Najaarswandeltocht Appelscha

Na een periode van drie weken niet wandelen, werd het weer eens hoog tijd om een blokkie om te gaan. Samen met Wandelmams ga ik op pad en ter plekke krijgen we gezelschap van de Sjeik. Omdat we alledrie een beetje tobben met de gezondheid, besluiten we om deze het deze keer bij 20 km te laten. De wereld is grauw en grijs, maar dat houdt ons niet tegen. We hebben zin in een wandeling.

Ook is het overduidelijk dat er behoorlijk wat regen is gevallen de afgelopen dagen. Af en toe is het een kunst om verder te lopen zonder natte voeten te krijgen.

Maar met droge voeten bereiken we de eerste rust. We genieten van een bakkie en eten een broodje voor we weer verder gaan. Weer is het nat en soppig in het gras en de Sjeik zoekt de droogste route voor ons uit. Ondertussen hebben we gezelschap gekregen van een groepje wandelaars. Twee dames klagen over het feit dat de zon niet schijnt, want nu is het niet mooi in het bos. Ik kijk om me heen en ben volkomen verbijsterd. Hoezo niet mooi????

Even later komen we langs een monument ter herinnering aan één van de werkkampen uit de Tweede Wereldoorlog die hier in de omgeving gevestigd waren. De route stuurt ons naar rechts, maar het monument staat 10 meter naar links. En dan blijkt maar weer dat mensen kuddedieren zijn, want het groepje achter ons raakt compleet in verwarring, omdat wij links gaan. Pas als de fototoestellen tevoorschijn komen, snappen ze dat wij even afwijken van de route en gaan deze wandelaars rechts om hun tocht te vervolgen.

We vervolgen onze weg en volgen (in tegengestelde richting) een familiepad. Hier betreden we een drijvende steiger, zien we houten beelden, leuke gedichten en komen we bij een glazen vijverwand. Helaas is het water niet zo helder, maar het is wel een prachtig plekje.

We slingerden nog een stukje door een speeltuin en kwamen toen uit bij de tweede rustpost, IJgenweis. Hier besloten we om een kop snert te nemen. Helaas waren ze daar niet ingesteld op de vele wandelaars die binnenkwamen en we moesten dus lang wachten voor we onze soep hadden. Deze snert kwam niet door de snerttest, de lepel bleef niet rechtop staan, maar de smaak was goed.

Met nog 5 km te gaan, zetten we de eindsprint in. Druk kletsend bereikten we de eindstreep, waar we weer 20 km konden bijschrijven in de wandelboekjes. Ondanks het grauwe weer een heerlijke wandeldag in goed gezelschap.

52.143 Droomdekens

Oktober is droomdekenmaand. Ieder jaar is de landelijke droomdekenmaakdag in oktober. En daarom kwam Dochterlief tot de conclusie dat het hoog tijd om haar droomdeken af te maken, zodat hij op de landelijke droomdekenmaakdag ingeleverd kan worden. En dus nodigde ze Wandelmams en mij uit voor een mini-droomdekendag. En natuurlijk gaven wij daar gehoor aan.

Mams en Dochterlief hebben een deken in vergevorderd stadium liggen. Het streven is om die dekens zo ver af te krijgen dat alleen het handwerk overblijft. Dat betekent dat de afwerkrand aan één kant nog moet worden vastgezet. Op het laatste moment kreeg Dochterlief nog een uitnodiging van een paar vriendinnen voor een high-tea, dus ze moest flink aan het werk. En dat deed ze.

Natuurlijk vond ze dat ze recht had op mijn naaimachine, want zij was bezig met quilten (doorstikken van drie lagen) en dat gaat beter met mijn machine. En ik gunde haar dat plezier, dus zij zat te quilten op mijn machine en ik zat te stikken op haar machine. Ik weet nu wel weer zeker dat ik heeeeeeel blij ben met mijn eigen naaimachine. Niet dat Dochterlief een waardeloos ding heeft, maar luxe went snel.

Ondertussen ging Dochterlief als een speer. Ze moest nog een aantal hartjes quilten en ondertussen sneed ik de afwerkrand op maat, zodat zij door kon.

