Vrijetijdsboulevard Roden Wandeltocht

Na de halfslachtige start van 2020 besloot ik om vorige week maar thuis te blijven en niet te gaan wandelen, maar vandaag ging ik weer op pad. Heerlijk een dagje buiten spelen. Om kwart voor acht haalde ik Wandelmams op en samen reden we naar Roden. Onderweg werden we getrakteerd op een prachtige zonsopkomst, met een bijzondere gelige kleur.

We waren mooi op tijd, zodat we ook nog redelijk voor de deur konden parkeren. Bij de startlocatie was het al wel druk, zodat we buiten in de rij moesten aansluiten. Net voor ons in de rij stonden Hilly, Albert en Jan, zodat we na het inschrijven direct gezelschap hadden. We deden een rondje toiletten en uiteindelijk vertrokken we met zijn zessen, omdat ook de Sjeik zich bij ons aansloot.

We liepen een klein stukje door Roden en toen lieten we de bebouwing achter ons, we vervolgden onze weg over een zandpad op de grens van bos en weiland. En hoewel de zon al op was, hing ook hier die ietwat gelige kleur nog in de lucht.

Via het zandpad kwamen we in een natter gebied terecht. Prachtig om te zien, maar we moesten wel opletten waar we onze voeten neerzetten. Het asfalt hierna was van korte duur, er volgde meer natuurgebied. En als er dan veel wandelaars door een smal hekje moeten, dan levert dat wat vertraging op (en fotomomenten....). Ook nu was het weer genieten van de omgeving. Zeker toen we ook nog een kudde runderen passeerden. Deze stonden gelukkig wel achter een afrastering, maar ook hier weer een fotomoment.

Vlak nadat we de runderen waren gepaseerd, kwamen we bij de eerste rust. Hier was het zo druk, dat er een rij stond tot buiten aan toe. Iedereen moest wel naar binnen in verband met de controle, vandaar de drukte. Natuurlijk moest ik ook weer naar het toilet, dus ik worstelde mij door de mensenmassa, terwijl Hilly ervoor zorgde dat mijn kaartje naar de controle ging.

Toen ik weer buiten kwam, vond ik Hilly, Albert en Jan op het terras en even later arriveerde ook Mams weer. De Sjeik bleek te zijn doorgelopen, hij vond het te druk. Daar zat wel wat in.

Na een korte stop, toch wel fris om stil te zitten buiten, gingen we met zijn vijven weer verder. We kwamen langs de gasopslag van de NAM en daarna werd het landschap weer weids met af en toe bos aan de linker- of de rechterkant. Het hunebed kreeg wat aandacht van ons en daarna gingen we verder. De wind trok wat aan en dat maakte dat het frisser werd. Jan en probeerden een duet te zingen, maar dat was niet helemaal een onverdeeld succes, lol hadden we wel. En zo kwamen we bij de tweede rust. Hier troffen we de Sjeik weer, zodat we ons weer even bij hem aansloten. Omdat de Sjeik al een poosje had gezeten vertrok hij ook weer eerder, zodat we na de koffie met cake weer met zijn vijven verder gingen.

Vol goede moed begonnen we aan de laatste loodjes. We werden helaas wel even opgehouden door een sanitaire stop van de mannen, waar dikke bomen al niet goed voor zijn....

Wij dames namen even plaats op een paaltje en dat leverde het nodige commentaar op van passerende wandelaars. Om het verder maar niet te hebben over de definiet van "wild plassen". Toch Albert???

Na deze ingelaste stop tikten we Roden alweer even aan, maar er moesten nog wel wat kilometers gemaakt worden om aan de 25 km te komen. Die kilometers gingen over het Allemansgoed, waar het weer even survivallen was om droge voeten te houden. Dat ging gelukkig goed. En zo bereikten we na 25 km de startlocatie weer. We dronken nog even iets samen en daarna ging ieder weer huiswaarts. Voor mij was de eerste wandeling van 2020 een feit!

Versleten

Vandaag had ik een controleafspraak bij de podoloog. Dat betekent dat ik mijn steunzolen voor dagelijks gebruik bij me heb ("aan" heb). Daarnaast neem ik ook de wandelzolen en mijn wandelschoenen mee, een algehele check dus.

De wandelzolen kregen een kleine update, maar verder waren ze nog prima. Dat had ik ook wel verwacht, aangezien ik deze in augustus 2019 heb aangeschaft. De wandelschoenen was echter een ander verhaal. De podoloog liet mij de zolen zien en het schaamrood kroop op mijn wangen. Ik liep al op de tussenzool...

Voor ik naar huis ging, ging ik dus eerst op nieuwe wandelschoenen uit. Het lijkt erop dat ik een goed nieuw paar heb gevonden. Komende week maar even op mijn werk uitproberen. En om te laten zien hoe de zool er op de hak uit hoort te zien. Zo zien de zolen van de nieuwe schoenen eruit:

52.280 De derde ronde

Het heeft lang geduurd, maar eindelijk heb ik de tweede ronde van de gehaakte deken af. Zelfs alle draadjes zijn weer keurig afgehecht.

En nu door voor de derde ronde. Het streven is toch wel om deze deken in 2020 af te ronden, maar dan moet de pols wel blijven meewerken.

Verrassing

Tja, je weet dat je kinderen groot worden als ze jou trakteren op een uitje. Dochterlief trakteerde mij op een bezoek aan de musical Anastasia.

Het was enorm genieten. Van de verrassing van dit uitje, van het gezelschap van Dochterlief en natuurlijk van de musical.

Op de terugweg stopten we bij zo'n wegrestaurant met de grote M en ook daar trakteerde Dochterlief. Wel onder de voorwaarde dat we in de auto zouden eten, want ze had geen zin om haar schoenen weer aan te doen en ze zat zo lekker onder een dekentje. En zo geschiede...

Lieve Dochterlief, bedankt voor de gezellige middag en deze bijzondere traktatie.

Genieten

Tja, wat moet je, als je te maken hebt met ziek, zwak en misselijk van minstens twee gezinsleden. Dan zit er verder niets anders op dan rustig aan doen. En dat bood mooi de gelegenheid om de pick-up, die Manlief kreeg voor zijn 50e verjaardag, te testen.

En zo zaten Manlief en ik, vol nostalgie, oude singletjes te bekijken en oude lp's te beluisteren. GE-NIE-TEN!!!!!

Het begin van 2020

Zo, een nieuw jaar is begonnen, en hoe!!!! De plannen waren super. Zwager en schoonzus zouden bij ons komen oudjaarsavond evenals twee vriendinnen van Dochterlief. Wij beneden, zij boven, zodat de Wandelkerel zijn heil elders zocht, iedereen tevreden.

Het begon ermee dat Manlief de 31e december de hele dag al koud had, zo erg dat hij op een bepaald moment onder vier dekens lag te bibberen. In eerste instantie dacht ik dat het vermoeidheid was, we waren de avond ervoor weggeweest en het was laat geworden, maar bij de vierde deken begon ik daar toch aan te twijfelen.

Om half 7 kregen we een berichtje van (schoon)zus, een ziek kind dat acuut had besloten om naar huis te komen en die nog van een station gehaald moest worden. Ze kwamen wel na 12 uur. Logisch.

Ondertussen arriveerden de vriendinnen van Dochterlief en vertrokken de dames naar boven. Manlief bleek te slapen op de bank en ik wist mij prima zelf te vermaken.

Tegen half 12 kwam Dochterlief naar beneden, ze voelde zich niet lekker. Dat werd even later bevestigd toen ze boven de toiletpot hing. Daarna heb ik haar maar met een emmer en een deken op de bank geparkeerd. Manlief was ondertussen een beetje bij zijn positieven gekomen.

Na twaalf uur nam ik dus maar de honneurs waar en vertrok ik met vriendinnen K en F naar buiten voor het vuurwerkmoment. Dochterlief keek vanachter het raam (de emmer op schoot) toe. Manlief deed niet eens een poging.

Even na 12 uur arriveerden (schoon)zus en zwager (met twee kinderen), zoals afgesproken, en ook Wandelmams en Paps en (schoon)zus en zwager 2 vereerden ons met een bezoek. Dochterlief zat nog steeds met de emmer op schoot en verdween nog voor half 1 naar bed, vriendinnen K en F bleven nog even gezellig beneden hangen. Manlief deed zijn best om een bijdrage te leveren, maar het was slechts een halfslachtige poging. Om half 2 vertrok iedereen weer en keerde de rust terug. De vriendinnen vertrokken ook naar boven en ik begon met de laatste beetjes opruimen.

Ver kwam ik niet. Manlief kon amper op staan en eenmaal op het toilet bleek hij ook duidelijk niet fit. Ik zal niet in detail treden, maar het ging aan alle kanten mis. Even later hielp ik hem naar bed, maar ook daar ging het mis.

Manlief weer naar het toilet, ik bed verschonen, Manlief weer in bed, toilet poetsen, emmer legen, toilet verder poetsen, Manlief voorzien van een extra deken, toilet weer verder poetsen, emmer legen. Hé, Manlief slaapt. Rommel opruimen, afwasmachine aan, deuren controleren, lichten uit, tanden poetsen, plassen en eindelijk, net na 3 uur, zelf naar bed...…….

Hoofd nog vol van alle drukte, dus draaien en draaien, Manlief snurkt, gerommel, Wandelkerel komt thuis, kippenvel overal, ook maar een extra deken, draaien, draaien. En ja hoor, 6 uur, sprintje naar het toilet, ook mijn maaginhoud komt via de verkeerde weg naar buiten. Maar daarna eindelijk een paar uur kunnen slapen.

Ondanks het slaaptekort voelde ik mij weer goed, ik vraag mij dan ook af of ik echt ziek was of dat het de drukte en de spanning was. Nieuwjaarsdag bestond voor mij uit zorgen en opruimen. Geen familiebezoek dit jaar, Manlief kon niet alleen thuis blijven en Dochterlief was te ziek om voor hem te zorgen. De Wandelkerel nam de honneurs waar bij de familie.

Gelukkig knapten de zieken in de loop van de dag weer wat op. Ze waren zeker nog niet beter, maar wel duidelijk minder ziek. 's Avonds werd er zelfs weer wat gegeten.

We zullen hier nog wel even sukkelen, door ziekte of door slaapgebrek, maar er is één troost: Het kan voorlopig alleen maar beter worden.

Ik hoop dat jullie allemaal een betere start van het nieuwe jaar hebben gehad en wens jullie een gezond, gelukkig en liefdevol 2020.