N4D, de dag van Wijchen

Ook vanmorgen ging de wekker weer om 3 uur, vroeg zat. Terwijl de Wandelkerel en ik de ochtendroutine afwerkten, schoof Dochterlief van het eenpersoonsbed naar het tweepersoonsbed, ik had dus ook geen kans meer om mijn bed weer in te kruipen. We fietsten weer naar de Wedren en hoopten dat het starten deze morgen een stuk sneller zou gaan en dat ging het gelukkig, om kwart over vier waren we los.

Vandaag gingen de Wandelkerel en ik ieder onze eigen weg, we zouden wel zien hoe het allemaal zou lopen. Ik was hem dan ook snel alweer kwijt. De eerste tien kilometer liep ik eigenlijk op de automatische piloot, ik was nog niet helemaal wakker. Nu was ik door het verzorgen van mijn eigen voeten en die van de Wandelkerel later naar bed gegaan dan ik had gewild, dus het slaapgebrek zal nog wel iets meer hebben meegespeeld dan gisteren.

Bij het buurtcentrum in Hatert maakte ik nog even gebruik van het toilet, maar verder liep ik gewoon door naar de eerste verzorgingspost van de SWD. Hier trof ik de Wandelkerel aan de koffie in gesprek met een andere Drent. Ik haalde een bakkie thee en sloot me bij de Wandelkerel aan, de andere Drent ging alweer verder. Toen de Wandelkerel zijn koffie ophad, ging hij ook weer verder, ik dronk mijn thee nog rustig op en bezocht (alweer) het toilet.

 

 

Toen ik vertrok kwam Jacqueline net langs gelopen, zij had een vroege start op de 40 km. Ik vond het leuk om haar te treffen en dat was wederzijds, zodat we samen verder liepen. Druk kletsend liepen we verder. Genoeg te bespreken, vooral over blaren. Normaal gesproken is Jacqueline blarenkoningin, maar nu viel dat enorm mee, al zat er wel een irritatieplekje onder de tape. Ik heb de laatste jaren amper blaren, soms enkele kleintjes en nu leken de rollen omgedraaid.

In Alverna stond weer ouderwets een band te spelen op een podium boven de weg, zo fijn dat bepaalde dingen tijdens de N4D niet veranderen.

We moesten even wachten bij het oversteken van de weg en direct aan de overkant was er controle, dus kaartje laten knippen. Het gezelschap was hier zeer gemengd, rode en gele bandjes waren redelijk gelijk verdeeld. De kilometers schoten onder onze voeten door, terwijl "De Engelbewaarder" weer een paar keer voorbij kwam. Bij de medische verzorgingspost in Wijchen wilde Jacqueline haar voeten laten checken, kijken of de irritante plek een blaar werd/was of niet. Ik voelde de blaren op mijn hiel wel zitten, maar dat zou door opnieuw laten tapen niet anders worden, dus ik besloot om door te lopen, ook omdat ik nog 10 km extra moest lopen in vergelijk met Jacqueline.

Vanaf de medische verzorgingspost slingerde ik door Wijchen en dit stuk verbaast mij elk jaar weer. op de een of andere manier schat ik het stuk tot de lus altijd verkeerd in, soms te kort, soms te lang. Het ene jaar vind ik het dus lang duren tot de lus en het andere jaar ben ik verbaasd dat ik er nu al ben. Dit jaar was het  laatste het geval, een meevaller dus.

Aan het begin van de lus was een verzorgingspost van de SWD en daar streek ik neer, tijd voor soep, ook al was het nog geen half 9 en natuurlijk mocht de cola ook niet ontbreken. Toen ik ging zitten bleken de twee mannen waar ik gister mee op het terras in Huissen had gezeten hier ook te zijn. Grappig toch?

Bij het op gang komen, voelde ik heel duidelijk dat mijn linkerhiel onder de blaren zat, dat was even pijnlijk, maar na verloop van tijd was ik daar weer doorheen en liep ik weer lekker. Ik liep niet alleen lekker omdat mijn blaren weer "in model zaten", maar ook omdat ik genoot van de omgeving en omdat ik stukken van de route herkende van de Walk of Wisdom die ik in 2021 met Wandelmams liep.

