Nou was Dochterlief eindelijk een keer op een zaterdag vrij en toen was er geen georganiseerde wandeltocht in de buurt. De dichtstbijzijnde was in Apeldoorn en daar was de maximum afstand 20 kilometer, dat vonden we te weinig. Dus zelf maar iets uitzoeken, dat werd dus een etappe van het Westerborkpad. Niet te ver rijden en een afstand van 30 kilometer. En zo zetten we de auto maar weer eens bij het station van Meppel, alleen stapten we deze keer niet direct in de trein, we gingen eerst aan de wandel. Het Westerborkpad is namelijk de enige LAW die maar een kant op gepijld is. Deze etappe liep ik overigens in 2016 al eens met de Wandelkerel.
De route Meppel uit was anders dan in 2016. Nu weet ik dat het Westerborkpad een update heeft gehad, dus het verbaasde mij niet en ik kan zeggen dat ik deze route mooier vind dan die van 2016. Ook nu kwamen we uit bij de Engelgaarde. Het was flink mistig en daardoor werd de omgeving een beetje mystiek, ook omdat er verderop gewerkt werd en er 'vreemde' geluiden waren te horen. Natuurlijk sloeg onze fantasie weer op hol en werden de raarste verhaallijnen verzonnen. We genoten ook van de weerspiegeling in het water van de bomen, het was bijna niet te zien waar de boom ophield en de weerspiegeling begon.
Na de Engelgaarde kwamen we op een asfaltweg, waar het nog steeds mistig was. We wandelden door richting Broekhuizen en daar moesten we even goed opletten een korte samenkomst van twee LAW's, wel op de goede route blijven....
We verlieten al snel weer de asfaltweg en vervolgen onze weg over een graspad langs de Wold AA, echt heerlijk wandelen daar en een totaal andere route dan ik 2016 liep met de Wandelkerel. Niet dat ik nog precies weet hoe de route toen liep, maar in mijn herinnering liepen we toen al vrij snel aan de andere kant van de N375.
Het was zo mooi daar en we genoten zo dat ik helemaal vergat om foto's te maken. Dat maakte ik weer goed toen we een kabouterpad opgestuurd werden, altijd grappig zoiets, al hebben we het zingen maar even gelaten, leek ons beter voor de paarden die in de naastgelegen wei liepen.
We slingerden verder over paadjes door boswallen en we eindigden in Berghuizen, waar we dan eindelijk de N375 overstaken. Dat eindelijk ligt niet aan de route, maar aan het feit dat ik me afvroeg waar we die oversteek zouden maken en dat ik dat volgens Dochterlief weer eens een beetje overdreef.
Na de oversteek liepen we lange tijd rechtdoor tot vlakbij Koekange. Ondertussen moest ik erg nodig naar het toilet, maar de gelegenheden voor een groen toilet waren ver te zoeken. Ik zocht naar de horeca in Koekange, maar daar stonden op de openingstijden niet op de site en omdat deze gelegenheid een stukje van de route afzat, was het ook niet direct een optie om daar toch even op de gok heen te lopen.
Eenmaal in Koekange was er een winkel geopend, daar vroeg ik of ik alsjeblieft even naar het toilet mocht en na enige twijfel was het antwoord gelukkig ja. Pfffffff, wat een opluchting. Dat voelde een heel stuk beter. We namen in Koekange plaats op een picknickbank voor onze eerste pauze, we waren ongeveer op de helft, tijd om iets te eten.
Ik drukte per ongeluk op het knopje ik wilde geen foto nemen......
Voorlopig waren er geen wijzigingen. We liepen lekker verder terwijl het zonnetje langzaam zijn best begon te doen, na een paar kilometer gingen de jassen dan ook uit. We liepen vlak langs de spoorlijn en het was vrij druk met treinen. Dochterlief zocht uit hoe het zit met de treinen naar Groningen en ze was zeer verontwaardigd toen ze ontdekte dat in het weekend de sprinters naar Groningen wel twee keer per uur rijden, terwijl die naar Leeuwarden in het weekend maar een keer per uur rijden... Tja, het leven is oneerlijk, blijkt maar weer.
In Echten bekeken we uitgebreid de plaggenhut voor we doorliepen naar Huis te Echten. In de W4W-appgroep was er contact met Berend, hij liep in de buurt van Hoogeveen en ging ook nog richting Echten, wie weet zouden we elkaar nog tegenkomen, maar zover was het nog niet. Vanaf het Huis te Echten liep de route wel anders, waar ik in 2024 nog rechts ging aan het einde van de oprijlaan, werden we nu naar links gestuurd. We liepen door de tuin en daar is nog het nodige terug te vinden van de periode dat Visio hier gehuisvest was, natuurlijk moesten we daar even bij stilstaan.
Dat werd een gelijkspel....
Na de tuin van Huis te Echten liepen we een stukje door het bos, voor we langs het Oude Diep uitkwamen. Ook dat is een verandering, en verbetering, ten opzichte van de route die in 2024 liep.
En inderdaad langs de rand van Hoogeveen troffen we Berend, hij was de routebeschrijving aan het maken van de Hoogeveense Keientocht en hij was dus al een lange tijd onderweg op een relatief korte afstand, omdat hij elke keer stil moest staan om aantekeningen te maken. We kletsten even bij en daarna gingen we ieder weer onze eigen weg.
We waren al in Hoogeveen, maar we hadden nog wel wat kilometers te gaan. Eerst langs de Joodse begraafplaats, het blijft natuurlijk wel het Westerborkpad. Het heen-en-weertje naar de voormalige synagoge sloegen we over en bij de Hoofdstraat besloten we om een plekje te zoeken op een terras en onszelf te trakteren.
Nadat we hadden genoten van dit feestmaal liepen we de Hoofdstraat af om de route weer op te pakken richting het station. Eenmaal op het perron moesten we nog 6 minuten wachten.
Het was een mooie wandeldag, deze keer zonder blaren voor Dochterlief!!!!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten