Bikkel!!!!

Vandaag moest ik met het Wandelmannetje naar de tandarts. Om zijn gebit op orde te krijgen, moeten er 4 kiezen getrokken worden. Hij heeft namelijk veel te weinig ruimte in zijn mond, hij kan zijn lippen niet goed sluiten en dat gaat in de toekomst problemen geven.

En dus stapten wij om kwart voor 1 in de auto voor een ritje naar de tandarts. Hij was erg zenuwachtig, want een verdoving had hij nog nooit gehad en 4 kiezen trekken is natuurlijk ook niet niks. Gelukkig hoefden we niet zo lang te wachten en al snel zaten we in de behandelkamer. Nou ja, zaten...... De tandarts en ik zaten, het Wandelmannetje liep nog even te ijsberen om zijn zenuwen onder bedwang te houden. Uiteindelijk zat hij in de stoel en voor hij het wist waren de verdovingsspuiten geplaatst en konden we weer plaatsnemen in de de wachtkamer.

De ergste zenuwen waren verdwenen en dus pakte hij een tijdschrift om te lezen.

Na een paar minuten vroeg hij me of zijn lippen niet heel dik waren, want ze voelden zo raar. Toen ik zei dat er niets te zien was geloofde hij me niet, dus nam ik 2 foto's om te bewijzen dat hij er echt normaal uitzag.

Even later werd hij weer binnen geroepen en heel relaxt ging hij in de stoel zitten. Voor hij het door had, was de eerste kies al getrokken.

Ook de tweede kies verdween in rap tempo. De derde sputterde even tegen, maar uiteindelijk kreeg het Wandelmannetje vier, keurig schoongemaakte, kiezen in een bakje mee naar huis.

Op de terugweg in de auto bleek dat de controle over zijn mond nog niet helemaal terug was. Er liep een straaltje vocht uit zijn mond. Toen ik dat weghaalde, keek hij mij aan. "Mam, ik fen toch mooi de ffineut, sjo!!!!" En toen barstten we samen in lachen uit.

Moederdag

Net na twaalf uur, zondag 13 mei, het is moederdag. En ik weet dat onze schatjes ergens in huis een eigengemaakt cadeautje hebben verstopt. En ik heb (per ongeluk) gehoord dat ik om een uur of tien een ontbijt op bed kan verwachten. Ik hoop wel dat het verloop iets anders is dan toen. Maar ook ik ben wijzer geworden, dus mocht er een mok thee bij mijn ontbijt zitten, dan verplaats ik hem snel naar het nachtkastje.

Maar nu gaat het niet om mij, maar om een andere moeder. Welke moeder? MIJN MOEDER, natuurlijk. En laten we eerlijk zijn, moeders zijn niet altijd de makkelijkste mensen om mee om te gaan, zeker voor dochters niet. Mijn dochter vindt dat nu zeker nog regelmatig het geval. En ook ik heb, zeker in het verleden mijn moeder regelmatig op een andere planeet gewenst. Maar dan krijg je zelf kinderen, en die kinderen worden groter en dan herken je ineens in jezelf die moeder die je eens vervloekt hebt.

Pas op, doe niet zo gevaarlijk, let op die auto, zou je dat nu wel aan doen, moet je niet eens douchen, volgens mij kan je beter...... OOO, wat vond ik mijn moeder vervelend en OOO wat zie ik mijzelf regelmatig terug in die moeder van toen. Ondanks dat ik, net als mijn eigen moeder, altijd achter mijn kinderen sta en ze steun, betrap ik mij er af en toe ook op dat ik een opmerking maak die mijn kinderen niet leuk vinden. En die bedoel ik niet verkeerd, absoluut niet. Maar met de kennis van nu, snap ik die opmerkingen van vroeger van mijn moeder steeds beter. Maar dat is niet de reden dat ik hiet nu stil sta bij moederdag. Daar is maar één reden voor.

Ik wil mijn moeder bedanken. Bedanken voor alle steun die ze mij heeft gegeven, voor alle keren dat ze zonder twijfel achter mij stond, het voor mij op nam. En dat kan je niet genoeg zeggen. Maar het afgelopen jaar heeft zoveel teweeg gebracht in ons gezin. En ondanks alle hobbels die mams tegenkwam en komt in haar dagelijks leven, was ze er altijd voor mij.

