29e Winterkwartet wsv Tigo, Vollenhove

Deze morgen geen lange reistijden om bij een tocht te komen. Na 20 minuten rijden, parkeerden Wandelmams en ik bij startlokatie "de Burcht" in Vollenhove. Ondanks dat we ruim op tijd waren, was het al behoorlijk druk. Met moeite bestelden we een bakkie en deden we de inschrijving. Een zitplaats was sowieso niet meer vrij, dus dronken we ons bakkie staande.

Om 10 voor 9 vertrokken de eerste ongeduldige wandelaars al naar buiten, maar zij moesten keurig wachten tot 9 uur. En toen vertrokken de 40 en 25 kilometer wandelaars. Wij hielden het vandaag bij 25 kilometer. We kronkelden Vollenhove door in een bonte stoet.

We verlieten Vollenhove via de noodbrug en zagen van verre al de nieuwe brug. Na het oversteken van de brug kwamen we op een dijk terecht, met aan de overkant het pand van Royal Huisman Shipyard. In de ramen werden de wandelaars gereflecteerd.

Via de dijk kwamen we in Blokzijl. En even dachten we dat we werden verwelkomd door Kaatje, maar Kaatje staat een stukje verderop. Via nauwe straatjes en steegjes kwamen we terecht bij de eerste rust. Café Sluiszicht. (Ja inderdaad, bij Kaatje!) Omdat deze rust al op 6 kilometer zat en het erg druk was, hielden we het hier bij een plaspauze.

Wandelmams en ik hebben naast het wandelen nog een gezamenlijke hobby, namelijk het quilten. En volgens ons woont de schrijfster van dit blog in onderstaand huis.

Jammer genoeg begon het te miezeren toen we na onze plaspauze weer buiten kwamen. En de hoop dat we onze jas uit konden doen, werd daarmee volledig teniet gedaan. We pakten ook de petten om de nattigheid uit ons gezicht te houden en liepen verder. En net voor we weer in Vollenhove zouden zijn, werden we, via het gehucht Moespot, in de richting van Sint Jansklooster gestuurd. Het bleef miezeren en dus waren we blij dat we in 't Klooster konden rusten in "Het wapen van Utrecht" waar voor de wandelaars één van de zalen was ingericht.

Het was er goed warm en de tomatensoep was rijk gevuld en gloeiend heet. Heerlijk!!!! Na een klein half uurtje konden we er weer tegen en toen we buiten kwamen was het droog en deed zowaar het zonnetje af en toe zijn best om door de wolken heen te breken.

Aan de rand van Sint Jansklooster staat een molen en diverse wandelaars stonden keurig op een rijtje om de molen te fotograferen. Er stond een bordje met de mededeling "gazon" in het gras, maar gezien de toestand van het gras, vonden de vele wandelaars dat dit een beetje te hoog gegrepen was.

Via, via kwamen we weer op een dijk terecht. Het derde stuk dijk van vandaag. Ik vind het heerlijk lopen. Het nadeel van dit stuk was alleen dat er heel veel wildroosters in zaten. En die zijn lastig over te steken. Nu stonden er nog geen hekken overal, dus sommige wildroosters konden we ontlopen door er via het gras langs te gaan.

Op de dijk stond een raar ding. Toen we dichterbij kwmaen zagen we dat het een uitkijkpunt betrof. Ook wij klommen er even bovenop. Het was alleen jammer dat er geen leuning langs zat. Dat is bij het dalen toch wel een stuk prettiger.

Aan het einde van de dijk kwamen we weer in Vollenhove terecht. En ook nu werden we langs de mooie oude gebouwen en door park "Old Ruitenborg" geleid.

Na 25 kilometer waren we weer terug bij de startlokatie. Een mooie wandeling door oude plaatsjes, over verharde ondergrond. Jammer dat de zon het liet afweten, maar daar kan de organisatie niets aan doen....

Terug naar het AMC

Vandaag werden we verwacht in het AMC. De artsen daar wilden graag weten hoe het met manlief is. Na het ontslag op 31 december hebben ze nog wel telefonisch contact gehad met manlief, maar ze wilden nu wel eens met eigen ogen zien hoe het met hem gaat.

Voor mij betekende dit een drukke dag. Om half 8 vetrok ik richting werk om een paar uur les te geven. Net na 12 uur ging ik naar de revalidatiekliniek om manlief op te halen. Tegen half 2, ik had nog net tijd om even naar het toilet te gaan, vertrokken we richting Amsterdam.

Om kwart voor 3 stonden we in de rij voor de parkeerplaats bij de poliklinieken. Na 5 minuten hadden we een plek en zochten we de polikliniek op. In het ziekenhuis zelf weet ik de weg wel te vinden, maar de poliklinieken waren nieuw gebied voor ons. We moesten om 3 uur bij de poli zijn en na het maken van het ponsplaatje hadden we nog precies 3 minuten om daar te komen. En dat lukte!!!!

