Ontploffingsgevaar

Als klein meisje vergeleken we Dochterlief al met een vaatje buskruit. Als het niet ging zoals mevrouw wilde, dan was de kans op een driftbui heel erg groot. De peuterPUBERteit leek voor haar te zijn uitgevonden en we vroegen ons regelmatig af wat er zou gebeuren als de "echte" puberteit zou komen.

Maar voor het zover was, kwamen er nog diverse andere problemen op haar pad. Maar ook daar sloeg ze zich doorheen. Eenmaal op de middelbare school leefde ze helemaal op, ze had ineens vriendinnen bij de vleet en ging met plezier naar school. Nou ja, meestal dan, want af en toe was de zin wat minder. Want er moest nu echt geleerd worden en als je dat nog nooit gedaan hebt, valt dat niet mee. Dus stelde ze het leren van woordjes uit en uit en uit. En dan ineens was het de dag dat er een toets stond voor Engels, Frans en sinds dit schooljaar Duits. En als je dan weet dat je niet goed geleerd hebt, dan wil je liever niet naar school.

Vorig schooljaar accepteerde ze nog hulp van ons, maar dit jaar kwam ons vaatje buskruit weer terug. Al onze pogingen om te helpen werden afgesnauwd, afgekat of genegeerd. BAM, daar ging weer een deur, STAMP, STAMP, STAMP, dat was de trap. KABOEM, de volgende deur en vervolgens allerlei geluiden vanaf haar slaapkamer, die veel weg hadden van spullen die werden rond gesmeten en vervolgens gehuil. Ons aanbod om hulp te zoeken bij een derde werd resoluut van de hand gewezen en meisjes van dertien kun je niet meer dwingen.

Wel gaf ze aan dat ze zich niet lekker voelde, maar dat waren allerlei vage klachten, buikpijn, keelpijn, zere schouder, niet kunnen slapen, waar wij ook niets mee konden. Wel zijn we met haar naar de huisarts geweest en deze gaf aan dat de klachten waarschijnlijk het gevolg waren van stress. Hij schreef medicijnen voor, zodat ze beter kon slapen en zodat de spanning in haar schouder wat zou afnemen, want de spieren stonden helemaal strak. De medicijnen hielpen haar in ieder geval om beter te slapen. En dat zorgde er voor dat ze in ieder geval weer iets beter aanspreekbaar was en iets vrolijker werd.

Jammer genoeg ging het gisteren helemaal mis. We spraken haar aan op het leren van haar huiswerk en we eindigden met een dochter die in paniek stond te hyperventileren en geen raad meer wist met zichzelf. Voor haar een vermoeiende ervaring, maar voor ons een vreselijke ervaring. Om je kind (en je zusje) zo in paniek te zien, is vreselijk.

Nadat de paniekaanval over was, was Dochterlief totaal uitgeput. En wij eigenlijk ook. Maar er was nu ruimte voor een goed gesprek. En Dochterlief gaf aan dat het vooral moeilijk heeft met de situatie van haar vader. Die geeft haar zo veel stress en dan lukt het haar niet om zich te concentreren op haar schoolwerk. En ze weet ook nog steeds niet goed hoe ze moet leren. En uiteindelijk kwam het hoge woord eruit: "Ik denk dat ik toch hulp nodig heb."

En dus zijn we vanmorgen naar de huisarts geweest. En hij was blij dat Dochterlief deze beslissing heeft genomen en werkt volledig mee. Dus de verwijsbrief is de deur uit en orthopedagoog N. is weer gebeld. Want Dochterlief wilde niet weer alles uitleggen, ze wilde naar iemand die ze al kent.

Na deze mega-ontploffing is het ontploffingsgevaar danig afgenomen. En wij zijn blij dat ons meisje uiteindelijk deze keuze heeft gemaakt.

52.148 Nog een letter

Deze week begon ik aan een nieuwe letter. Deze keer de eerste letter van de naam van Manlief.

Het begin is er........

52.147 Letters

Tja, als je docent Nederlands bent en een haakfan, dan kun je niet anders dan de letters van Christel Krukkert gaan haken.....

En daarom begon ik in Barcelona met de eerste letter van mijn naam en nu is hij af. Natuurlijk gehaakt in mijn favoriete kleur oranje!!!

Peperbustocht Zwolle

EIN-DE-LIJK waren we weer een keer in de gelegenheid om met zijn drieën op pad te gaan. Helaas deze keer zonder wandelvrienden uit den lande, maar dat mocht de pret niet drukken. We waren ruim op tijd in het Wandelhonk, zodat er tijd was voor inschrijven, een plaspauze, veters strikken en opzadelen voor het officiële startsein.

Vanaf het Wandelhonk is het, gezien de ligging van het pand, altijd iets minder leuk wandelen in het begin, maar al snel kwamen we in het mooiere deel van Zwolle. Parken en de oude stad. En een ontwakende stad in de mist, op een rustige zondagmorgen, heeft iets magisch.

Na de ontwakende stad volgde een stuk bos. Eigenlijk heel bijzonder dat dat zo stijf tegen de stad aan zit. En na de zondagochtendrust bleek dat we niet meer de enigen waren die genoten van het mooie weer. Voor en achter ons wandelen deelnemers aan deze tocht, maar ook vele anderen die genoten van de omgeving en het mooie weer.

Na deze omzwerving kwamen we voor de tweede keer bij HFc Storica voor een rust. Het werd een traditionele rust. Oftewel voor Wandelmams en mij snert en voor de Wandelkerel een broodje bal.

Na deze versnapering waren we voldoende aangesterkt om de laatste 5 km te lopen. Na een rondje om de sportvelden, werden we weer door de stad gestuurd en na een krap uur bereikten we het Wandelhonk weer.

Het was een heerlijke tocht door de mooie route en het prachtige weer. En deze tocht bracht mij voor het voor het eerst in mijn wandelcarrière door de magische grens van 1000 geregistreerde kilometers in een kalenderjaar. Voor menig wandelaar een makkie, maar voor mij het bereiken van een eerder onbereikbaar geacht doel!!!

En dus ben ik megatrots op mezelf. Niet zozeer om het bereiken van dit specifieke doel, maar om alles wat er achter het bereiken van dit doel schuilt.


PS Dit betekent natuurlijk niet dat ik ben uitgewandeld dit jaar....