De kinderen twee weken in huis nemen zodat ik dagelijks bij manlief in het AMC kon zijn. Weer een avond oppassen, omdat ik op mijn werk nodig was. Een was (of drie) extra draaien, omdat er weer een aantal plastic zakken vanuit het AMC werden afgeleverd. Even, samen met paps, de kinderen naar het AMC brengen, zodat ze een weekend bij mij konden zijn. Eten koken voor drie personen extra, omdat het Wandelmannetje op tijd moet eten in verband met de voetbaltraining of omdat dochterlief naar de hockeytraining moet. 's Avonds om tien uur nog pannenkoeken pakken voor het kerstbuffet op de school van de schatjes, zodat ook zij trots hun bijdrage aan het buffet kunnen doen. En dan ook nog tegen mij zeggen dat ik om mijzelf moet denken en mijn rust moet nemen, terwijl ze zelf "gewoon" weer een gezin met twee kinderen onder de twaalf runde.

Dus Wandelmams, MIJN MAMS, bedankt!!! Ik ben blij dat JIJ mijn mams bent!!!!!

Hij is thuis......

Na een aantal zeer rustige dagen hier in huis, waarin het Wandelmannetje stiekem toch wel werd gemist, is hij weer thuis. Vol enthousiaste verhalen, maar vooral plakkerig en vies, konden we hem gisteren verwelkomen. Op school nog niet te uitbundig, maar thuis met een dikke knuffel!

Gelukkig, hij is er weer!

Het begin van een einde.....

Iedereen met kinderen zal het herkennen. Het leven van ouders met kinderen bestaat uit heel veel einden. De eerste nacht doorslapen, het einde van de nachtvoedingen, betekent vaak opluchting. Maar het einde van de peutertijd, naar school gaan, is toch vaak een lastiger einde. Het einde van de zwemlessen vond ik dan weer een opluchting, maar het einde van het naar school brengen vond ik dan weer minder. Daar ging dat "kleintje" helemaal alleen naar school.

Zo zijn er natuurlijk nog veel meer mijlpalen. En nu zit er in "huize Wandelen en meer" een grote mijlpaal aan te komen. Het einde van de basisschooltijd van het Wandelmannetje. En in mijn ogen begon die vandaag. Want vandaag is hij vertrokken voor het schoolkamp. Tot en met donderdag is hij buiten ons gezichtsveld, maakt hij een begin met het afsluiten van zijn basischooltijd. Nog even speelt zijn leven zich voornamelijk af in "ons" dorp, voor hij de overstap maakt naar de stad en de middelbare school.

Vol enthousiasme zwaaide ik hem uit vanmorgen, maar potverdikke, slik, wat worden kleine jongetjes snel groot. Veel plezier Kerel!!!

Broekstreker Stertocht, Ekehaar

Om 6.15 uur liep de wekker af. Pfff, wat vroeg. Maar ik wilde vandaag een lange afstand lopen en dus op tijd, een uur of acht, starten. Met een krap uur reistijd, de gewone ochtendrituelen en de inschrijving in het verschiet, was dit dus zo'n gekke tijd nog niet. Qua tijd dan, want het is natuurlijk belachelijk vroeg voor een zondagochtend. Maar om acht uur verliet ik het dorpshuis van Ekehaar, dus de planning was prima.

De Broekstreker Syertocht bestaat uit vier routes van 12.5 km en ik wilde er drie van lopen. Ik hield wel een slag om de arm, want de linkerhiel was nog genezen van de blaar, opgelopen in Creil. Bij de ochtend rituelen hoorde dus ook dat ik deze keurig had afgeplakt. Vol goede moed ging ik op weg voor mijn eerste route, kleur geel.

Toen ik de auto verliet, twijfelde ik nog of ik mijn jas aan moest doen, maar al snel was ik blij dat ik hem in de auto had gelaten. De lucht werd langzaam blauw en het het zonnetje liet zich van zijn beste kant zien.

Het eerste deel van de route was voornamelijk verhard, maar het tweede deel ging door het bos. Dat leverde prachtige vergezichten met veel kleuren groen op.

Vanuit het bos stak ik het Amerdiep over en voor ik het wist was ik weer terug in het dorpshuis van Ekehaar. Daar nam ik een kop thee en wat te eten, bezocht het toilet en na een kwartier was ik wel weer klaar voor route rood.

