Blauwvingertocht Zwolle

Vandaag met het wandelmannetje weer aan de wandel. Ondanks de blaren en de pijn van gisteren wilde hij naar Zwolle voor de Blauwvingertocht. Dus een dikke klodder Hirschtalgcreme op de aangedane hielen, sokken erover, schoenen aan en op weg naar Zwolle.

De tocht startte bij het Wandelhonk aan de Veemarkt. Het eerste stuk ging dus door de stad. Nu is het eerste stukje niet zo bijzonder, maar al snel ontdekten we dit pand. Het wandelmannetje vond het op een school lijken en dan ook nog wel één waar hij zelf naar toe zou willen, zo'n mooi gebouw. Misschien is het vroeger wel een school geweest, maar nu zitten er volgens mij appartementen in.

Aan de overkant in de berm zagen we een aantal beelden. Deze beelden bestonden uit benen met "iets" erbij. Heel apart om te zien, maar gelukkig volgde de uitleg een paar meter verderop. Hoewel uitleg, het wandelmannetje werd er niet wijzer van. (Ik ook niet trouwens.) Maar we hebben wel genoten van die "rare" benen.

Na een klein stukje langs industrie, kwamen we in een park, daar zigzagden we doorheen. Prachtige bomen, bijzondere objecten en veel water maakten deel uit van dat park. Ondertussen deed de zon zo zijn best dat we onze jassen hadden uitgedaan. Veel te warm.

Het park eindigde bij een rangeerterrein. De treinen stonden te glimmen in de zon. Een prachtig gezicht die "Hondenkoppen" zo op een rij.

Langs het rangeerterrein liepen we een dijk op. En daar was het druk. Veel mensen wilden genieten van het mooie weer, maar een groot deel van de aantrekkingskracht zat hem toch ook wel in de hoge waterstand van de IJssel. De hekken die er normaal voor zorgen dat er niemand bij de in aanbouw zijnde spoorbrug kan komen, hielden nu met moeite hun "hoofd" boven water.

De hoeveelheid water was enorm. Bomen die bijna tot hun kruin onder water stonden. Huizen die niet meer over het land te bereiken waren en mensen die hun achtertuin konden exploiteren als zwembad. Maar wat mooi. We schoten voor geen meter op, want elke keer zag één van ons wel weer iets wat een foto of een nadere inspectie waard was.

Tja en dan het pad naar de voet en fietsgangerspont 't Kleine Veer. Die vonden we uiteindelijk wel. Tenminste we denken dat het pad daar loopt. Zien konden we hem niet.

Via de wijk Ittersum en een rust bij voetbalvereniging ZAC kwamen we bij de spoorbrug. Net voor de spoorbrug zagen we nog een heel bijzondere schemerlamp.

Op de spoorbrug wilde het wandelmannetje graag het fototoestel even. Misschien kon hij nog een foto maken van een trein. Ik liep langzaam door.

Er is een trein op de foto gekomen, maar daar bleef het niet bij. Toen ik de foto opsloeg, zag ik ook mezelf voorbij komen. Nou ja, als je zelf de foto's maakt, is het niet erg als een ander jou ook een keer vastlegt.

Net na de spoorbrug zagen we de peperbus alweer opdoemen. Het wandelmannetje werd langzaam maar zeker toch wel moe. Hij was dus blij dat we uiteindelijk weer terug waren bij het Wandelhonk. We hebben ons afgemeld en toen zijn we direct naar de auto gelopen, om naar huis te gaan.

Het was een heerlijke wandeldag. We hebben eindelijk de zon weer eens lange tijd gezien en het hoge water bij de IJssel was wel heel bijzonder.

En de favoriete foto van de Steenwieker wandeltocht is.........

DEZE!!!!!

Steenwiekerwintertocht, Steenwijk

Vandaag met dochterlief en deels met het wandelmannetje en wandelmams de Steenwieker wintertocht gelopen. Dochterlief en ik hebben 10 km gelopen en de anderen 15 km. We gingen rond 12 uur van start, want het wandelmannetje moest eerst (een oefenwedstrijd) voetballen.

Al direct scheidden onze wegen. Wij moesten vanuit startlocatie "De Meenthe" linksaf. Wandelmams en -mannetje gingen rechts. De rust was wel op dezelfde locatie. Voor de éne helft na 9,4 km, voor de andere helft na 5,4 km, op papier dan.

