Laat mij maar doorlopen

Na de uitzendingen van "Laat mij maar lopen" heb ik tijdelijk afscheid genomen van dit blog, maar dat betekent natuurlijk niet dat er verder niets gebeurde. Natuurlijk wandelde ik de nodige tochten en kilometers, maakte ik uitstapjes met diverse mensen, was ik creatief bezig, kortom het leven ging gewoon door.

Hoewel niet helemaal gewoon. Ik werd herkend op straat en tijdens wandelingen en er kwamen enkele uitnodigingen om ergens te spreken of om ergens mijn neus te laten zien. Een uitnodiging waar ik erg vereerd mee was, was de uitnodiging van de Jacobskapel in Nijmegen. Ik werd uitgenodigd om tijdens de maandelijkse bijeenkomst te vertellen over mijn reis naar Spanje. Natuurlijk over het programma, maar ook over wat de reis met mij deed en hoe het verder is gegaan met mij.

En daarom vetrokken Manlief en ik zaterdagmiddag richting Nijmegen. Ik werd zondagochtend verwacht in de kapel en nu hadden we zondagochtend alle rust om daar op tijd te komen.

We boekten dropten onze spullen in onze kamer en gingen al snel weer op pad. Ik wilde de ervaring van de sunset march met Manlief delen. In 2015 liep ik met vele anderen deze bijzonder "mars". Nu is het met de rolstoel onmogelijk om ter hoogte van het monument  de brug De Oversteek te verlaten, dus liepen we naar het monument om vanaf daar de lichtjes langzaam maar zeker dichterbij te zien komen. Jammer genoeg was het wat druilerig weer, maar dat deerde ons niet zo. Aan de overkant van de Waal gingen steeds meer lichtjes aan en zo was er toch genoeg te zien. Gelukkig maar, want op de brug zagen we nog niets.

Na verloop van tijd zagen we lampen aangaan en nog iets later zagen we een figuurtje lopen. Toen dit figuurtje de brug verliet, gingen ook de lichten onder de brug aan. Prachtig. We wachten tot de veteraan zijn eerbetoon had afgemaakt en toen liepen we terug richting hotel.

We liepen over de Oosterhoutsedijk en Manlief wees naar de spoorbrug en vroeg of dat de Waalbrug was. Ik moest lachen, want dat is een vraag die menig wandelaar in het verleden stelde als hij op de Oosterhoutsedijk weer richting Nijmegen liep. Ik besloot om door te lopen tot ook de Waalbrug zichtbaar was en ondertussen betrapte ik mijzelf erop dat ik allerlei N4D-wetenswaardigheden aan Manlief aan het vertellen was.

Eenmaal terug in het hotel nestelde Manlief zich op het bed, terwijl ik nog even snel een paar boodschapjes ging doen. Eenmaal terug dronken we iets en daarna gingen we naar het restaurant om iets te eten. We hadden niet gereserveerd en we schrokken toen we daar aankwamen, want man, man wat vol. Gelukkig werd er voor ons nog een tafeltje gevonden. We genoten met zijn tweetjes van een heerlijk diner, het was lang geleden dat we met zijn tweetjes uit eten zijn geweest.

De volgende ochtend hadden we alle tijd om naar de kapel te gaan. Dat bleek ook wel, want we waren ruim op tijd. Op zich was dat wel prettig, want nu was er alle tijd en ruimte om Manlief de paar traptreden op te krijgen en hem in zijn rolstoel in de kapel te parkeren. Ook mede-reisgenoot en -pelgrim San kwam naar de kapel om mijn verhaal te horen, superleuk. Om half twaalf zat het redelijk vol en begon de dienst ter ere van de pelgrims onderweg.

Na de dienst volgde er koffie en een broodje en daarna was het mijn beurt. Ik had mij voorbereid door steekwoorden op papier te zetten. Natuurlijk had ik in mijn hoofd al wel een paar keer "geoefend" maar ik wilde mijzelf niet te veel vastleggen.

Mijn verhaal werd goed ontvangen, ik wist de mensen te verleiden tot een lach en een traan, en na afloop kregen Manlief en ik veel lieve en mooie reacties van de aanwezigen. Wel merkte ik ook nu dat er nog veel misverstanden leven, met name over de "luxe" die wij tijdens onze reis zouden hebben gehad. Gelukkig heb ik duidelijk kunnen maken dat er voor ons ook geen luxe was. De crew was niet op afroep beschikbaar voor ons, we moesten het echt zelf doen. daarnaast denken veel mensen dat wij de hele dag met een camera achter ons aan hebben gelopen, maar er waren echt maar twee cameraploegen en die moesten hun aandacht verdelen over zeven mensen, dus gelukkig liepen we de meeste tijd zonder aanhang.