Deze route bracht mij naar natuurgebied "Groote Zand" waar het asfalt al snel weer overging in bospaden. Maar dat vond ik niet erg. Allen jammer dat er weer veeroosters overgestoken moeten worden. Ik vind dat van die rotdingen. Je moet zo opletten war je je voeten neerzet, maar toen ik de runderen zag waar ze voor bedoeld waren, kon ik er wel weer mee leven. Wat een prachtige beesten zijn dat!

Waar de eerste route door bos ging, liep ik nu voornamelijk over heidevelden. Ook hier was weer water te vinden, maar dat het bos niet ver weg was, bleek wel uit de stapels gezaagde boomstammen die langs het pad lagen. Het rook zelfs nog naar vers gezaagd hout, dus ze lagen er nog niet zo lang. Ondertussen begon ik mijn wandelmaatjes wel een beetje te missen, ik regelmatig aanspraak van andere wandelaars, maar dat is toch duidelijk anders dan je eigen wandelmaatjes. Maar ook nu kwam ik zonder problemen weer in het dorpshuis.

Ik twijfelde nog even of ik ook rondje drie zou doen, maar het was net één uur, dus ik besloot om toch nog maar een rondje te doen. Na een kop pittige tomatensoep en een broodje kaas kon ik er weer tegen en ik ging nu voor route blauw. Ik had eerst nog even het idee dat ik één van de laatste wandelaars op die route was, maar al snel zag ik achter mij nog diverse wandelaars lopen, dus dat viel mee.

De laatste route bleek volledig verhard te zijn. Dan reken ik ook schelpenpaden onder de verharde paden. Helaas verdween de zon wel achter de wolken en werd het een stuk frisser. Dus moest ik het tempo maar hoog houden, dan kreeg ik het in ieder geval niet koud. Gelukkig was de omgeving mooi genoeg om afleiding te bieden, hoewel ik wel merkte dat ik de neiging had om wat vaker op de GPS te kijken hoeveel km ik er nu daadwerkelijk op had zitten. Niet zozeer omdat ik het wandelen zat was, maar gewoon omdat ik aanspraak miste.

Halverwege de route kwam ik op het Propellerpad. Dat vond ik een vreemde naam voor een fietspad, maar na een kilometer of wat werd deze naam verklaard door het Lancastermonument. In de Tweede Wereldoorlog is hier een vliegtuig neergestort en de naam van het pad en het monument herinneren aan deze gebeurtenis. En omdat dodenherdenking net was geweest, lagen er ook nog bloemen bij het monument.

Ondertussen begon ik toch wel naar de finish te verlangen. En gelukkig kwam ik even later op bekend terrein. In zoverre dat ik dit pad herkende van een eerdere tocht in Ekehaar en wist dat het einde nu langzaam in zicht kwam. En dat bleek ook zo te zijn, want een half uur verder was ik voor de derde keer terug in het dorpshuis.

Het wandelen ging prima vandaag. De krappe veertig kilometer heb ik zonder problemen gelopen. Maar wat heb ik mijn wandelmaatje gemist. Samen is leuker dan alleen. Maar Wandelmams vierde haar 40-jarig-huwelijk, samen met paps, in Barcelona en het Wandelmannetje had er net een voetbalkamp opzitten en komende week wacht hem het schoolkamp, dus wilde hij zijn krachten sparen voor het schoolkamp. Ik heb er geen spijt van dat ik ben gaan wandelen, want de omgeving is prachtig, de organisatie prima en de tocht is prima gepijld en beschreven. En mocht je daar niet uitkomen, dan staat er achterop de beschrijving ook nog een kaart met de route. Complimenten dus voor WV Ekehof.

Friese Merentocht, Joure

Dochterlief wilde een wandelherkansing. Ten eerste omdat ze afgelopen maandag maar 10 km had gelopen en ten tweede omdat ze toen toch ook wel erg gemopperd had. En dus vertrokken we samen naar Joure. Bij de inschrijving ging men er vanuit dat we de 10 zouden lopen, omdat dat de kinderafstand was, maar wij gingen toch voor de 15. Wel kreeg Dochterlief de fotospeurtocht van de 10 km mee, tenslotte was een deel van de route gelijk.