We zaten nog maar net toen we werden opgehaald door de arts. Vol verbazing keek ze toe hoe manlief, zonder hulpmiddelen, met haar meeliep. Even later sloot ook een tweede neuroloog zich bij ons aan en ook zij was stomverbaasd over de toestand van manlief. Dat maakte mij (en hem) nog trotser dan we al zijn. Jammer genoeg blijkt wel dat het afbouwschema van de prednison veel langer loopt dan wij eerder in ons regionale ziekenhuis hadden gehoord. In plaats van tot december 2012 blijkt dit te lopen tot januari 2014. Klein verschil niet???

We kregen een kopie van het afbouwschema om aan de artsen hier te geven en toen wilden ze manlief weer filmen. Dit is ook in december gebeurd, omdat zijn casus (redelijk) uniek is. Deze opnames worden gebruikt voor studie en medische conferenties. En dus werden er diverse testjes gedaan, die werden opgenomen. Het lukte de arts niet om te testen en te filmen tegelijk, want manlief was veel sterker dan ze had verwacht.

Ook in het AMC werd bevestigd dat de schade aan het rechteroog van manlief blijvend is. Maar de verwachting is wel dat dit zijn leven niet dramatisch zal beinvloeden. Autorijden zal in de toekomst zeker weer mogelijk zijn m.b.t. zijn oog. Het zijn zijn benen die dat nu nog niet aankunnen.

Na een uur schudden we de arts de hand en vonden we het tijd voor een bakkie en een saucijzenbroodje. Om half 5 stapten we de auto weer in, op weg naar de revalidatiekliniek. En toen kwamen we in de file terecht. Pfffff. Tegen 7 uur leverde ik manlief af in de revalidatiekliniek. En via een omweg, om dochterlief op te halen en een magnetronmaaltijd te scoren, kwam ik om 8 uur weer thuis. Vervolgens belde ik zoonlief dat hij ook naar huis kon komen, hij was bij een vriend en had zijn fiets bij zich en toen kon ik zitten.

Deze dag was ik ruim 12 uur van huis, gaf ik 5 uur les, reed ik 400 kilometer, zat ik 5 en een 1/2 uur in de auto en kwam ik met knallende koppijn thuis. Ondanks dat was het een goede dag. We waren blij om de artsen uit het AMC weer eens te zien en hun verbazing deed ons erg goed.

Hap, slik....

Tja, als je er een beetje bij wilt horen als (bijna)puber in deze tijd, dan moet je toch echt wel aan de beugel. En dan wel een blokjesbeugel natuurlijk, want met zo'n buitenboord-geval loop je toch echt wel voor l.l.

En na een eerste bezoek aan de orthodontist, waarin werd bepaald dat zoonlief inderdaad wel een beugel kan gebruiken, was het vandaag tijd voor het voorbereidende werk. Dus foto's maken. Eerst rontgenfoto's en daarna aangezichtsfoto's. En natuurlijk het welbekende "happen".....

En met zijn vader als excuus (papa wil weten hoe dat allemaal gaat) heb ik een paar foto's kunnen maken....

En nu maar hopen dat hij zijn zo felbegeerde "blokjesbeugel" krijgt. Het gaat tenslotte allemaal om imago!!!!

Papadag!!!

Oooh, wat hadden de schatjes lang gewacht op deze dag...... Ze mochten eindelijk een dagje met hun vader meedraaien in de revalidatiekliniek. Er was wel één klein nadeel, ondanks het feit dat het de eerste vakantiedag was, stond de wekker op kwart voor 7. Maar dat kon de schatjes niets deren, zij stonden binnen 5 minuten gewassen, gepoetst en aangekleed naast ons bed!!!!


Voor deze ene keer lieten we het maar daarbij. Tenslotte konden we hier gebruik van maken door ze naar beneden te sturen om koffie en thee te zetten, terwijl wij langzaam op gang kwamen. Uiteindelijk lag het tempo deze ochtend zo hoog en zat het verkeer zo mee, dat we zeker 20 minuten voor aanvang van de eerste therapie (zwemmen) in de revalidatiekliniek aankwamen.


Ik greep mijn kans en liet manlief met de schatjes achter en vertrok snel weer naar huis. Eindelijk had ik weer eens tijd voor mezelf en kon ik doen wat ik wilde doen, zonder rekening te houden met anderen. Heerlijk!!! Ik heb alleen maar dingen gedaan die ik wilde doen en er was niemand die iets van mij vroeg, iets van mij wilde of een vraag stelde.