Ik ben blij dat ik de kans heb gekregen om mijn verhaal daar te doen en het was super om met Manlief een nachtje ertussenuit te gaan. Het grootste compliment voor mij kwam via Manlief. Hij kreeg te horen: "Je hebt een kei van een wijf!" Waarop hij zei: "Dat weet ik allang." En dat is voor mij toch wel het meest waard.

52.246 Nog een keer strepen

Na het afronden van de gehaakte deken was ik nog niet uitgestreept En Manlief ook niet. Ik maakte namelijk een shirt voor hem van, jawel, gestreepte stof. Voor het contrast een afwijkende kleur boord en Manlief en ik waren tevreden.

Lekker uitwaaien, Luttenberg

Na alle festiviteiten leek het mij een goed plan om vandaag maar eens aan de wandel te gaan en dus ging vanmorgen om 7 uur de wekker. En toen was de verleiding wel heel erg groot om na de sanitaire stop mijn bed weer in te duiken, maar uiteindelijk deed ik dat niet. Gelukkig maar, want eenmaal in Luttenberg aangekomen was het droog.

De start was bij museum De Laarman en vanaf daar werden de wandelaars eerst het dorp ingestuurd. Ik passeerde de Mariagrot en daar maakte ik maar even snel een foto. Na de grot stond een pijltje naar links, maar de wandelaars voor mij liepen naar rechts. Ik pakte voor de zekerheid de routebeschrijving er maar bij en het pijltje gaf inderdaad de juiste richting aan. De wandelaars achter mij volgden mij ook, dat stelde mij toch ook wel gerust. Eenmaal de volgend bocht om, zag ik nog veel meer wandelaars, dus ik zat inderdaad op de goede weg.

Na een stuk asfalt volgde er bos en daar stonden gigantische paddestoelen, dat werd een fotomomentje. Even later moest er geklommen worden, en daarop volgde een beloning, uitzicht....

Het ging verder door het bos, waar het gelukkig niet zo nat en modderig was. De kilometers schoten onder mijn voeten door en voor ik het door had was ik alweer een uur onderweg. Ik verliet het bos en er volgde een lange asfaltweg die eindigde bij de rust. Tijd voor een bakkie.

Na deze rust moest ik nog 11 km afleggen. Jammer genoeg begon het nu wel een beetje vochtig te worden. Het regende (nog) niet, maar het was ook zeker niet droog. Ik was weer een stukje op weg toen ik werd aangesproken door een medewandelaarster. Zij zag de badge van de Camino op mijn tas en vroeg welke Camino ik gelopen had. We begonnen een gesprek en dat heeft geduurd tot de finish. Eerst natuurlijk over de Camino, maar later over van alles. Jammer genoeg begon het flink te regenen, maar dat zorgde er niet voor dat er minder gesproken werd.

En zo waren de laatste kilometers in een oogwenk voorbij, zomaar 10 km verder. Heerlijk gewandeld en heerlijk gepraat. En daar kan ik zo van genieten, de ontmoetingen onderweg en het gevoel dat je de omstandigheden trotseert. En dan gaat het om alle omstandigheden, van wind tot regen, vorst, hitte, lichamelijke ongemakken en dagen dat alles vanzelf lijkt te gaan.

Mijn eerste kilometers van 2019 zijn een feit!!!

(G)Oude(n) Tijden

Als regelmatige lezer van dit blog zal bekend zijn dat in ons gezin voetbal een grote rol speelt, met de Wandelkerel als actieve speler en Manlief als actieve kijker in de hoofdrol. Maar voordat ik met dit blog begon, was Manlief ook een (zeer) actieve speler. Hij speelde maar liefst 20 jaar in het vlaggenschip van de plaatselijke FC en daarna nog 5 jaar in het tweede. Daarna moest hij noodgedwongen stoppen door zijn ziekte, maar na een paar jaar op non-actief is hij nu weer actief als coach bij de Wandelkerel en als lid van de sponsorcommissie. Wel is hij al die jaren lid gebleven.

In de jaren dat Manlief in het eerste speelde wisten zij drie jaar achter elkaar te promoveren, het vierde jaar promotie ging net aan hun neus voorbij, de laatste wedstrijd verloren op penalty's. Nu is het zo dat de vereniging dit jaar 50 jaar bestaat en als opwarmertje daarvoor werd er een wedstrijd gespeeld tussen de "gouden generatie" en het huidige eerste. Over de uitslag zullen we het niet hebben, maar de lol die de "oude" mannen hadden is niet te evenaren. En hoewel Manlief niet meedeed met de wedstrijd was hij er wel bij als coach. Genieten!!!