En door ging ze. De delen van de rand aan elkaar zetten, strijken, spelden en de rand vastzetten. De hoeken waren nog even lastig, maar het lukte!!!! Toen ze haar doel had bereikt, had ze zelfs nog royaal tijd over om om te kleden, haar haar te doen en haar make-up te verzorgen. En nu mag ik de rand nog "even" vast zetten. Maar gelukkig heb ik daar nog een week of twee de tijd voor.

Er is vast een meisje in Nederland dat heel blij gaat worden van deze deken!!!!

Ook Mams was ondertussen druk bezig om haar deken afleverklaar te krijgen. Ze begon met het bevestigen van het logo. (Die we bij de droomdeken van Dochterlief zijn vergeten, maar dat maakt niet uit, het belangrijkste is de deken!!!) Ook Mams moest nog wat quiltwerk doen.

En daarna volgde ze hetzelfde patroon als Dochterlief. Wel met het verschil dat zij zelf de rand moest snijden. Maar daarna was het ook een kwestie van de rand vastzetten met de machine om het hand werk over te houden. En dat handwerk levert dan ook weer een verschil op met het handwerk van Dochterlief, want waar zij dat uitbesteed aan mij, mag Mams dat zelf doen....

 

 

En tussen de bedrijven door ging ik verder met mijn lasagnequilt. Het begon met een klein hoopje aan elkaar gezette stroken links van mij. Gelukkig groeide dat hoopje in de loop van de dag behoorlijk. Het lukte zelfs om alle stroken voor deze top aan elkaar te zetten.

Omdat ik eerst alle stoken aan elkaar heb gezet, moest ik nog wel alle overtollige stof wegknippen. En toen bleek dat ik ergens in het begin (dus niet vandaag) een foutje had gemaakt. Gelukkig kon ik dat met knippen en stikken herstellen en klopte daarna alles weer. het zou toch balen zijn als ik dit niet meer kloppend had gekregen. De les is nu wel dat ik een lasagnequilt beter in één keer in elkaar kan zetten. Ach, al doende leert men.

En dan volgt toch weer het strijken. Ik weet dat er quilters zijn die nooit strijken, maar ik vind het eindresultaat toch mooier als er (af en toe) tussendoor gestreken wordt.

En dan volgt het spannendste deel van een lasagnequilt, het dubbelen van de stroken. En het leuke is dat het dubbelen steeds sneller gaat, want het te stikken deel wordt steeds gehalveerd. Voor vandaag liet ik het bij twee keer dubbelen, toen was het half 6 en vonden Mams en ik het genoeg voor vandaag.

En elke keer als we zo'n dag houden met z'n drieën vragen we ons af waarom we dat niet vaker doen. Het is gezellig, we schieten lekker op en kunnen weer kinderen blij maken. Ik zoek een paar kilo tijd, want dit is zo leuk......

En weer wachten......

De afgelopen weken zijn voorbij gevlogen. Ik wilde al een aantal malen een bericht hier zetten over de situatie van Manlief, maar ik kon er simpelweg de rust niet voor vinden. Om alles goed te kunnen verwoorden, moet er tenslotte ook rust zijn in mijn bovenkamer. Nou, nu neem ik de rust om de dingen hier op een rijtje te zetten. Zeker omdat er op dit moment meerdere gezondheidsproblemen door elkaar lopen bij Manlief.

Allereerst is er het probleem met de ontlasting. Het plassen is lastig, omdat Manlief niet altijd goed aanvoelt dat hij moet. Daardoor is hij soms te laat. Ook gebeurt het dat hij naar het toilet gaat en bijna niets kwijtraakt, om vervolgens vijf minuten later weer te moeten en dan ineens heel veel urine kwijt te raken.

De grote boodschap levert ook problemen op. Simpelweg omdat Manlief zijn onderlichaam niet altijd onder controle heeft. Daar kwam de dagen voor de Tocht om de Noord ineens bij dat hij niets meer kwijt raakte. Sterker nog, hij had vreselijke last van buikkrampen, die hem het bewegen nog meer belemmerden dan normaal. Dus kreeg ik de donderdag voor de TodN een appje of ik alsjeblieft na mijn lessen direct naar huis kon komen, omdat hij een afspraak had gemaakt bij de huisarts. Gelukkig lukte dat en de huisarts concludeerde een flinke verstopping in de darmen. Met grof geweld (een flinke hoeveelheid medicijnen) werd de strijd tegen de verstopte darmen ingezet. Die strijd werd in de loop van het weekend (terwijl ik aan het wandelen was) gewonnen.