Om 2 uur werd ik weer in de revalidatiekliniek verwacht voor een artsengesprek. En gelukkig voldeed dat gesprek aan onze verwachtingen. De ontslagdatum van manlief is gesteld op 21 maart en zijn weekendverlof is verlengd van donderdagmiddag tot zondagavond. En dat was ook wel wat wij verwacht hadden.


Na het artsengesprek trof ik 2 zeer enthousiaste kinderen aan. Ten eerste hadden ze sinds lange tijd weer een dag doorgebracht met hun vader en ten tweede waren ze de hele dag bezig geweest met sport. Beter kon niet voor ze.


Ze eindigden de dag zoals ze begonnen waren, met zwemmen. Maar nu hadden ze de beschikking over een privézwembad, er waren geen andere revalidanten.... Super.


En dochterlief gebruikte de dag om haar huiswerk te maken: "Het schrijven van een krantenartikel." Hier volgt haar verslag van de dag:

Ik heb A.geïnterviewd over zijn verblijf in de revalidatiekliniek. Hij heeft veel hulp, dat bestaat uit: zwemmen, therapie en sport. Over het eten is hij wel tevreden maar niet helemaal als hij iets bestelt dan krijgt hij het niet of krijgt hij iets anders. Zwemmen houdt in vrij zwemmen, je kan ook met flippers en waterbasketballen. Therapie houdt in lichamelijk bewegen. Sport houdt in alle sporten. Hij zit vaak gezellig in de woonkamer en hij doet veel spellen. Dit zijn de spellen: vier op een rij, wie is het, rolit en nog veel meer. Zijn kamer bestaat uit een slaapkamer met tv, kast en een bed en een badkamer met wastafel, wc en een douche. Zijn lievelingskleur is blauw, maar hij wil het niet in zijn kamer. Daar is hij ook nog niet driftig geworden. Hij mist zijn familie en mag wel bijna naar huis, 21 maart om precies te zijn.

Tja, dat driftig worden slaat meer op haarzelf dan op haar vader, want ik kan mij niet herinneren dat hij ooit driftig geweest. (En dat kan ik mij van haar wel herinneren, de laatste 15 keer (of meer) staan nog in mijn geheugen gegrift!)

En natuurlijk heeft ze ook een aantal foto's gemaakt.

Haar broer in het zwembad!!!!

De spelletjeskast.

De badkamer.

En de spillebenen van haar vader!!!!

Schatten der natuur

Toen we een paar weken terug in Giethoorn waren om te genieten van sneeuw en ijs, zijn we ook even binnen gelopen bij museum "de oude aarde". Als klein meisje kwam ik daar al graag en ook dochterlief keek haar ogen uit. Met een poster met allerlei soorten edelstenen erop, een aantal mooie stenen en rode wangen van enthousiasme kwamen we weer buiten. Ook haar broer boog zich bij thuiskomst enthousiast over de poster en de stenen.

En ineens bedacht ik mij dat er ergens op zolder nog een doos moest staan met mijn ouder verzameling stenen en schelpen. Vanmiddag liep zoonlief even met zijn ziel onder zijn arm. Hij kon even niets bedenken om te doen en hing wat rond. Op zich niet erg, maar hij voelde er zich deze keer niet prettig bij. Soms heeft hij van die hangmomenten en ziet hij er toch actief uit, maar nu niet. en dus dacht ik weer aan die doos met stenen en schelpen. Op naar de zolder dus.

En het was een succes. Samen hebben de schatjes lange tijd over de stenen en de poster gebogen gezeten. En helaas wist ik niet meer van alle stenen de naam. Dat is VRE-SE-LIJK, want nu moet ik weer een keer met de kinderen naar "de oude aarde" toe om informatie te vragen. Het valt ook allemaal niet mee.......

Gelukkig is het bijna vakantie!

29e Winterkwartet wsv TIGO, Diever

In huize "Wandelen en meer" was het weer vroeg dag vandaag. Al om kwart over 8 verliet ik met het Wandelmannetje het huis om Wandelmams op te halen. Er stonden namelijk 25 wandelkilometers op de planning. Eenmaal in de auto waren we blij met de vele laagjes kleding die we aanhadden, want de thermometer gaf een temperatuur aan van -9 graden. Na een klein half uur rijden waren we in Diever en tot onze "grote" vreugde constateerden we dat de temperatuur was gestegen. het was nog maar -8!!!

Bij de stratlocatie was het erg druk en moesten we ons een weg banen naar de starttafel. Zeker toen het startsein voor de 40 en 25 kilometer werd gegegeven, moesten we tegen de stroom in. We hebben dus maar een paar minuten gewacht in een rustig hoekje. Tijdens het wachten spraken we weer enkelen van onze forumvrienden en toen we even later vertrokken was het nog een drukte van belang buiten bij het uitdelen van de routes. Er waren dus meer dan voldoende deelnemers.