Het eerste stuk voor dochterlief en mij ging door een stukje industrie, maar al snel kwamen we terecht in het buurtschap Tuk. Bij café "de Karre" (je weet wel van mannenkoor Karrespoor, mooi man) ging het richting de Woldberg een heuvelachtig bosgebied. Langs de uitkijktoren kwamen we weer op een stuk verharde weg. Via " de Baarse Vrijstaat" doken we uiteindelijk het bos weer in om uiteindelijk op het rustpunt te komen. Ondertussen was dochterlief wat aan het mopperen. Het duurde zolang voor de rust kwam. Toen ik op mijn GPS keek stond die dan ook op 7,1 km. Logisch dat dat meisje moe was, dit was al 2 km meer dan dat ze ooit gelopen had. En die eerdere 5 km had ze afgelegd met een pauze halverwege.

 

Ondertussen kreeg ik een telefoontje van wandelmams. Zij moesten nog 1 km tot de rust. Dus uiteindelijk zaten we met zijn vieren een bakkie te doen. Het wandelmannetje ging een plaspauze houden en toen zag ik dat hij moeilijk liep. Wandelmams had hem ook al gevraagd of hij ergens last van had, maar daar had hij ontkennend op geantwoord. Toen ik er naar vroeg zei hij eerst ook dat er niets aan de hand was, maar uiteindelijk bleek dat hij van zijn nieuwe voetbalschoenen blaren op zijn hakken had gekregen. Ok, even denken....... En toen kwam de EHBO binnen. Dus hij loopt naar de EHBO-dame toe en vraagt of ze naar zijn hielen wil kijken. Dat wilde ze. En het resultaat....... een paar prachtige blaren. Keurig doorgeprikt, iets minder keurig afgeplakt, maar we konden weer verder. Nog een kilometer of 5 te gaan. 

Met zijn vieren begonnen we aan het laatste stuk. Broer en zus begonnen met een kleine strijd, wie mocht er naast oma en wie naast mama en vooral......... wie mocht er voorop. Uiteindelijk liepen ze samen voorop. Na zo'n 2,5 km kreeg het wandelmannetje weer last van zijn hielen. Maar geen kik geven, gewoon doorlopen. Wij zagen het aan zijn manier van lopen dat het zeer deed.

Het tunneltje onder de A32 door is favoriet, ook als we met de auto naar de Woldberg gaan. Maar per benenwagen valt er toch wel iets meer te zien. Vooral de uitingen van de plaatselijke hangjongeren konden bij het wandelmannetje en dochterlief rekenen op veel aandacht.....

Langs de spoorlijn liepen we weer richting Steenwijk. Op de voetgangersbrug over het spoor hebben we nog even stil gestaan, want het duurde nog maar een paar minuten voor er van beide kanten een trein zou komen. En raar maar waar, de trein die 2 minuten later zou vertrekken, was er als eerste....

Uiteindelijk stond er bij mij op de GPS ruim 11 km. Een compliment voor dochterlief dus. Maar ondanks haar prestatie deze keer toch ook een enorm compliment voor het wandelmannetje. Ondanks de pijn gewoon doorlopen. En toen hij uit bad kwam, was het eerste wat hij zei: "We gaan morgen toch wel weer wandelen, mam?" Ehhh, zo eerst maar even naar de blaren kijken, kerel.

Helaas voor papa hebben we nu dus twee kinderen die besmet zijn met het wandelvirus. En de belangrijkste les voor het wandelmannetje: "Zeg het als je blaren hebt, als je doorloopt wordt het erger en voor de wandeling kunnen we er makkelijker iets aan doen!"

Een volgend leven....

Ik raak er steeds meer van overtuigd dat ik in een volgend leven kat wordt. Als ik de situatie hier thuis bekijk, heeft het kattebeest met stip het beste leven. Ik bedoel, laten we eerlijk zijn.....

Je kijkt af en toe minzaam naar de mensen om je heen, terwijl je op de leuning van de bank van het zonnetje geniet. En mocht iemand de deken willen pakken waar jij op ligt, dan kan hij dat mooi vergeten. Desnoods ga je er met je nagels inhangen.

Mocht het nou zo zijn de zon niet schijnt, dan zoek je een plekje op de vloer, want die is lekker warm door de vloerverwarming. En het liefst ga je dan natuurlijk ergens mindenop liggen, zodat ierdereen met een grote boog om je heen moet lopen.

En is er op de vloer nou echt geen lekker plekje te vinden, dan neem je gewoon de kachel. Door de waakvlam is die ook altijd lekker warm.

