Westerborkpad 10

Na een rare vakantieweek, met weer veel ziekenhuis, leek het mij raadzaam om wat tijd voor mezelf te nemen voor de werkweek weer begon. En daarom ging ik vandaag alleen op pad voor het volgende deel van het Westerborkpad, van 't Harde naar Zwolle. Het is mijn bedoeling om dit pad in mei af te ronden, dus het kan geen kwaad om een etappe te lopen. Manlief bracht mij naar 't Harde en hij zou mij ook weer ophalen uit Zwolle, dus geen gedoe met vertrektijden van treinen, gewoon gezellig naast Manlief in de auto.

Eenmaal bij het station zwaaide ik Manlief uit en na het normale opstartritueel, GPS aan, boekje met routebeschrijving binnen handbereik, tas op de rug, slang van het waterreservoir voor het grijpen en alle bandjes en randjes goed, kon ik vertrekken.

Na een klein stukje langs de doorgaande weg werd ik het bos ingestuurd. Het zonnetje scheen, dus de ergste kou werd verdreven, de vogels floten volop, er was verder geen mens te bekennen en ik was bezig met mijn favoriete hobby, wat kon ik nog meer verlangen op dit moment. Nou niks, dus besloot ik om maar gewoon te genieten van wat er op mijn pad zou komen. Nou, dat voorlopig bos, met in de verte de altijd aanwezige spoorlijn en af en toe een vroege lentebode.

Na het bos volgde een fietspad langs de doorgaande weg. Ach, dat loopt ook wel weer lekker. Het fietspad bracht mij naar landgoed Hof ter Mullegen. En daar zag ik de eerste verwijzing van vandaag naar een luisterfragment. Ik had geen "oortjes" bij me, maar aangezien er verder niemand in de buurt was, liet het fragment zo afspelen. En ik moet zeggen, zo'n luisterfragment hakt er altijd in bij mij. Ten eerste omdat deze fragmenten worden verteld door "oude" stemmen. Tenslotte zijn de getuigen van de Tweede wereldoorlog allemaal op leeftijd. Ten tweede weet je dat deze verhalen echt zijn gebeurd, je hoort ooggetuigen en daardoor ook de emotie in de stemmen en tenslotte het besef dat we op dit moment in een wereld leven die in oorlog is en die oorlog komt steeds dichterbij.

Ondertussen liep ik in het bos en werd er in de routebeschrijving gesproken over de Amazonelaan en de Laan der Ereleden. In mijn beleving zijn lanen brede met bomen omzoomde wegen, maar die waren in de verste verte niet te bekennen. Maar met de ervaring van eerdere etappes werd ik er niet meer zenuwachtig van. Ik had alle stickers tot nu gevolgd en de paden die ik volgde, klopten met de routebeschrijving. Maar om nu te spreken van lanen......

En ook nu bleek ik weer gewoon goed te lopen en langzaam maar zeker naderde ik Wezep. Maar voor het zover was, liep de nood hoog op. En middenin het bos zijn er weinig sanitaire voorzieningen, het werd dus een bezoek aan een groen toilet. Ik moest voor ik Wezep zou bereiken eerst nog wel de A28 oversteken, dat is niet voor het eerst tijdens mijn wandelingen op het Westerborkpad.

En zo bereikte ik Wezep. Ondertussen had ik best trek gekregen, dus toen ik zag staan dat ik bij een snackbar linksaf moest, hoopte ik dat deze open zou zijn. En dat bleek het geval te zijn. Ik trakteerde mijzelf op een broodje hamburger met veel extra's en een kop thee en na gebruik te hebben gemaakt van de sanitaire voorzieningen, altijd comfortabeler dan een groen toilet, ging ik weer verder.

Ook nu weer bos en heide. En tot nu toe weinig sporen van Joodse gemeenschappen. Het valt mij op dat er verder naar het Noorden, minder te vinden is m.b.t. het Joodse verleden. Dat zal er ook wel mee te maken hebben dat de bevolkingsdichtheid in het Noorden natuurlijk lager is dan in andere delen van het land. Wel is de omgeving hier prachtig en hoor je veel minder geluiden van de "Westerse beschaving" op de achtergrond. Grote stukken zonder auto's die op de achtergrond voorbij zoeven. En deze keer moest ik niet de A28 oversteken, maar de A50 om mijn volgende doel te halen, Hattem.

Eenmaal in Hattem nog een mooi stuk over landgoed Molecaten, met ook weer een luisterfragment. En in Hattem wel herinneringen aan een joodse gemeenschap, met een Joods gedeelte op de begraafplaats en een voormalige synagoge. Tussen de begraafplaats en de synagoge werd ik door het oude Hattem gestuurd, een prachtig plaatsje met veel oude elementen.

