Zomaar een zondag....

Nou ja, zomaar een zondag. We hebben zeker niet stilgezeten. Dochterlief had vanmorgen haar eerste optreden met het schoolkoor. Dat ze in het schoolkoor mocht, vond ze al fantastisch en optreden is sowieso een hobby van haar. (Kijk maar hier en hier.) Tot haar grote vreugde ging haar vader ook mee. Ook voor manlief was het een heugelijke gebeurtenis, want het was de eerste keer sinds lange tijd dat hij weer een activiteit van één van de kinderen bijwoonde.

Het schoolkoor was te gast bij de plaatselijke gemengde zangvereniging, zij gaven een jubileumconcert. En na een aantal nummers van het "grote" koor was de jeugd aan de beurt. Vol overgave zong het koor een aantal liedjes van "Kinderen voor Kinderen". Ook een prachtige Canonversie van "In the jungle" stond op het programme en het slotnummer voor de pauze was het nummer "Zoals vrienden doen" samen met het grote koor.

In de pauze vertrokken we weer. Voor manlief had dit uitstapje lang genoeg geduurd. Eenmaal thuis hingen we een poosje voor de tv en toen vond dochterlief het tijd geworden om te gaan schaatsen. Samen vertrokken we naar de ijsbaan. Eerst hielp dochterlief met haar schaatsen en voordat ik mijn schaatsen aanhad, had zij er al een rondje of 2 opzitten. En ik moet zeggen dat het schaatsen haar steeds beter af gaat. Nog even en ik moet serieus in training om haar bij te kunnen houden. Als het zo doorgaat kunnen we binnenkort een rondje Giethoorn schaatsen.

Na zo'n anderhalf uur liepen we weer naar huis. Met rooie wangen, warme handen, moeie benen en een beetje spierpijn kwamen we weer thuis. Van ons mag het nog wel een poosje blijven vriezen......

Winter

En toen werd het toch nog winter. Het Wandelmannetje vindt het allemaal maar niets en sleept de hele dag met dekens en kussens om ergens in huis maar een comfortabel plekje te vinden. Dochterlief geniet met volle teugen van deze ontwikkeling. Zij voelt zich als een vis in het water bij sneeuw en ijs.

Vanmiddag vertrokken Wandelmams, dochterlief en ik naar Giethoorn om daar eens even rond te kijken. Dochterlief vermaakte zich op het ijs, maar verzuchtte toch ook een paar keer dat het erg jammer was dat ze haar schaatsen niet bij zich had. Ik hield me meer bezig met fotograferen, maar we  hadden alledrie een heerlijke middag.

Revalideren

Dinsdag 24 januari is manlief overgeplaatst naar de revalidatiekliniek. Hoewel overgeplaatst..... Ik heb hem opgehaald uit het ziekenhuis en samen zijn we naar de kliniek gereden. Voorlopig heeft hij een kamer alleen en is hij druk bezig met zijn therapiën.

Zowel hij als ik voelen ons goed bij deze situatie. Gelukkig mag hij elk weekend naar huis en dan prberen wij als gezin te "revalideren" want het valt niet mee voor manlief om na zo'n lange tijd weer mee te draaien in het gezin. De kinderen en ik hebben nieuwe patronen ontwikkeld en andere afspraken gemaakt. En daar moeten we nu een deel van de week manlief weer in inpassen.

Gelukkig zien we het positieve van de hele situatie in en ligt de nadruk op het genieten van elkaar en kunnen we met humor de dingen naar ieders tevredenheid oplossen.

En hoe de kamer van manlief eruit ziet???? Nou zo.........

5e Wintertocht SWOS, Veeningen

Om 8 uur stond Wandelmams op de stoep om een stukkie te gaan wandelen, vanuit Veeningen. Het Wandelmannetje had een oefenwedstrijd met zijn voetbalteam en we vertrokken dus zonder hem. Het was nog schemerig toen we wegreden, oef wat vroeg, maar we werden al snel beloond voor ons vroege opstaan. Op de weg van De Wijk naar Veeningen reden we een prachtige zonsopkomst tegemoet.

Bij de startlocatie was het al ongelofelijk druk. Wij waren er om kwart voor 9 en konden nog net parkeren op één van de weilanden die daarvoor waren gereserveerd. De mensen die na ons arriveerden, parkeerden hun auto langs de weg. Na een bezoek aan het toilet en het inschrijven, was het 9 uur, dus konden we vertrekken.

De zon kwam langzaam op en ondanks de kou genoten we van de omgeving. na een kort stukje over het fietspad langs de weg, gingen we de landerijen in.

De SWOS omschreef de tocht als afwisselend en daar is geen woord aan gelogen. Asfalt, schelpenpaden, zandpaden, schouwpaden, bospaden en heidepaden waren onderdelen van het parcours. En dat het koud was, bleek wel uit het ijs dat her en der op de plassen lag.