Na de wedstrijd begaven we ons naar de kantine. Er werd bijgekletst, gelachen en gedronken. Tijdens het officiële gedeelte werden eerst de mannen van het eerste uur gehuldigd, zij waren er al vanaf de oprichting bij, dus 50 jaar lid. Daarna was het de beurt aan Manlief, samen met een clubgenoot, beide 40 jaar lid van de vereniging. Hij kreeg een mooie toespraak en een enorme bos bloemen en omdat Manlief, net als de vereniging in 2019 50 jaar wordt, was de eerste proefdruk van de jubileumgids, voor hem. Deze jubileumgids was voor deze gelegenheid wel voorzien van een aangepast omslag, met foto's van Manlief en een hele jonge Wandelkerel. Wat een prachtig gebaar.

Na twee uur kantine hield het voor Manlief op en gingen we weer naar huis. En daar staan de bloemen nu te pronken. En net als vroeger waren de bloemen voor mij. En dat betekent dat sommige dingen nooit veranderen, want ik kreeg de afgelopen jaren alleen bloemen als Manlief deze kreeg vanwege een bijzondere gebeurtenis bij de voetbal. Maar net als toen zal ik er nu ook van genieten!!!

Op weg

Een mijlpaal, Dochterlief heeft vandaag haar eerste rijles. En ze was al sinds gisteravond zenuwachtig, onze heldin. Gelukkig heeft ze een grote broer die ze het hemd van het lijf kon vragen, dat geeft dan toch weer een beetje rust.

Veel plezier, meisje!!!

Keukenprinses

Dochterlief is gek op koken en bakken. Zelfs zo gek dat ze haar schuld (we kregen nog 20 euro van haar) het liefst inlost door voor ons te bakken of koken. Daarom stelde ze voor om voor ons een maaltijd te maken en daar die 20 euro voor te gebruiken in plaats van dat geld gewoon over te maken. Omdat wij weten dat ze erg lekker kan koken gingen wij daarmee akkoord.

En zo zaten we vanavond met zijn vieren aan een waar feestmaal. We aten frietjes van zoete aardappel en gevulde kipfilet en chocolade-karameltoetje.

De zoete aardappel friet had ze eerst in de oven voorgegaard voor ze werden gefrituurd. De kipfilet werd gehalveerd en platgeslagen om er vervolgens een grote lap van te maken. Die lap werd gevuld met spinazie, tomaat en kaas en toen opgerold. De opgerolde kipfilet werd voorzien van katenspek en
bestreken met één of ander oliemengsel voor het de oven in ging. Man, man, wat lekker.

Het toetje had ze ook zelf gemaakt. Chocola gesmolten en daarmee een cakevorm bestreken, karamelsaus gemaakt en wafels toegevoegd. Gruwelijk zoet, maar ook gruwelijk lekker.

Bij deze is besloten dat Dochterlief vaker haar schulden mag inlossen door te koken voor ons.

Smaakt naar meer

Samen met Dochterlief bezocht ik afgelopen zondag de opnames van het programma "Smaakt naar meer". Erg leuk om een keer mee te maken. We gingen heerlijk relaxt met de trein. Dat bleek sowieso een goede keus te zijn, want de Top2000 werd ook nog uitgezonden en het was een gekkenhuis op het parkeerterrein en de weg er naar toe. Overal verkeersregelaars en langzaam rijdend verkeer en wij stapten gewoon uit de trein en liepen over de voetgangersbrug naar het studiocomplex.

We werden ontvangen met koffie/thee en een oliebol, maar niet voordat we een geheimhoudingsverklaring hadden getekend. Gelukkig kregen we alleen informatie die we tot de uitzending van "Smaakt naar meer" geheim moesten houden, daarom kan ik nu met een gerust hart hier iets vertellen over die dag.

Na de oliebol kregen we uitleg en werden we al even opgewarmd. Gelukkig duurde dat even, want ik moest natuurlijk weer naar het toilet en ik was niet de enige, wat een rij. Toen we de studio in gingen zaten de thuisbakkers al op hun plek en we probeerden alvast een blik op de taarten te werpen, maar we konden ze helaas nog niet zo goed zien.

De opnames zijn op zondagmiddag en dan wordt vooraf de aflevering van "Heel Holland bakt" bekeken. Die zagen wij dus eerder dan de rest van Nederland. Het was een leuke aflevering en daarna volgden de opnames van "Smaakt naar meer".

Vooraf mochten er nog wat foto's gemaakt worden en dat deed ik dus ook.

Dochterlief en ik hebben echt een superleuke middag gehad. Deze opnames bijwonen is zeer de moeite waard, zeker als je, zoals Dochterlief, een enorme fan bent van "Heel Holland bakt".