Tja, en als je dan eindelijk een keer uitgeslapen bent, dan schuif je stiekem aan aan tafel en nog voordat één van de grote bazen je kan zeggen dat dat niet mag, wordt je al geaaid door de kleine baasjes. En op de één of andere manier scharrel je dan ook nog wat lekkers bij elkaar.

Tja, zo'n leven lijkt me ook wel wat (soms).

Snertwandeltocht, Rottevalle

Net na 8 uur 's ochtends vertrokken Wandelmams en ik naar Rottevalle. Om 9 uur kwamen we daar aan, bij Paviljoen De Leijen. De parkeerplaats was een grote modderpoel, dus dat beloofde nog wat voor de tocht. Na het inschrijven, een plaspauze en het alles op zijn plek hijsen, konden we vertrekken. Bij de eerste stap buiten de deur, hadden we een prachtig uitzicht over het water, waarbij de zon ook nog even zijn best deed.

We vertrokken richting het dorp Rottevalle. Op de eerste kilometers kwamen ons nog een flink aantal auto's met wandelaars tegemoet. Na het doorkruisen van het dorp ging het verder. Ondertussen liet het zonnetje ons in de steek en werd de lucht steeds donkerder. Ook vielen er al een aantal druppels, maar die stelden nog niet zoveel voor.

Langs het water kwamen we in Opeinde. Door de Friezen dus De Pein genoemd. Langs het water stond een auto met trailer. Een man en een vrouw probeerden een bootje uit het water te halen. Ik vroeg me af of dat wel verstandig was, gezien de toestand van de bermen, maar al snel werd mijn aandacht weer afgeleid door de brug die we naderden. Twee bogen en onder de brug door een skutsje.

In Opeinde kwamen we bij de eerste rust bij korfbalvereniging De Pein. Hier dronken we een bakkie, kletsten wat met de EHBO, namen een plaspauze en gingen na een stief kwartiertje weer verder. Via een ommetje door Opeinde kwamen we weer bij dezelfde brug uit.

En we liepen dus langs de andere kant van het water weer verder (of terug, het is maar net hoe je het bekijkt). Mijn twijfels over het ophalen van het bootje werden bevestigd. Aan de overkant zagen we dat niet alleen de trailer, maar ook de auto, geen kant meer op konden. Muurvast in de berm. Er waren al diverse mensen bij, maar er was geen beweging te krijgen in de auto. Ik hoop dat ze iemand met een trekker hebben kunnen bereiken om de boel weer los te trekken.

Aan het einde van de weg, gingen we een schelpelpad op, richting een natuurgebied. Prachtig was het daar. Mooie vergezichten, veel water en vooral harde wind.

Sommige stukken van de sloten waren nog voorzien van een dikke ijslaag, terwijl andere delen alweer helemaal ijsvrij waren. Duidelijk was wel, dat er na de vorst bemalen is, want het water lag nu zeker 30-40 centimeter onder de ijsvloer.

Ook zagen we diverse vlaggen boven het riet uitsteken. Vanuit de verte had ik eerst nog het idee dat er een golfterrein achter het riet lag, maar dat bleek absoluut niet zo te zijn. Waar die vlaggen wel voor dienden....... geen idee!

Tegen de harde wind in, probeerde ik nog om op te stijgen, maar het wilde niet lukken. Wel moest ik mijn pet wat strakker zetten, want hij dreigde weg te waaien.

Ondertussen hield het op met zachtjes regenen en werden we langzaam maar zeker steeds natter. Na een flinke hoosbui kwamen we in Oostermeer (Eastermar). Een prachtig straatje met heerlijk schuine knotwilgen, die wat hulp nodig hadden om te voorkomen dat ze als brug zouden gaan dienen.

 

In de plaatselijke kroeg, was de tweede rust. Om een beetje op te drogen en weer warm te worden genoten we van een warme chocolademelk. Na de rust wachtte ons nog een stukje van 3 kilometer.

En wat voor 3 kilometer. Blubber, blubber en blubber. We hoorden onszelf lopen. Tsslub, tsslub, tsslub, glibber, tsslub, tsslub, tsslub, tsslub, spetter, spetter en weer verder.

Na al het geglibber en geploeter volgde nog een stukje verharde weg, een stukje schelpenpad en toen liepen we weer richting het paviljoen. Na een heerlijk bakkie snert en een gezellig gesprek gingen we naar huis. Een prachtige tocht, goed beschreven en gepijld, goede rustplaatsen en vriendelijk mensen. Een compliment voor de organisatie.

2011

Iedereen een gezond, gelukkig en liefdevol 2011 gewenst....