De eerste rust, na 5 km, sloegen wij over. Op een toiletbezoek na dan. Met name de wandelaars op de 30 km lieten deze post voor wat hij was.

Langzaam won de zon aan kracht en werd het warmer. De grond ontdooide en kreeg een ander kleurtje. De elektriciteitsdraden glinsterden wel in de zon en waren zeker ngo niet ontdooid.

Via, via kwamen we terecht in Avereest. Waar we de doorgaande weg overstaken. Maar eerst liepen we langs de begraafplaats. Ook daar speelde zon met de rijp op de grond en de grafstenen. En nu vind ik begraafplaatsen sowieso al bijzonder, maar op zo'n moment zijn ze nog specialer.

De SWOS voegt de bewegwijzering van zijn eigen routes naadloos toe aan de bestaande wandelroutes. En via avereest kwamen we terecht in Balkbrug waar de tweede rust was. Deze was op 15 km en toen waren we wel toe aan even zitten. Na een bakkie leut en het nuttigen van een broodje gingen we verder.

Wandelmams en ik hadden ondertussen geen idee meer waar we waren, hoewel we op de route toch ook wel bekende plekken tegenkwamen. De SWOS verdiend dan ook wel een compliment voor deze route.

Gelukkig was er op 25 km ook nog een rust en daar kregen we een heerlijke kop mosterdsoep. Deze rust was bij plattelandsrestaurant de Deel in het buitengebied van Zuidwolde. Ondaks de kou, zaten we heerlijk buiten op het terras, uit de wind en in de zon was het daar goed vol te houden. Na de soep vertrokken we voor de laatste 5 km.

Na een vreselijk blubberpad kwamen we in Fort. Ondertussen waren Wandelmams en ik wel toe aan de finish, want het was heel lang geleden dat we 30 km hadden gewandeld, dus de spieren begonnen wel wat de protesteren. Dat zal ook zeker te maken hebben gehad met de blubberige ondergrond waar we af en toe over liepen.

Al met al was het wer een heerlijke wandeling. Goed verzorgt door de SWOS n zeker een aanrader.

Genieten met een grote G

Het afgelopen weekend hebben we volop genoten van het feit dat we weer eens met zijn vieren thuis waren. En dat genieten zit voornamelijk in de kleine dingen. Iets tegen manlief kunnen zeggen als het me te binnen schiet en niet denken, dat moet ik straks niet vergeten. Elkaar aankijken en weten dat je hetzelfde denkt als één van de kinderen iets zegt of doet. Samen kletsen, praten en lachen.

Het Wandelmannetje heeft vrijdag zijn kans gegrepen en heeft de hele avond bij zijn vader gelegen. Ze hebben in de loop van het weekend een aantal goede gesprekken gevoerd, als mannen onder elkaar, een Harry Potterfilm gekeken en verder ging het mannetje weer gewoon zijn gang.

Dochterlief greep haar kans zaterdag en heeft de hele dag door bij haar vader gelegen, spelletjes met hem gedaan en met hem gekletst en hem geplaagd. Daarnaast heeft ze vandaag een voorstelling gegeven aan haar vader. En ze hebben hun eerste meningsverschil gehad. Dochterlief wilde om 10 uur haar trompet pakken en manlief, die net wakker was, vond dat niet zo'n goed idee.

En manlief genoot ook. Allereerst van zijn eigen huis en zijn gezin om hem heen. Maar zeker ook van het feit dat bleek dat hij zich prima kon redden. Hij heeft zijn eigen ontbijt klaar gemaakt, koffie gezet en een paar rondjes door huis gelopen met behulp van de rollator. En hij heeft een deel van de was gevouwen. Ik vind dit ook een onderdeel van zijn revalidatie (en het scheelt mij weer werk!).

Ach ik kan nog zoveel zeggen, maar het was gewoon Genieten!!!!

Tetteretet........

Dochterlief heeft de laatste tijd, ondanks alle moeilijkheden en spanning haar eigen, lieve, gezellige zelf weer terug gevonden. Zoals ik al aangaf bij haar verjaardagsblog heeft ze daar hard voor moeten knokken. En het ging en gaat ook heel goed, op één klein detail na. De blokfluitles......

Ze ging er met steeds grotere tegenzin heen. En daar konden wij ons wel iets bij voorstellen, want ze oefende een kwartier van tevoren en wat ze speelde werd altijd goedgekeurd. Dus echt uitdaging zat er niet in. Het werd dus onderhand wel tijd voor een vervolgstap. En wat die vervolgstap zou zijn is al lange tijd duidelijk.

Tijdens een limonadeconcert in mei 2011 viel ons meisje als een blok voor de trompet. Toen hebben wij afgesproken dat ze mocht overstappen op de trompet als ze het 2e boek voor de blokfluit had afgerond. Maar dat boek schoot in haar ogen maar niet op en dus paste ze haar eigen tactieken toe om haar zin te krijgen.