Na de synagoge begon het laatste deel van vandaag. De etappe van Hattem naar Zwolle, zo'n 7 km, met voor mij EIN-DE-LIJK de oversteek van de brug over de IJssel. Hier heb ik zo lang naar uitgekeken, nu komt echt het einde van het Westerborkpad in zicht. Dit pas heeft mij zoveel gebracht, maar het wordt nu langzaam maar zeker tijd voor een nieuw pad. Voor mijn gevoel sluit ik met het behalen van het einde van het Westerborkpad ook een fase in mijn leven af. Ik ben begonnen aan het Westerborkpad om tot mijzelf te komen en alle veranderingen in mijn leven een plek te geven en nu, zo'n twee jaar na de start, denk ik dat dat behoorlijk goed gelukt is. En dus ging ik vol goede zin op pad richting de IJssel.

Maar voor ik bij de brug kom die ik moet oversteken, komt eerst de spoorbrug in beeld. En die spoorbrug is ook mooi.

En dan is daar de brug over de IJssel. En naast het feit dat deze brug voor mij symbool staat voor het naderen van het einde van het Westerborkpad, doet hij mij toch ook denken aan de Waalbrug in Nijmegen. En dat is niet vreemd, want ze dateren uit dezelfde periode en hebben dezelfde constructie.

En na de oversteek van de brug, mocht ik onder de brug door om zo Zwolle binnen te lopen. Na een stop bij het oude Gymnasium Celeanum en de Rozenboom, belde ik richting huis om Manlief te melden dat ik bijna bij station Zwolle was.

Ik zei nog zo..........

Ik zei nog zo: "Geen ziekenhuis voorlopig en zeker niet in de vakantie!!!" En daar waren al mijn gezinsleden het volkomen mee eens. We wilden gewoon genieten. Genieten van de kleine dingen die het leven zo bijzonder maken. En dat lukte in eerste instantie goed.

Dochterlief verzorgde een lekkere lunch.

De mannen speelden potje voetbal.

Dat was voor Manlief minder makkelijk,.......

......... dan voor de Wandelkerel.

Dochterlief tekende een nieuwe outfit!!!!

En ik handwerkte!

Het genieten en ontspannen lukte dus goed. Maar, ............ maandagmorgen werd Manlief wakker met een onwillig rechterbeen. Het lukte hem niet om het been goed op te tillen en hij gaf aan dat hij (een soort van) spierpijn had in zijn bovenbeen. Nu is dat geen vreemd verschijnsel. Zo af en toe heeft hij een mindere dag en dan werkt er een ledemaat niet helemaal mee. We besloten dan ook om het nog maar even een dag aan te kijken.

Dinsdagmorgen wilden we vertrekken naar Wandelmams, even een bakkie doen ter ere van haar verjaardag, toen Manlief problemen had met het aandoen van zijn rechterschoen. Zijn voet was opgezet. Mijn nekharen gingen overeind en de alarmbellen rinkelden, ik dacht aan trombose na al die ziekenhuisopnames. Ik zei dan ook tegen Manlief dat het mij verstandig leek om de huisarts maar even te bellen. Gelukkig was hij dat met mij eens. De assistente vroeg of het kon wachten tot morgen, maar omdat ik dat niet zag zitten, schudde ik hard mijn hoofd. Gelukkig was Manlief dat met mij eens en zodoende konden we aan het einde van de middag terecht.

Na een bakkie met appeltaart gingen we weer naar huis, daar ging ik nog even aan het werk, Manlief ging puzzelen, Dochterlief knutselen en de Wandelkerel was aan het werk. (Tja, als ze jou bellen of je wil komen werken, dan zeg je natuurlijk geen nee. Ten eerste willen ze jou en ten tweede levert het wat op!)

Om half 4 stapten Manlief en ik in de auto. Manlief had nog het plan om lopend, hij in de rolstoel, ik erachter, naar de huisarts te gaan, maar ik hield al rekening met een bezoek aan het ziekenhuis en besloot dat de auto een beter vervoermiddel was. Natuurlijk wel met de rolstoel achterin.

Vanaf dat moment begon het lange, lange wachten.  Het begon met de huisarts die een half uur uitliep. Ook zij dacht aan trombose en wilde dus dat we naar het ziekenhuis gingen om bloed te prikken. We zouden dan een half uur moeten wachten op de uitslag, zodat gelijk duidelijk was of er sprake was van trombose of niet. Dus bloed prikken, bakkie doen in het restaurant, terug naar de prikpolie en daar vertelden ze dat er sprake was van verhoogde waardes, dus naar de afdeling echografie. Dat was net na vijf uur.

En daar begon het wachten deel twee. Net na ons kwam een meisje binnen. Zij was doorgestuurd via de SEH. En omdat een ziekenhuis de SEH zo snel mogelijk weer leeg wil hebben (terecht), moesten wij nog even wachten. Jammer genoeg voor ons, kwam er via de SEH nog een verzoek voor een echografie en dus schoven wij weer een plekje op. Nu hebben wij ook wel eens aan de andere kant van de lijn gestaan. Dat Manlief voorrang kreeg voor al die mensen die al langer in de wachtruimte zaten, dus wij hadden volledig begrip voor deze situatie. Maar het duurde wel lang.......