Later vond ik de lus toch iets minder leuk, maar dat was eigenlijk mijn eigen schuld. Ik had de route niet goed bekeken en dus gemist dat we eerst Niftrik voorbij liepen om daar vervolgens met een lusje weer terug te komen. Ik moest best nodig naar de wc en nu moest ik nog even doorlopen met een volle blaas. Ik was dan ook heel blij toen ik Niftrik bereikte en naar het toilet kon.

Terwijl ik in de rij stond kwam er een appje van Manlief binnen hoe het met de wandelaars ging en hoe ver we waren. Toen bleek dat de Wandelkerel een klein stukje verder in het gras lag om even iets te eten en bij te komen. Er was dus een kans voor mij om hem daar te treffen. Dat gebeurde inderdaad, maar na een kort gesprekje ging ik weer verder, ik wilde doorlopen tot Wijchen, mijn voeten hielden het nog wel even vol, en de rest van mij natuurlijk ook.....

Ondertussen had Aike in de app-groep laten weten dat zij in Wijchen langs de kant stond en dat ze hoopte veel bekenden te zien. Nu stond ze vlakbij de volgende rustpost van de SWD, dus ik was zeker van plan om haar op te zoeken. Maar zover was ik nog niet, al zag ik wel elke keer foto's van bekenden in de app-groep verschijnen als Aike ze gevonden had, ja of als zij Aike gevonden hadden......

Maar voor het zover was, moest ik eerst Wijchen door zien te komen, op het plein waar alle afstanden samenkomen, liep het vast. Dat gebeurt wel vaker, dus ook nu maakte ik er maar het beste van, dus meedansen en -feesten....

Even later kwam ik bij Aike aan en ik kletste even kort met haar voor ik neerstreek bij de rustpost. Nog maar een keer soep en cola, aangevuld met het een en ander uit mijn eigen voorraad. Na een toiletbezoek ging ik weer verder.

Vanaf hier liep ik een stuk minder lekker, door de drukte kon ik  iet mer in mijn eigen tempo lopen en dat in combinatie met de blaren op mijn linkerhiel maakten dat ik het even niet leuk meer vond. Het duurde even, maar toen vond ik een nieuw ritme en dat liep een stuk lekkerder en toen ik in Beuningen een ijsje kreeg, was ik weer over mijn dip heen.

Na een korte pauze bij Dr. Pain, geen behandeling, gewoon even lekker zitten, ging ik op naar de volgende rust. Deze was bij Dochterlief bij de camping. Zij stond langs de weg met iets lekkers en ze was natuurlijk bereid om haar bezwete familieleden een dikke knuffel te geven.

En die dikke knuffel kreeg ik, daarna zaten we samen even op een muurtje en we kletsten wat met elkaar en met Piet en Louis, die ook langs de weg stonden. Na een klein kwartiertje ging ik weer verder, op naar het Waterkwartier, op naar de finish, maar eerst door Weurt zelf. Hier was het gezellig en druk en dat hielp bij het op gang komen. Op de brug bij de sluis stond de Disko Boy, ik had hem gister ook al gezien, maar toen lukte het niet om een foto te maken, nu wel. (Hij was er overigens alle dagen...)

In het Waterkwartier scoorde ik het derde ijsje van vandaag, zo lekker, en daarna kwam de Waalkade. Ik ben niet zo gek op de Waalkade, maar deze keer viel het mee. Helaas was het in de Hertogstraat erg rustig. Wel veel publiek, maar de dragqueens en dansers ontbraken, maar misschien hadden ze net even pauze toen ik langskwam....

Langs het Faberplein  en langs Anqelique op de tribune kwam ik op de Wedren, weer (net) voor 4 uur binnen, net als gisteren, al was de route vandaag zo'n 4 km korter. Ik heb vandaag iets meer gezeten.

 

Eenmaal weer op de camping bleek dat ik er nog wat blaren bij had verzameld vandaag. Na het prikken, schoonmaken en verzorgen bleek dat de blaren nog lekten. Ik besloot om ze nog niet af te plakken, zodat ze wat konden indrogen. Dat hield wel in dat de wekker voor donderdag een half uur vroeger moest, zodat ik dan mijn voeten nog kon afplakken.