Tja, en dat zijn de tactieken waar haar ouders niet van zijn gediend. Want driftbuien, stampvoeten, zielig doen en met deuren slaan, werken niet in huize Wandelen en meer.... Dus na de zoveelste scene voorafgaand aan een blokfluitles was ik het zat. En hoe krijg je meisjes, waarbij als tweede naam "Dynamiet" of "Driftbui" of "Licht Ontvlambaar" past, in het gareel?????

Nou, met een beloning natuurlijk. En dus werd de afspraak gemaakt, dat als ze een maand zonder problemen te maken naar blokfluitles zou gaan, wij zouden informeren wanneer ze naar trompetles kon. En afgelopen week was de maand voorbij. En helemaal zonder problemen was het niet gegaan, maar haar gedrag was zodanig wij toch besloten om te gaan informeren. Tenslotte heeft ze genoeg te verwerken gehad en ze wist exact te vertellen dat ze het eigenlijk, misschien toch niet helemaal verdiend had.

En laat ze nu toch enorm geluk hebben, want er bleek een plaatsje vrij te zijn voor een trompet-leerling. Ach, soms heb je een beetje geluk ook verdiend. En dus werd vandaag een trompet, met de benodigde inschrijfpapieren hier thuis bezorgd. Ook de eerste les staat al gepland.

En dat bekkie bij het open maken van de koffer, deed mij alle blokfluitellende weer vergeten. Ze straalde en wist niet waar ze kijken moest bij het zien van "haar" instrument. Alle informatie over de lessen, de trompet en de randzaken werden als een spons opgezogen.

En wij, wij hebben de hele middag mogen genieten van haar pogingen om geluid uit het apparaat te krijgen. En ik moet eerlijk zeggen dat het in de loop van de dag steeds beter ging klinken. Maar voorlopig zijn lessen nog wel nodig!!!!!!

En het koffertje waar de trompet in zit is de rest van de dag niet meer dan een meter buiten haar bereik geweest. Prachtig om te zien hoe blij ze is. Maar wij hebben wel als eis gesteld dat de koffer tot morgenochtend 10 uur dicht blijft!!!!!

Ontwikkelingen

Afgelopen week kabbelde alles redelijk rustig voort. Voor manlief ging het gestructureerde leventje gewoon door. Hij wordt wakker gemaakt om zijn medicijnen te nemen, dut nog even verder. Verzorgt zich, kleedt zich aan, wordt opgehaald voor de een of ander therapie, gaat terug naar zijn kamer, enz, enz.

Ook de kinderen hebben het ritme van school weer te pakken en hebben hun draai in het dagelijks leven weer gevonden. Ik heb er nog steeds moeite mee. Ik heb het gevoel dat er aan alle kanten aan me wordt getrokken.

Op het werk, waar leerlingen en collega's blij zijn me weer te zien en waar ik na mijn lange afwezigheid veel vragen te verwerken krijg. Thuis, waar de kinderen al hun verhalen en vragen bij mij neerlegeen, simpelweg omdat er niemand anders is. Vanuit het ziekenhuis, waar manlief vlak voor het bezoekuur bedenkt dat ik schoon ondergoed, schone shirts, koekjes, dropjes, chocola of iets te drinken mee moet nemen. Door alle zeer lieve, betrokken mensen die mij regelmatig vragen hoe het gaat. En door de diverse behandelaars in het ziekenhuis die mij willen spreken.

Allemaal te begrijpen, maar ik vind het toch wel vrij veel voor 1 persoon. En dus heb ik een aantal beslissingen genomen. Ik laat de telefoon af en toe rinkelen, maak zo min mogelijk afspraken, regel wat vaker een oppas, zodat ik even gewoon alleen aan mezelf hoef te denken en ga niet meer elke dag bij manlief op bezoek als hij naar de revalidatiekliniek gaat.

En dat gaat komende dinsdag gebeuren. Dan wordt hij vanuit het ziekenhuis overgeplaatst. Natuurlijk ga ik die eerste dag mee. Dan vind de intake plaats, wordt uitgelegd hoe het daar reilt en zeilt en maken we kennis met de begeleiders van manlief. Hij is eraan toe om die stap te zetten. En ik eigenlijk ook wel. Alleen al omdat het mij iets meer rust geeft, nu ik besloten heb om hem niet elke dag te bezoeken daar.

Maar voordat het zover is komt hij eerst komend weekend naar huis. Hij heeft weekendverlof. Dus kunnen we weer kennismaken met iets dat lijkt op een gezinsleven. En daar willen we met zijn viertjes uitermate van genieten. Rust in huis, niet op de klok kijken, omdat het bezoekuur straks begint. Me niet bezwaard voelen omdat ik even weg moet en de kinderen dus weer alleen zitten, want PAPA IS ER!!!!!!

We gaan dus weer een stapje zetten op de weg die leidt naar herstel. Maar eerst genieten van het weekend.