Naar Purper:


JE MOET ZEILEN OP DE WIND VAN VANDAAG. DE WIND VAN GISTEREN HELPT JE NIET VOORUIT, DE WIND VAN MORGEN BLIJFT MISSCHIEN WEL UIT! tekst en uitvoering: PURPER

Ik hou van motto's, hoewel ik niet iemand ben die ze zelf verzint. Liever zoek ik naar bestaande motto's die aansluiten bij mijn (manier van) leven. De tekst van Purper is al sinds jaren mijn handelsmerk, maar sinds ons bezoek aan de musical "Soldaat van Oranje" is daar een tweede motto aan toegevoegd: Morgen is Vandaag! Eigenlijk zeggen beide motto's hetzelfde. Geniet nu, leef nu, doe nu!!! En dat blijf ik proberen!!!!!

zondag 20 januari 2019

52.248 Een mislukking en voorpret

Alweer een hele poos geleden haakte ik voor mezelf een kol in de wafelsteek. Van dat materiaal had ik nog wat bolletjes over, omdat ik er in eerste instantie andere plannen mee had. En omdat ik mijn muts niet kan vinden en het koud wordt komende periode, was mijn conclusie dat ik een bijpassende muts bij mijn kol zou haken.

Nou dat is nog geen succes. Ik kom nog niet tot de goede breedte, het haakwerk ziet er slordig uit en ……. nou ja, het is gewoon niks!!!



Nog even goed nadenken over hoe nu verder, gelukkig heb ik nog 4 bolletjes liggen, ik kan dus nog wat experimenteren.

Naast deze mislukking was er voorpret. Na het wandelen bezocht ik samen met Mams de officiële opening van Wat Oars. En daar kocht ik een stapel leuke stofjes bij leuketricotstofjes. Een beetje voor mezelf en een beetje voor Dochterlief. Maar eerst de huidige projecten afmaken. En de buit zie je hieronder.


zaterdag 19 januari 2019

36e Wintertocht, Beetsterzwaag

Vandaag kon er uitgeslapen worden, Mams en ik gingen op pad voor slechts 15 km, 's middags hadden we nog niets anders op de agenda staan. Daarom reed ik pas 9.10 uur bij Mans de oprit op. Na een voorspoedige reis vonden we nog een plekje op de parkeerplaats, niet ver van de ingang.

We schreven ons in en tot onze grote verbazing stond Hilly ineens voor onze neus. Zij ging voor de 10 km, een test voor een onwillige knie, en ze kreeg gezelschap van Elly en ate. Ate ging lopen met volle bepakking, een testcase voor zijn geplande reis naar Santiago. En zo gingen we met zijn vijven op pad.



We slingerden een blokje door Beetsterzwaag om uiteindelijk in het bos uit te komen. Het was koud, maar echt heerlijk weer. Zonnetje, blauwe lucht en koude wangen, zo hoort wandelen in de winter te zijn. We slingerden door het bos, waar nog genoeg tekenen te zien waren van de vorst. Na een kilometer of 5 was de splitsing tussen de 10 en 15 km en daar gingen Mams en ik met zijn tweeën verder.








Uiteindelijk bleek dat we een kleine slinger maakten om vervolgens weer samen te komen met de 10 km. Natuurlijk waren Ate. Hilly en Elly voor ons al uit het zicht. We passeerden het kerkje van Olterterp en daarna splitsten de routes zich weer. We slingerden nog een stukje door het bos en kwamen weer op de doorgaande weg. Daar liepen de 10 km wandelaar ons tegemoet, maar wij gingen richting de rust, die keurig op de helft van de afstand zat. Het was ondertussen kwart voor 12 en de mosterdsoep rook heerlijk, dus die was voor ons.








Na de rust verder genieten van het buiten zijn. Hier en daar al wat ijs, rijp op de beschaduwde plekken, waar de zon kwam al weer wat kleur, genieten gewoon. De kilometers vlogen onder onze zolen door en al snel bereikten we Lauswold en waren we alweer bijna bij de finish.











We volgden een beukenlaantje en toen was Beetsterzwaag weer in zicht. We meldden ons af en kletsten nog even bij met Hilly en Elly, die nog even genoten van een drankje. het was weer een heerlijk dagje buiten spelen!!!







maandag 14 januari 2019

52.247 Oud werk

Tja, afgelopen week heb ik hele veel leuke dingen gedaan, maar niet iets wat ik hier kan laten zien in het kader van het 52-project. Maar dan is er het voordeel van een paar maanden niets publiceren, terwijl ik in die maanden een heleboel leuke dingen heb gemaakt. Vandaar dat ik nu enkele bladzijden uit mijn bu-jo laat zien.






zondag 13 januari 2019

Laat mij maar doorlopen

Na de uitzendingen van "Laat mij maar lopen" heb ik tijdelijk afscheid genomen van dit blog, maar dat betekent natuurlijk niet dat er verder niets gebeurde. Natuurlijk wandelde ik de nodige tochten en kilometers, maakte ik uitstapjes met diverse mensen, was ik creatief bezig, kortom het leven ging gewoon door.