Al snel liepen we in het bos en daar lag nog her en der sneeuw. Met de muts ver over onze oren getrokken, de handschoenen aan en de ritsen van de jassen tot boven aan toe dicht, duurde het toch nog wel even voor we het echt warm hadden. Maar de omgeving maakte veel goed.

Zoals altijd had TIGO de route weer fantastisch gepijld, met duidelijke pijlen en verschillende kleuren voor link, rechts en rechtdoor. De eerste rust was na 7 kilometer en in verband met de kou besloten we om deze toch maar mee te pakken. Meestal lopen we verder door, maar een een korte rust vonden we nu geen overbodige luxe. Een korte rust werd het uiteindelijk niet, want een bekende sloot zich bij ons aan en voor we het wisten, waren we al kletsend, een half uur verder. Dat geeft natuurlijk niets, maar eenmaal uiten viel de kou ons toch wel weer tegen.

Gelukkig wende het snel weer en met het zonnetje erbij werd het lekker wandelweer. Zo lekker dat het Wandelmannetje en ik in het bos besloten om onze muts in de tas te doen, omdat het ons te warm werd. Na het bos liepen we weerover een fietspad dat we al eerder hadden gelopen en wisten we dat de tweede rust (op dezelfde locatie) niet lang op zich zou laten wachten. Deze keer bleven niet zo lang hangen. Het wandelmannetje had last van de ploteselinge temparatuurswisseling en werd een beetje misselijk van de warmte. We gingen dus vrij snel weer verder.

Het wandelmannetje en ik waren overgestapt van de muts naar de pet. En gelukkig knapte het maneetje snel weer op en werd hij weer zijn eigen (gekke) zelf en probeerde hij dus op te stijgen. Zo op de open vlakte bleek de wind toch nog wel guur te zijn, dus wisselden we snel weer van pet naar muts. Lekker warm over de oren.

Onderweg was er genoeg te zien. Op een besneeuwde sloot zagen we sporen van dieren. Maar welke dieren weten we niet. het wandelmannetje wilde de besneeuwde slootkant wel afdalen om de sproen nader te bekijken, maar dat vond ik niet zo'n goed idee met nog zo'n 5 kilometer te wandelen bij een tempetaruur onder het vriespunt. Soms ben ik ook wel een vervelende moeder.....

Even later vroegen wij ons af wat de tocht ons verder nog zou brengen. Want een weg die geen waarde heeft en ook nog eens doodloopt...... Hoe loopt dat af.

Gelukkig kwam het helemaal goed, want het asfalt ging over in een bospad. Nou ja, helemaal goed. Het bospad was voor de vorst intrad gebruikt als crossbaan of iets dergelijks en was dus ook zo opgevroren. Opletten dus, want een verzwikte enkel was zo opgelopen.

Na een krappe 25 km waren we terug in Diever. Heerlijk gewandeld, genoten van de omgeving en het heerlijk, koude wandelweer.

33.158 keer

Maandag startte de inschrijving voor de Nijmeegse 4Daagse. Voor Wandelmams en mij is het een fluitje van een cent om in te schrijven. Nummer en wachtwoord intoetsen op de site, gegevens controleren, een paar keer op "verder" drukken, reglementen accepteren en de inschrijving is een feit. Nog even controleren of de bevestigingsmail in de inbox zit, ja klopt, en klaar. Dat hebben we gisteren gedaan.

Voor het Wandelmannetje is het een ander verhaal. Omdat hij dit jaar 12 wordt en voor het eerst mee mag doen, geldt voor hem een andere procedure. En die kost iets meer tijd. Formulier printen, formulier invullen (waar is zijn KNBLO-pas ook alweer), kopie maken van zijn identiteitsbewijs, voor mijn eigen administratie weer een kopie maken van het ingevulde formulier, envelop schrijven, postzegel plakken, Wandelmannetje laten zien dat het formulier in de envelop gaat en dan de boel dicht plakken.

Ondertussen had het Wandelmannetje nog maar een paar keer, ik denk zo'n 22.453 keer, gevraagd of ik hem al had ingeschreven.

Met de belofte dat ik op weg naar mijn werk de brief zou posten vertrok ik. Aangezien ik dat mannetje langer ken dan vandaag leek het mij verstandig om ook het posten van de brief vast te leggen.

En ik denk weet dat ik daar verstandig aan heb gedaan, want na 33.158 keer (iets meer of minder kan ook) vragen is hij er nu van overtuigd dat ik hem heb ingeschreven.

Nu maar hopen dat de Centrale administratie van de 4Daagse snel mailt!!!!!!