hun papa of mama moeten missen of dat hun broertje of zusje heel ziek is. Al die kinderen verdienen een droomdeken.

Op zo'n dag heerst er een groot saamhorigheidsgevoel. Met zijn allen willen we er voor zorgen dat zoveel mogelijk kinderen een droomdeken krijgen. En Wandelmams en ik wilden er voor zorgen dat we in ieder geval één deken konden achterlaten. En daarom besloot Wandelmams dat ze deze dag het laatste randje van mijn droomdeken ging vastzetten. Dit is een handklusje, dus daar gaat nog wel wat tijd in zitten. Ikzelf begon met het doorstikken van de deken waar Dochterlief de top van had gemaakt en Dochterlief begon aan een nieuw project.

Natuurlijk werden we regelmatig "van ons werk gehouden" doordat we hoognodig moesten bijpraten met diverse dames die we elk jaar weer opnieuw ontmoeten tijdens deze dag. Voor Dochterlief was het leuk dat zij dit jaar niet de enige elfjarige was. Er was ook een ander meisje van haar leeftijd en de dametjes konden het samen prima vinden. En het was maar goed ook dat zij er waren, want zij brachten de gemiddelde leeftijd flink naar beneden. Maar dat gold ook voor mij, volgens Dochterlief. Dus als we willen dat deze stichting dit mooie werk kan blijven doen, is een stukje verjonging noodzaak...... Wij doen in ieder geval ons best om de jeugd aan het quilten te krijgen.

Net voor de "show en tell" was Mams klaar met haar enerverende klusje en kon mijn deken worden ingeleverd. Nou ja, mijn deken....

En toen was het tijd voor de "show en tell" waar de ooooh's en aaaah's niet van de lucht waren. Deze dag bracht zo'n 200 droomdekens op, dus weer 200 kinderen die hun eigen veilig plekje kunnen creëren.

En wij hebben weer een heerlijke dag gehad. Een dag vol warmte, liefde en een gezamenlijk doel. Een dag waarbij je eens niet voor jezelf, maar voor een ander bezig bent en een dag waarop we weer eens ervaren hebben dat 1+1 soms 3 is. En dat is de kracht van "Samen"!!!!!!!!