Zaterdagmorgen startte er een naaimarathon voor Stichting Knuffeldekens, 32 uur naaien. Niet alleen om dekens te maken, maar ook om geld in te zamelen voor de Stichting. Bij start van de naaimarathon, om 10 uur 's ochtends liep ergens in de buurt van Diever, maar Dochterlief was toen al van de partij. En dat was ook precies de reden dat we de Wandelkerel nodig hadden. Dochterlief was al met de auto naar Nieuw-Buinen gereden, maar na een nacht doorhalen, was het niet de bedoeling dat ze zelf terug zou rijden. Ik ging ook naar Nieuw-Buinen en zou dan de auto weer mee terugnemen, maar dan kon ik niet zelf met een andere auto die kant op rijden en daar kwam de Wandelkerel dus in beeld. Hij wilde mij wel naar Nieuw-Buinen brengen, wat een topper is het!!!
Eenmaal aangekomen in Nieuw-Buinen kreeg eerst Dochterlief een dikke knuffel en daarna zocht ik een plekje in de inmiddels volgelopen winkel. De Wandelkerel kreeg een verdiende bak koffie en hij bleef even gezellig hangen. De winkel even bekijken, met die en gene een praatje maken en bekijken wat er allemaal al was gemaakt. Nou al best veel....
Dochterlief besloot uiteindelijk om met haar broer mee naar huis te gaan. Ze kan niet zo heel goed tegen weinig slaap en aangezien ze maandag gewoon weer moet werken, leek het haar verstandiger om vandaag alvast wat uurtjes te slapen. Helemaal prima natuurlijk, ze had er ondertussen al ruim 25 uur naaimarathon opzitten. Ik knuffelde mijn kinderen en zij vertrokken richting huis, ik bleef.
Ik besloot om een applicatiepatroon van Tinkerbell te maken. Tekenen, strijken, knippen, strijken, naaien, ik deed het allemaal op mijn gemak. Het was vooral ook heel gezellig zo met elkaar, er werd wat afgelachen.
De dag kabbelde heerlijk voort met slaperige mensen, die de hele nacht hadden doorgehaald, met enthousiast publiek dat even kwam supporteren, met enthousiaste uitroepen als er weer een blok af was, met een zoektocht naar het juiste stukje stof en met gezellige kletspraatjes tussendoor.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten