Peperbustocht Zwolle

In verband met de verjaardag van een neefje op zaterdag werd er dit weekend op zondag gewandeld. En deze keer niet alleen in het gezelschap van Wandelmams, maar ook Dochterlief ging mee. De Wandelkerel moest helaas verstek laten gaan, hij is door een scooterrijder van zijn fiets gereden en heeft daar een scheurtje in de aanhechting van de achillespees aan de kuitspier aan over gehouden. Rust dus voor hem, minimaal twee weken geen intensieve belasting, dus ook geen voetbal.

Zwolle is krap een half uur rijden en we zouden het vandaag bij 20 km houden, dus ik stond pas tegen half 9 bij Mams op de stoep. Na een voorspoedige reis vertrokken we net na 9 uur voor een stukkie wandelen.

Vanaf het Wandelhonk liepen we een klein stukje door de stad, onder andere langs Dinoland, maar al snel kwamen we in een park terecht. En hier was het genieten, de zon kwam door en die zorgde voor mooie plaatjes. We moesten nog even wachten op Dochterlief, ze had een hunebed in haar schoen, maar ondanks die korte stop hadden we het tempo er lekker in.

Na het park kwamen we op de dijk langs de IJssel. We zagen de rode spoorbrug en aan de overkant in de verte lag Hattem. We genoten zo van het uitzicht dat we bijna geen foto's hebben gemaakt op dat stuk. toen we dijk weer verlieten, kreeg Dochterlief het op de heupen, wij hadden het nakijken. Jeetje, wat liep dat meisje makkelijk. We zagen haar weer terug bij de eerste rust. Deze zat bij een kinderboerderij, na zo'n 5 km lopen. Mams en ik maakten gebruik van het toilet en Dochterlief gebruikte die tijd om iets te eten. Wandelen maakte haar hongerig.

Via een fietspad, met prachtige knotwilgen, een wandelpad en een stukje woonwijk kwamen we weer op de tijd terecht. Dit keer was het de bedoeling dat we het pad helemaal uit zouden lopen. Aan het einde van het pad, was een splitsing met de 30 km. Dochterlief ging snel in de richting van de 20 km, zodat mams en ik ons niet meer konden bedenken. Niet dat we dat wilden, 20 km was meer dan genoeg vandaag. Na verloop van tijd kwam de tweede rust in zicht. Een bijzondere locatie deze keer, verpleeghuis de Zandhove. Hier waren alle wandelaars van harte welkom in het restaurant. En deze keer lieten we ons verleiden tot een heerlijk broodje bal! We vonden een plakje buiten, in de zon en uit de wind, en daar was het echt heerlijk zitten.

Vanaf hier was het nog zo'n 8,5 km te gaan. Ik liet mijn jas direct uit, omdat ik het voor de rust al warm had. Mams en Dochterlief lieten hun jas nog even aan. Ik maakte nog een schaduwfoto van ons drieën en dat was maar goed ook, want vlak daarna versnelde Dochterlief weer en we zagen haar niet eerder weer terug dan in het Wandelhonk.

Ondertussen kreeg Mams het ook warm en dus deed ze haar jas uit. Dat kostte wat moeite en uiteindelijk stonden we maar even stil om in alle rust haar jas in haar rugzak te doen. Na het getob met de jas bereikten we al snel de oude spoorbrug en na deze spoorbrug kwamen we in het oudere deel van Zwolle.

Eerst langs de Sassenpoort, vervolgens door het stadspark en langs museum de Fundatie om uiteindelijk uit te komen in een verborgen steegje. En hoewel wij al vaak in Zwolle zijn geweest, kenden we dit steegje nog niet, een leuke verrassing dus. Na dit steegje kwamen we bij de naamgever van deze wandeling, de Peperbus.

Vanaf de Peperbus was het nog een klein stukje naar het Wandelhonk. Ergens misten we nog een pijl, maar gelukkig wisten we de weg. In het Wandelhonk dronken we nog even iets en toen was het tijd om weer naar huis te gaan. Een prachtige wandeling op een prachtige voorjaarsdag.

52.251 MMMMMaart

In mijn bu-jo heb ik de weken tot en met juli (ik volg het schooljaar) al ingevuld, maar de aankleding van de pagina's is nog niet klaar. Afgelopen week heb ik maart versierd. En maart is bij mij mmmaart geworden.