Wij zaten dus in de wachtkamer met het papier van de bloedafname in ons bezit. Natuurlijk bekeken we die uitgebreid. En daar zagen we al op staan dat als er sprake was van trombose dat we dan doorgestuurd zouden worden naar de SEH. Waar het dus al druk was..... Nu gaf de waarde die op het formulier stond ons niet de indruk dat er niets aan de hand zou zijn.

Boven de 500 is doorsturen en Manlief heeft een waarde van 6880.

En eindelijk na een uur en een kwartier wachten, was Manlief aan de beurt. Ondertussen hadden we de schatjes gebeld om te zeggen dat ze maar iets te eten moesten maken. Zij kozen voor de frituurpan. Wij beloofden om ze op de hoogte te houden, als zij dan ook wat te eten zouden maken voor ons als we weer thuis waren. Dat is natuurlijk een grapje, want wij houden de schatjes sowieso op de hoogte. Als wij iets geleerd hebben de afgelopen jaren, dan is het wel om altijd open en eerlijk te zijn tegen de schatjes. Hoewel ik natuurlijk geen nee zou zeggen als ze aanbieden om het eten te maken.....

Maar goed de echo....... Manlief moest zijn broek uitdoen en het eerst wat mij opviel was dat zijn been nog dikker was geworden. Niet alleen zijn voet en zijn onderbeen, maar ondertussen ook zijn bovenbeen. De echo liet dan ook aan duidelijkheid niets we wensen over. Er is sprake van trombose tussen lies en knie. Of er ook sprake is van trombose in de kuit, valt niet te zeggen vanwege het vele vocht, maar voor de behandeling is dat niet van belang, volgens de arts die de echografie maakte. En zo werden we dus doorgestuurd naar de SEH.

En op de SEH waren net vier slachtoffers van een ongeluk binnen gebracht. En dat betekende voor ons weer wachten. Ach, we bekeken het maar weer positief. Wij waren niet zwaargewond en nu had ik tijd om familie en vrienden op de hoogte te brengen. En nog belangrijker, ik had tijd om naar de koffieautomaat te gaan, want we waren wel toe aan een bakkie. Na verloop ban tijd kwam de SEH-arts binnen en werd er actie ondernomen. Manlief mocht gelukkig mee naar huis en na een bezoek aan de apotheek vertrokken we richting huis, voorzien van spuiten, tabletten en een waslijst aan te maken afspraken voor de volgende dag.

Net voor we naar huis gingen, belde Dochterlief dat ze naar bed wilde. Toen wij zeiden dat we op weg waren naar de auto, besloot ze om nog even op te blijven. Dus toen we eenmaal thuis waren kregen we een dikke knuffel, maar ze had ook de frituurpan maar vast aangezet. Want ongezond eten is beter dan niet eten, aldus Dochterlief. En dat waren wij nu volledig met haar eens, we hadden trek. en dan blijkt maar weer dat Manlief en ik echt fan-tas-ti-sche kinderen hebben, want De Wandelkerel verzorgde ons eten.

En woensdagmorgen was onze eerste actie bellen met het ziekenhuis om afspraken te maken. Gelukkig konden we heel snel terecht bij dermatologie om het been van Manlief te laten zwachtelen. Dan bleef er veel tijd over voor Dochterlief en mij om de stoffenbeurs in Zwolle te bezoeken en om daarna Zweedse balletjes te eten bij dat grote Zweedse warenhuis. Maar eerst zwachtelen.

 Rechts is duidelijk dikker dan links.

Ik leverde Manlief keurig gezwachteld weer thuis af en toen was het tijd om met Dochterlief op pad te gaan. We vonden mooie lapjes op de stoffenbeurs en genoten van de Zweedse ballen.

 Aankopen....

En of het nog niet genoeg was, kregen we vandaag bericht van het AMC dat Manlief volgende week kan starten met de opbouw van azathioprine. Tot onze grote vreugde heeft de trombose hier geen invloed op. Wel betekent de overstap extra bloedcontroles. En zo staat de agenda alweer vol met afspraken. Een kort overzicht:

vrijdag 4 maart, trombosedienst
maandag 7 maart, opnieuw zwachtelen
donderdag 10 maart, aanmeten steunkous, opnieuw zwachtelen
vrijdag 11 maart, trombosedienst
maandag 14 maart, bloedprikken i.v.m. start azathioprine

En de afspraken met de trombosedienst en het bloedprikken vanwege de start met azathioprine zullen voorlopig nog wel blijven duren. Wel hebben we een optie genomen op thuiszorg, zodat zij Manlief kunnen helpen met het aantrekken van de steunkous. Ik moet er niet aan denken dat ik dat ook nog moet gaan doen voor ik 's ochtends naar mijn werk vertrek. En hoe het dan met het uitrekken komt, zien we wel weer.

Al met al kunnen we concluderen dat we komende weken weer fervente bezoekers van het ziekenhuis zullen zijn. En ik had nog zo gezegd: "Geen ziekenhuis voorlopig!!!!"