Hoewel niet helemaal gewoon. Ik werd herkend op straat en tijdens wandelingen en er kwamen enkele uitnodigingen om ergens te spreken of om ergens mijn neus te laten zien. Een uitnodiging waar ik erg vereerd mee was, was de uitnodiging van de Jacobskapel in Nijmegen. Ik werd uitgenodigd om tijdens de maandelijkse bijeenkomst te vertellen over mijn reis naar Spanje. Natuurlijk over het programma, maar ook over wat de reis met mij deed en hoe het verder is gegaan met mij.

En daarom vetrokken Manlief en ik zaterdagmiddag richting Nijmegen. Ik werd zondagochtend verwacht in de kapel en nu hadden we zondagochtend alle rust om daar op tijd te komen.

We boekten dropten onze spullen in onze kamer en gingen al snel weer op pad. Ik wilde de ervaring van de sunset march met Manlief delen. In 2015 liep ik met vele anderen deze bijzonder "mars". Nu is het met de rolstoel onmogelijk om ter hoogte van het monument  de brug De Oversteek te verlaten, dus liepen we naar het monument om vanaf daar de lichtjes langzaam maar zeker dichterbij te zien komen. Jammer genoeg was het wat druilerig weer, maar dat deerde ons niet zo. Aan de overkant van de Waal gingen steeds meer lichtjes aan en zo was er toch genoeg te zien. Gelukkig maar, want op de brug zagen we nog niets.




Na verloop van tijd zagen we lampen aangaan en nog iets later zagen we een figuurtje lopen. Toen dit figuurtje de brug verliet, gingen ook de lichten onder de brug aan. Prachtig. We wachten tot de veteraan zijn eerbetoon had afgemaakt en toen liepen we terug richting hotel.




We liepen over de Oosterhoutsedijk en Manlief wees naar de spoorbrug en vroeg of dat de Waalbrug was. Ik moest lachen, want dat is een vraag die menig wandelaar in het verleden stelde als hij op de Oosterhoutsedijk weer richting Nijmegen liep. Ik besloot om door te lopen tot ook de Waalbrug zichtbaar was en ondertussen betrapte ik mijzelf erop dat ik allerlei N4D-wetenswaardigheden aan Manlief aan het vertellen was.

Eenmaal terug in het hotel nestelde Manlief zich op het bed, terwijl ik nog even snel een paar boodschapjes ging doen. Eenmaal terug dronken we iets en daarna gingen we naar het restaurant om iets te eten. We hadden niet gereserveerd en we schrokken toen we daar aankwamen, want man, man wat vol. Gelukkig werd er voor ons nog een tafeltje gevonden. We genoten met zijn tweetjes van een heerlijk diner, het was lang geleden dat we met zijn tweetjes uit eten zijn geweest.


De volgende ochtend hadden we alle tijd om naar de kapel te gaan. Dat bleek ook wel, want we waren ruim op tijd. Op zich was dat wel prettig, want nu was er alle tijd en ruimte om Manlief de paar traptreden op te krijgen en hem in zijn rolstoel in de kapel te parkeren. Ook mede-reisgenoot en -pelgrim San kwam naar de kapel om mijn verhaal te horen, superleuk. Om half twaalf zat het redelijk vol en begon de dienst ter ere van de pelgrims onderweg.


Na de dienst volgde er koffie en een broodje en daarna was het mijn beurt. Ik had mij voorbereid door steekwoorden op papier te zetten. Natuurlijk had ik in mijn hoofd al wel een paar keer "geoefend" maar ik wilde mijzelf niet te veel vastleggen.


Mijn verhaal werd goed ontvangen, ik wist de mensen te verleiden tot een lach en een traan, en na afloop kregen Manlief en ik veel lieve en mooie reacties van de aanwezigen. Wel merkte ik ook nu dat er nog veel misverstanden leven, met name over de "luxe" die wij tijdens onze reis zouden hebben gehad. Gelukkig heb ik duidelijk kunnen maken dat er voor ons ook geen luxe was. De crew was niet op afroep beschikbaar voor ons, we moesten het echt zelf doen. daarnaast denken veel mensen dat wij de hele dag met een camera achter ons aan hebben gelopen, maar er waren echt maar twee cameraploegen en die moesten hun aandacht verdelen over zeven mensen, dus gelukkig liepen we de meeste tijd zonder aanhang.

Ik ben blij dat ik de kans heb gekregen om mijn verhaal daar te doen en het was super om met Manlief een nachtje ertussenuit te gaan. Het grootste compliment voor mij kwam via Manlief. Hij kreeg te horen: "Je hebt een kei van een wijf!" Waarop hij zei: "Dat weet ik allang." En dat is voor mij toch wel het meest waard.