Na het eten plakte ik de voeten van de Kerel weer preventief af, bij hem gelukkig geen blaren, en toen was het weer bedtijd. Morgen weer een nieuwe ronde.

En de gladiolen van de overbuurman doen al flink hun best.

N4D, de dag van Elst

Om drie de wekker is toch wel heel erg vroeg, maar vol goede moed stond ik op, ik had er wel zin in om die 50 km te gaan lopen. De Wandelkerel was iets minder makkelijk op gang te krijgen, maar uiteindelijk stapten we samen op de fiets richting de Wedren. Nadat we de fiets hadden gestald, liepen we richting de start en daar hoorden we het startschot, de N4D is officieel begonnen. We sloten aan in de rij en daar stonden we vervolgens wel een poosje. Pas om 4.35 uur gingen we door de start en dat terwijl de 40 km al om 4.45 uur mag starten.

 

Direct na de start kwam ik tussen de studenten terecht en raakte ik de Wandelkerel kwijt. We hadden afgesproken dat we de eerste 10 km samen zouden lopen. De Wandelkerel had de verzorging van Dochterlief overgenomen (hij vindt vaste rustpunten niet nodig, hij redt zicht wel) nu zij niet kon lopen en de eerste post stond op 10 km. Nou ja, hij zal die post ook wel vinden zonder mij, hij is tenslotte oud en wijs genoeg.

 

Al snel kreeg ik een appje van de Kerel met de opmerking: "Gelukkig hebben we de startfoto nog!" Nou inderdaad, we hadden hooguit 200 meter samen gelopen. Ik ging dus maar gewoon verder, de Waalbrug over en de dijk op, voor het eerst in het donker. Er liepen genoeg mensen  om mij heen end an is het toch wel heel leuk om naar de gesprekken te luisteren. Vlak voor mij liepen drie jongemannen en zij namen met elkaar de inhoud van hun heuptas/rugzak door, hilarisch gewoon. En ik was niet de enige die van dat gesprek genoot, er waren meer wandelaars rondom mij die af en toe grinnikten om wat er gezegd werd.

Ergens halverwege de dijk werd er op mijn schouder getikt, het was de Wandelkerel. Hij had behoorlijk oponthoud gehad bij de studenten en hij was mij nu weer achterop gelopen. Nu konden we toch weer samen verder naar de eerste rustpost. We doorkruisten Oosterhout en gingen vervolgens op weg naar Slijk-Ewijk, ergens vlak daarvoor moest onze rustpost staan. Af en toe zagen we een geel bandje (40 km) voorbijlopen, maar de bandjes waren nog overwegend rood. 

 

We kletsten gezellig met elkaar en soms met een medewandelaar en zo bereikten we de rustpost van de SWD. Deze rustposten zijn voor iedereen toegankelijk, maar als je je bij hen aanmeld tegen een kleine vergoeding,  krijg je korting op het aangeboden eten en drinken, kun je gebruik maken van een dixie die regelmatig wordt schoongemaakt en kun je gebruik maken van de EHBO en de blarenpost. Ook kregen we dit jaar een metalen beker voor de koffie, dus geen losse bekertjes meer.

Terwijl ik naar het toilet ging regelde de Wandelkerel koffie voor zichzelf en thee voor mij, daar waren we aan toe. We zaten een kwartiertje en in dat kwartier veranderde de kleur van de polsbandjes van overwegend rood naar overwegend geel. Grappig om te zien, we raakten er verder niet van onder de indruk.

Na de rust gingen we weer samen verder, maar dat duurde niet lang. Het ging de Wandelkerel toch net iets te langzaam, dus hij gaf gas en ging op zijn eigen tempo verder.

Even later kwam ik langs de militaire rustplaats, maar ik had geen EHBO of blaren verzorging nodig, doorlopen dus. Ik werd nog op de foto gezet door foto Modern en deze keer was dat een leuke foto, die heb ik dus maar aangeschaft. Even later loopt de route een stukje heen en weer en daar zag ik aan de andere kant de Wandelkerel nog lopen. Ik zwaaide nog naar  hem toen ik hem zoekend in mijn richting zag kijken, maar helaas, hij zag mij niet. Even later stak ik A15 over en ging ik op weg naar Valburg.