Af en toe snoepen moet kunnen, toch?

Kolonie-wandeltocht Noordwolde

Vanmorgen stond de wekker niet zo heel vroeg, Noordwolde is niet zo ver rijden, dus ik kon tot kwart over 7 blijven liggen. Helaas gooide mijn zusje roet in het eten, net voor 7 uur stuurde ze een berichtje om mij te feliciteren met mijn verjaardag en daarmee was ze de eerste. Vervolgens kreeg ik de felicitaties van een halfwakkere man en toen stapte ik mijn bed maar uit, dat ene kwartier maakte nu ook niet meer uit en nu had ik alle tijd om de dag te beginnen. Zodoende stond ik om kwart over 8 startklaar toen Wandelmams mij kwam ophalen en van haar kreeg ik mijn eerste cadeautje: een paar steunkousen.

Eenmaal in Noordwolde moesten we even een rondje rijden om een parkeerplekje te vinden, het was al flink druk. Gelukkig vonden we nog een plekje redelijk in de buurt van de sporthal, waar de start was. We troffen een mevrouw die bij haar sportende dochter wilde kijken en al lopende maakten we een praatje met haar. Dat praatje werd verstoord door een klein autootje, waar nog net een plekje voor was op de parkeerplaats van de sporthal. In deze auto bleken Albert en Jan te zitten. We zeiden de mevrouw gedag en wachtten tot de beide heren waren uitgestapt. Ik kreeg de felicitaties en Albert verblijde mij met een prachtige verjaardagshoed, deze moest op. Bij de ingang stond een grote groep mensen en ik kreeg dus van alle kanten opmerkingen, vragen en felicitaties. Lekker dan. Eenmaal binnen bleek Liana (die vandaag in de organisatie zat) nog een verrassing voor mij te hebben klaargelegd en omdat zij al onderweg was, versierde Albert mij verder. Wat een feest...…

Even later sloot ook de Sjeik bij ons aan en zo gingen we met zijn vijven op pad. Al snel moest ik mijn hoed afzetten, want het waaide zo hard dat hij niet op mijn hoofd bleef zitten. Niet dat het daar veel beter van werd, want nu moest ik hem vasthouden en het was nog steeds duidelijk dat ik jarig ben. Ik heb volgens mij nog nooit zo vaak dankjewel gezegd als vandaag.

Ondertussen schoten de kilometers onder onze voeten door, want gepraat werd er meer dan genoeg. Nou ja, tot we in het bos kwamen, want daar was het pad te smal om naast elkaar te lopen en door de wind was het eigenlijk onmogelijk om achter elkaar lopend met elkaar te communiceren. Ach, hadden we even tijd om foto's te maken.

Net voor de eerste rust in Vledderveen bleek dat Jan en Peter een stukje achterop geraakt waren, dus Albert, Mams en ik wachtten ze even op, zodat we gezamenlijk de rust bereikten We vonden een tafel voor vijf en haalden een bakkie. Ik trakteerde op (zelfgebakken) Blokzijler brok en die werd gewaardeerd. Omdat ik ruim voldoende stukken brok had meegenomen, kon er ook een andere tafel nog voorzien worden van iets lekkers bij het bakkie. Toen we weer verder gingen, voelde mijn rugzak een heel stuk lichter aan. Ik was ondertussen toch wel gehecht geraakt aan mijn versieringen, dus ik hing ze allemaal weer om bij vertrek.

Het eerste stukje hadden we de wind vol van rechts en we waren bang dat we in de naastgelegen sloot zouden eindigen, maar dat was gelukkig niet het geval. Eenmaal in het bos, werd de wind gebroken door de bomen en dat scheelde behoorlijk. We liepen in wisselende samenstelling en af en toe kwamen we weer samen. Na vele kilometers door het bos, kwamen we op de open vlakte en daar had de wind weer vrij spel.

Die wind was ondertussen zo aangewakkerd dat we er tegenin konden leunen. Man, man.

Na nog een klein stukje lopen, kwamen we in Wilhelminaoord, waar we weer konden rusten. Deze keer onder het genot van een kop aspergesoep.