Het eerste deel van de route werden we door het centrum van Joure geleid. Het winkelend publiek keek af en toe verbaasd op, want de wandelaars hadden toch een iets ander tempo en de rugzakken en wandeltassen zijn ook niet vaak te zien in een winkelstraat.

Op de drukke oversteekplaatsen stonden mensen om ons te begeleiden. Dochterlief had ondertussen al een flink aantal foto's van de speurtocht in het echt gezien. Ze bleef fanatiek speuren tot de wegen van de 10 en 15 km zich splitsten.

Aan de rand van Jouren zagen we nog een aantal schapen met lammetjes en toen verlieten we Joure om richting Scharsterbrug te wandelen.

Vanuit Scharsterbrug liepen we langs het water richting Boornzwaag en Langweer. En hoewel ik de omgeving van Joure wel eens doorkruist heb per fiets, was ik hier nog nooit geweest. Maar ik genoot van de omgeving. Dochterlief kletste ondertussen de oren van mijn hoofd. Een passerende rondvaartboot had haar op het idee gebracht om haar ideale cruiseschip te gaan samenstellen. Natuurlijk was de mooiste en grootste verdieping voor haar. Maar ook voor mij en haar vader werd een royaal verblijf ontworpen. Dus in onze vakanties waren we van harte welkom. Toen ik opmerkte dat ze ook wel voor ons kon zorgen als ze genoeg geld had voor zo'n cruiseschip antwoordde ze dat ze erover zou nadenken......

Gelukkig liepen er weer koeien in de wei en de bermen stonden vol bloeiende planten. (Sommige mensen noemen deze planten onkruid!) En we zagen ook de eerste vlinders alweer fladderen. De eerste was een witkooltje volgens Dochterlief. Maar op het moment dat ze dat zei, had ze door dat er iets niet klopte. Toen het om een koolwitje bleek te gaan, was haar reactie dat ze in ieder geval alle onderdelen goed had, alleen de volgorde was verkeerd. Tja, kletsen kan ze.

En toen kwam het mooiste deel van de tocht. Voor de rust moesten we met een pontje naar de overkant van het water. Er voeren constant twee pontjes heen en weer. Aan de overkant bezochten we het toilet, genoten van een kop soep. Het was wel een "lyts" bakje, want we hadden het laatste beetje soep. Er stonden nog drie grote pannen op het vuur, maar die moesten nog een minuut of tien koken.

Na de soep en een broodje namen we het pontje terug en ging de tocht verder. Dochterlief na het fototoestel weer even van mij over en zodoende ben ik ook vastgelegd op de gevoelige plaat. Na de rust kwamen we in het gebied van de Friese Meren. En even later ook weer op de route van de 10 km, zodat Dochterlief haar speurtochtformulier weer uit haar tas haalde en verder speurde naar de gefotografeerde plekken.

Uiteindelijk liepen we onder de A7 door weer richting Joure. Na zo'n 12.5 km stond er nog een uitdeelpost, waar kleine blikjes Aquarius werden uitgedeeld. Dochterlief wilde ook een blikje aanpakken, maar ze kreeg hem niet. Het blikje werd aan mij gegeven, want kinderen onder de twaalf jaar mogen ze alleen via een volwassen begeleider dit soort dingen aanbieden. Voor dochterlief was dat weer een reden om mij de oren van het hoofd te vragen. "Waarom mogen ze dat niet zomaar aan kinderen geven?" "En hoe weet hij nu dat ik nog geen twaalf ben?" "Maar ik weet toch wel dat reclame bedoeld is om dingen te verkopen en dat in reclame alles mooier en beter lijkt dan in het echt!" "Zijn er echt kinderen die geloven dat reclame echt is?" "Soms zou ik willen dat ik al achttien was, dan kon ik zelf dingen beslissen." "En vind je ook niet, dat veel volwassenen net doen of kinderen gek zijn en niks weten?" Ondertussen zag ze ook nog twee foto's van de speurtocht en ik probeerde alle vragen en opmerkingen met haar te bespreken.

En zo kwamen we druk pratend bij de finish. Dochterlief kreeg een klein presentje voor haar (bijna) ingevulde speurtochtformulier, we zochtten de wandelboekjes op en liepen naar de auto. Helaas kwamen we in de file terecht en deden we een uur over de twee km naar de rotonde Joure. Maar de tocht was prachtig, goed verzorgd en prima gepijld en beschreven. Zeker de moeite waard!!