Vanuit Valburg liep ik door naar Elst, het ging lekker dus een tweede pauze stelde ik nog even uit. In Elst deed ik mee met de muziek en scoorde ik het eerste ijsje van deze 4Daagse, het was tenslotte al half 9. Toen ik Elst weer verliet, kwam het besef dat ik nu bijna toe was aan het "echte" werk, de lus van de 50 km. Toen ik de nog te lopen afstand op een matrixbord zag staan, kwam dat wel even binnen, het verschil was best groot, maar na een toiletbezoek op de splitsing, liep ik vol trots rechtdoor de lus in.

In de lus was het ineens een stuk rustiger.....

In de lus ging het eerst door Arnhem, waar hier en daar toch nog wat mensen zaten, maar veel minder dan op het 40 km-parcours. Dat maakte mij overigens niet uit, ik liep heerlijk. Op de dijk richting Huissen raakte ik in gesprek met een mede-wandelaar en dat was zeer gezellig. Hij liep voor de derde keer en vond mij een stoer wijf, omdat ik nu, op mijn vijftigste alsnog de 50 km ging lopen. Stiekem was ik het wel met hem eens, maar dat  zei ik maar niet hardop. De beste man kwam langs zijn eigen huis en ging daar soep eten, ik liep door naar Huissen om daar soep te gaan eten.

Bij de eerste de beste gelegenheid dook ik een terras op met een kop soep. Ik had ook zin in cola, maar die moest ik binnen halen. Tot mijn grote geluk, kwamen er twee mannen naast mij zitten,  ook met een kop soep en een van de twee vroeg aan de ander of hij ook  cola wilde. Daarop reageerde ik met: "Ja, graag!" En de beste man was zo vriendelijk om ook voor mij een glas cola te halen. Natuurlijk  heb ik hem keurig terugbetaald.

We raakten in gesprek en zij gaven aan voor de eerste keer mee te doen. Ze hadden veel getraind en genoten toto nu toe van de sfeer en alles wat er op hun pad kwam. Zomaar weer een spontaan gesprek tijdens de N4D. Na deze rust ging ik voldaan en vrolijk weer verder, op naar de samenkomst met de 40 km. Ik scoorde ergens onderweg het zoveelste appeltje van vandaag, de appeltjes smaakten mij goed, dus ik was  er weer blij mee.

 

 

Vlak na de samenkomst trof ik Postmuts bij de verzorgingspost van PostNL. We deden een kort dansje, ja daar had ik nog energie voor, en we praatten even kort voor ik weer verder ging. Ik voelde een blaar ontstaan op mijn linkerhiel, maar gelukkig was de verzorgingspost van de SWD in de buurt. Ik ging eerst naar  het toilet en daarna naar de blarenpost. Hier werden mijn hiel en een teen vakkundig verbonden. Nadat ik ook nog iets gedronken had, ging ik weer verder.

Bemmel kwam ik goed door en op de Zandsestraat werd ik ineens op mijn schouder getikt. Het was Annemiek een lotgenoot van Manlief, ook zij heeft sarcoïdose, alleen in een andere vorm. We liepen een stuk samen op en kletsten rustig bij. Na verloop van tijd liet zij zich weer afzakken naar haar man en liep  ik rustig verder richting Lent. Onderweg haalde ik nog even een knuffel bij Dr. Pain, die wil ik niet missen.

 

In Lent ging ik nog even zitten om wat te eten, dat was hard nodig om de finish te kunnen halen. Terwijl ik daar zat, stuurde de Wandelkerel het bericht dat hij binnen was, mooi man. Na deze kleine eetpauze, liep ik ook door naar de finish. Dag 1 gehaald!!!

 

Eenmaal terug op de camping zag ik door de tape heen dat de behandelde blaar weer was volgelopen. Er zat dus niets anders op  dan de tape losweken, zodat ik hem weer kon prikken. Na het verwijderen van de tape bleek er aan beide kanten van de linkerhiel een blaar te zitten. Ik prikte ze, maakte ze schoon en verzorgde ze en na het eten plakte ik de boel alvast netjes af, net als de voeten van de Wandelkerel. Wij waren klaar voor dag 2, dus snel naar bed.