Na deze versnapering hadden we nog 6 km te gaan. Dat schoot het eerste stukje niet op, er was te veel te zien, maar toen we eenmaal weer op weg waren, kwam Noordwolde snel dichterbij.

We liepen druk te praten over oude en nieuwe koloniehuisjes toen een windvlaag de verjaardagshoed uit mijn hand blies, zo de sloot in. Gelukkig bleek het om een droogstaande sloot te gaan, dus ik durfde het aan om mezelf in de sloot te laten zakken. Niet zozeer omdat ik zo enorm aan die hoed gehecht was geraakt, maar omdat ik die hoed niet daar wilde achterlaten. Ik deed mijn rugzak af en ging achterstevoren op handen en voeten naar beneden, pakte de hoed, gaf die aan Mams en ……… wist toen even niet hoe ik weer boven moest komen. Gelukkig bood Jan mij, letterlijk en figuurlijk, de helpende hand. Zo stond ik even later, met hoed, weer op de weg.

Met een kleine extra slinger door Noordwolde, bereikten we uiteindelijk de startlocatie weer. We zaten nog even na, proostten nog een keer op mijn verjaardag en toen gingen we allemaal weer naar huis. Het was echt een dagje uitwaaien vandaag!

52.250 Toch weer....

Tja, ik kan het niet laten, ik ga toch weer een deken haken. En dat terwijl ik mij echt nog wel kan herinneren dat ik de deken van Manlief op het laatst echt zat was. Maar als ik het resultaat zie, word ik weer heel blij en bovendien zijn wij gek op dekens. Er wordt hier vaak gestreden om de meest favoriete dekens.

En dus trap ik er weer vol in. Het helpt wellicht ook dat ik het materiaal voor nog een deken al in huis heb en het is toch zonde om dat te laten liggen. Na de granny stripe en de blanket stitch wil ik nu wel een andere variant haken. Na wat zoeken is het een variant met golfjes geworden. Het patroon vond ik hier.

En dan begint het lastigste deel van het maken van een deken, het begin. Eerst de vraag hoe lang de lossenketting moet worden en vervolgens de eerste toer haken. Maar het begin is er.....

Ik trek er maar weer minimaal een jaar voor uit om tot een eindproduct te komen.

Snertkuier Munein

Hoewel ik vandaag dicht bij huis aan de wandel kon, besloot ik om naar Munein te gaan. Dit omdat de Sjeik een van de organisatoren van deze wandeling is. Deze keuze maakte ik wel nadat ik de toestand van de weg en de weersverwachting had bekeken. Na een voorspoedig reis kwam ik aan bij de startlocatie, waar het al een drukte van belang was.

Ik sloot aan in de rij om in te schrijven en vlak daarna kon ik, net na de grote meute, vertrekken. Het eerste stukje liep ik alleen, daarna kreeg ik gezelschap. We spraken over de Camino, over wandelen en over "Laat mij maar lopen". De kilometers vlogen onder mijn schoenen en druk pratend liepen we bijna de eerste rust voorbij. En dat was niet de bedoeling, want ik was hard toe aan een sanitaire stop.

Ik besloot om samen met de Sjeik, die hier aanwezig was een bakkie te doen, terwijl mijn gezelschap verder liep, geen probleem natuurlijk. Na het bakkie ging ik weer verder. Een prachtig rondje volgde, waarbij het Elfstedenbruggetje werd aangedaan. Het was heiig en mistig, waardoor ik niet ver kon kijken, maar toch genoot ik van wat ik zag. Paarden, schaapjes, al dan niet bevroren sloten, kerktorens in de mist, wandelaars in de verte, genoeg te zien. Ondertussen kreeg ik een berichtje van Manlief dat het thuis sneeuwde, het was dus maar goed dat ik hier liep, want hier was geen sneeuw te bekennen. En zo kwam ik bij de tweede rust. Tijd voor en bakkie soep. De tomatensoep was gloeiend heet, maar wel lekker.

Na deze rust was het nog maar een krappe 6 km tot de finish. Eerst slingerden we door de woonwijken van Oentsjerk, vervolgens slingerden we nog over wat bospaden en ineens was Munein daar weer. Finish bereikt.

Ik genoot nog van het bakkie snert waar de tocht naar vernoemd is en toen zat het er weer op. Ik heb genoten, af en toe is het toch heel fijn om alleen aan de wandel te gaan.