Ik weet dat je elk jaar uitkijkt naar jouw verjaardagspost op dit blog, mooie meid, en ook dit jaar moet je weer even wachten, ik pleeg weer valsheid in geschrifte. En waar ik vorig jaar eindigde met de wens dat jouw 24e levensjaar de zon weer volop zou gaan schijnen, lukte dat niet direct. Sterker nog, je kwam in een flinke depressie terecht.
Die depressie was zo heftig dat pap en ik heel snel hebben gezegd dat je een afspraak moest maken bij de huisarts. Gelukkig besefte je dat dat echt moest en deed je dat dus ook. De huisarts zag ook de ernst van de situatie en kreeg je een doorverwijzing naar een psycholoog. In de reguliere zorg was de wachttijd ellenlang, maar als je snel hulp wilde was er een online mogelijkheid, daar was de wachttijd enkele weken. Je koos direct voor de online mogelijkheid, want je besefte dat het zo niet veel langer meer kon.
Als klap op de vuurpijl stopte jouw stage ook nog voortijdig, omdat de afdeling waar jij stage liep werd opgeheven. Het bedrijf wilde jou wel de mogelijkheid geven om op een andere afdeling jouw stage af te ronden, maar na de slechte begeleiding aan het begin van de stage en door jouw depressie zag je dat niet meer zitten. In overleg met school stopte je een paar weken eerder met de stage. Gelukkig was de tijdsduur wel voldoende om te gelden als stage, maar je had niet alle informatie die je nodig voor de opdrachten van school.
Wij, pap en ik, vonden toen dat je school maar even helemaal moest laten voor wat het was, maar jij besloot om toch het een en ander in te leveren, gewoon voor je eigen gevoel. Helaas werd geen van de ingeleverde opdrachten goed gekeurd, maar voor jouzelf was dit een goede afsluiting.
De vraag was vervolgens, wat nu? Wij wilden dat je sowieso bij ons bleef wonen en dat vond je zelf ook een goed idee, maar helemaal niets doen en alleen maar thuiszitten is niets voor jou. Je ging dus een dag of twee per week aan het werk, contact met mensen en bezig zijn is wat jij ook nodig had. Ook ja, want ondertussen was je begonnen met gesprekken met de psycholoog en dat had effect. Langzaam, heel langzaam zagen wij ons meisje weer terugkomen. Je lachte af en toe weer, we hoorden je af en toe weer zingen en je begon weer te tekenen. Dat ging natuurlijk met pieken en dalen, maar je krabbelde uit het diepe dal, stukje bij beetje, steeds een beetje minder diep, tot je weer je (meestal) vrolijke zelf was, natuurlijk met de bijbehorende pieken en dalen, al zijn die pieken en dalen wel wat afgevlakt. Zelfs de ziekteperiode van je vader, wist je uiteindelijk goed door te komen. Man, wat zijn we trots op jou!!! En zo vertrok je in april weer richting Leeuwarden. Het leven lachte je weer toe en je had weer energie om op jezelf te wonen.
Om die hele vervelende periode af te sluiten, ging je in mei in je eentje op vakantie naar Athene, je wilde bewijzen dat je dat zelf kon. Ik heb slechts een keer een telefoontje van je gehad, omdat je even een figuurlijk schop onder je kont en een virtuele knuffel nodig had, maar je flikte het wel, in je eentje op vakantie. En weer waren pap en ik trots op je.
En de rest van het jaar ging heerlijk. Jij leefde jouw eigen leventje, je kwam regelmatig naar Nijeveen voor een of meerdere nachtjes, je sprak af met je broer, je tekende, je bakte, je zong, we gingen met zijn tweeën op vakantie en een weekendje naar Antwerpen, je deed veel potjes yahtzee met je vader, maar het allerbelangrijkste, je pakte in september jouw studie weer op, want ja, je wil dat hbo-diploma gewoon binnen halen (en misschien ook nog wel een tweede....).
En nu ben je bezig met de laatste loodjes en hopen we medio februari te horen dat je al jouw studiepunten binnen hebt gehaald. Maar, en dat is het mooie, mocht dat dan nog niet het geval zijn, dan heb je, zoals je zelf zegt, nog de rest van het schooljaar om dat in orde te maken. Je staat dus echt weer positief in het leven, je laat je niet meer compleet uit het veld slaan door tegenslag en je weet beter om te gaan met jouw pieken en dalen.
Ik durf het bijna niet te zeggen, maar ik heb er alle vertrouwen in dat je het in je hebt om jouw 25e levensjaar te genieten van de dingen die op je pad komen. En natuurlijk hopen pap, je broer en ik dat we volop mogen meegenieten van jou en jouw belevenissen, we houden van je!!!!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten