De kerktoren van Deventer

Vandaag ging ik weer een keer op pad met Femke. In het kader van kerktorens beklimmen, gingen we vandaag naar Deventer. Parkeren aan de andere kant van de IJssel en dan met het pontje over. Hier viel direct op dat de waterstand heel laag is.

Eenmaal aan de overkant besloten we om eerst de kerktoren maar te gaan beklimmen, dat was tenslotte ons belangrijkste doel. We liepen eerst een rondje door de kerk, waar een een expositie was van een plaatselijke kunstkring en we genoten van de sfeer in de kerk.

Halverwege de klim naar boven was de luizolder, wat waren we daar blij mee, konden we even uithijgen. Eenmaal boven hadden we een prachtig uitzicht op de IJssel, wat genieten. We deden een rondje om de toren en keken dus ook uit over de stad. het blijft toch bijzonder om zo hoog te staan.

Toen we weer beneden waren vonden we het tijd worden om iets te eten. Dat viel nog niet mee, want het was retedruk op de terrassen, maar uiteindelijk vonden we een leeg tafeltje. Daar hebben we ruim 20 minuten gezeten en hoewel we contact hadden met het bedienend personeel, kwam er niemand bij ons om te vragen wat we wilden bestellen. Nou, opgestaan en verder gegaan en uiteindelijk dus een broodje gegeten.

Hierna slenterden we lekker door de stad, winkeltjes bekijken in de Walstraat, ik kocht nog ergens ouderwetse plaatjes voor in een poeziealbum. Ik denk niet dat iemand er nog een heeft, maar de plaatjes zijn wel heel leuk. We slenterden door de steegjes en verbaasden ons over de vele unieke winkeltjes in Deventer. We vonden de verborgen kerk, neusden even bij de Toerist-info en toen was het weer tijd voor een rustmoment. Dat deden we in het pop-up-park bij de Toerist-info. Daar stonden heerlijke strandstoelen op ons te wachten.

Toen we weer op wilden staan, bleek dat Femke op een veel lagere stoel zat dan ik. Ik kon redelijk makkelijk opstaan, maar Femke niet. We moesten er hard om lachen en toen kwam er ineens een man aangesneld die Femke een hand gaf en haar omhoog hielp. Toen hij wegliep zij de man dat hij het pop-up-park bedacht had en dat hij dus niet wilde dat Femke daar moest blijven slapen. Luid lachend liepen we verder.

We maakten een rondje over de kade en daar was goed te zien hoe laag het water was.

We sloten de dag af met een borrelplank op een terras met uitzicht op de kerk en het naastgelegen plein. we hadden genoeg te zien en te bespreken. Een heerlijke afsluiting zo.

Toen we weer teruggingen met het pontje waren er een aantal mensen langs het water aan het zoeken met een ijzerdetector. Ze konden nu bij plekken waar ze anders nooit bij konden, omdat dat dan onder water staat. Bij de ondergaande zon staken we de IJssel weer over.

Een mooie afsluiting van een mooie dag.