Een week winter

Deze week begon het gewone leven weer, tenminste dat was de bedoeling, maar het winterweer gooide behoorlijk roet in het eten. 

Maandagmorgen ging ik volgens planning op weg naar mijn werk en de eerste 25 kilometer was er weinig aan de hand. Iets rustiger rijden, goed opletten en beide handjes aan het stuur waren meer dan voldoende om veilig verder te kunnen. Na 25 kilometer er file en over de volgende 3 kilometer deed vervolgens drie kwartier. Ondertussen had mijn directeur gebeld en hij had aangegeven dat de geplande studiedag niet doorging en dat ik vooral aan mijn eigen veiligheid moest denken. Toen ik hoorde dat de rest van mijn route ook vol vertraging en file zat, nam ik de eerste afslag en draaide ik de snelweg op richting huis. Twee-en-half-uur later was ik weer thuis.

's Middags liep ik met Dochterlief nog even een rondje door het dorp, even genieten van de kou en de sneeuw.

Dinsdag kon ik gewoon naar mijn werk en gaf ik dus mijn eerste lessen van het jaar 2026. het was fijn om de leerlingen en mijn collega's weer te zien.  Dinsdag werd besloten om de school woensdag te sluiten. Ik zorgde ervoor dat de leerlingen aan het werk konden en toen ging ik aan de slag met allerlei andere dingen, toetsen voorbereiden, opdrachten nakijken, een planning maken voor de volgende periode, vragen van leerlingen beantwoorden, meer dan genoeg te doen dus.

Halverwege de middag ging ik weer een rondje lopen, het was nu echt winter, en ik wilde voor het donker weer thuis zijn.

Donderdag moest ik eraan geloven, sneeuw ruimen op de oprit, wat een stom werk, maar ik deed het en het resultaat was dat er weer veilig gelopen kan worden aan beide kanten van het huis, een gevalletje girl-power!!! Ook zette ik de auto van Manlief in de schuur, die gaat nu toch niet gebruikt worden. Deze auto heeft en geen winterbanden en Manlief komt nu toch niet buiten, dus dan maar even in de schuur met die auto, en ik deed lopend wat boodschappen, zodat we in ieder geval het hele weekend te eten hebben.

Vrijdag deed ik in de schemering nog een rondje. Het begon toen net te grommen, dus ik was snel weer thuis, hup onder een dekentje op de bank.

Zaterdag mocht ik weer sneeuw ruimen. Helaas vond mijn pols, gevalletje carpaal tunnelsyndroom, dat niet zo fijn meer, ik maakte dus alleen het noodzakelijk sneeuwvrij. Gelukkig zijn de voorspellingen zo dat er geen neerslag meer gaat komen, hopen dat het klopt.

En inderdaad is er vandaag niets meer gevallen en de doorgaande wegen en het doorgaande fietspad waren sneeuwvrij, dus ik maakte nog even een wandeling op een stabiele sneeuwvrije ondergrond, dat was ook wel weer lekker lopen.

En nu is het afwachten wat het maandagmorgen wordt, in principe is de school gewoon open, maar als het ijzelt, kom ik de oprit niet af, iets met een oude rondlopende klinkerweg.

Nou ja, eerst maar weer een nachtje slapen, dan zie ik wel weer....