Maar die dag bracht nog meer. Manlief werd gebeld door het AMC of we maandag 28 september naar Amsterdam konden komen voor de PET-scan. Gelukkig kreeg ik vrij van mijn werkgever, dus die afspraak kon ook doorgaan. Omdat er voor de PET-scan ruim twee uur stond ingepland, had ik het nodige werk meegenomen om mijn tijd ook nuttig te kunnen besteden.

Na twee-en-half uur had ik een toets van klas twee nagekeken, geïnventariseerd wat klas drie en vier de volgende periode moeten doen, een planning gemaakt voor klas vier en de nodige mail beantwoord. En toen kwam Manlief ook weer tevoorschijn.  Gelukkig, we konden weer naar huis.

Al de volgende dag werd Manlief gebeld door het AMC. Uit de PET-scan bleek dat er weinig activiteit van de sarcoïdose in het zenuwstelsel lijkt te zijn. Helaas is er wel veel activiteit in de longen de lymfeklieren en de prostaat. Gezien de problemen met het plassen werden we direct doorgestuurd naar de uroloog in ons eigen ziekenhuis om de problemen rondom de prostaat in beeld te brengen. Daarnaast zou Manlief in het AMC besproken worden in een multi-disciplinairteam. Zodra dat was gebeurd zouden we gebeld worden.

De uroloog plande nog even snel een nieronderzoek in en afgelopen woensdag werden we bij hem op de poli verwacht. Ondertussen blijken de nieren van Manlief een opdonder te hebben gehad. Omdat hij niet goed kan uitplassen loopt de urine terug naar de nieren. En die kunnen daar niet tegen. Daar zal dus een oplossing voor gevonden moeten worden. Maar er is nu eerst een acuut probleem. Manlief heeft namelijk een blaasontsteking. En voor er verdere stappen gezet kunnen worden, moet eerst die blaasontsteking over zijn. Dus urine inleveren, zodat die op kweek kan worden gezet. Zodra daar uitslag van is, kan begonnen worden met de juiste antibiotica. Dus in de loop van volgend week komt er weer een medicijn bij. Daarnaast staat er een blaasfunctieonderzoek gepland. En dan zal er een plan moeten komen om blaasontsteking in de toekomst te voorkomen.

Vandaag kwam het multi-disciplinairteam bij elkaar. Vanmiddag om half zes werden we teruggebeld. Voor er verdere beslissingen worden genomen, wil de longarts zeker weten of de afwijking/activiteit in de longen van Manlief worden veroorzaakt door de sarcoïdose of dat er iets anders aan de hand is. En dus mogen we nog een keer naar het AMC. Nu voor onderzoek door de longarts, gevolgd door een afspraak op de poli neurologie. Natuurlijk zijn we blij dat er geen overhaaste beslissingen worden genomen, maar ondertussen zijn we het wachten toch ook wel redelijk zat. Maar er zit niets anders op dan wachten op de oproep van de longarts. Neurologie past de afspraak daar op aan. En dat is dan natuurlijk wel fijn. Slechts één keer op en neer naar Amsterdam voor beide afspraken. En dus gaan we nu maar weer in de wachtstand.

Nou ja, op ziekenhuisgebied dan. Want hier thuis valt meer dan genoeg te beleven en te genieten van en met elkaar!!!!!

52.142 Draadjes

Na een periode waarin ik even geen zin had in mijn regenboogdeken, pakte ik dat gisteren weer op. Ik had echt zin in een stuk haken.

Helaas was dit het laatste kleurtje van de range en ik had mijzelf de regel opgelegd dat ik na het haken van de volledige kleurenrange eerst draadjes zou gaan afhechten. En dus twijfelde ik. Wegleggen, stiekem doorhaken of toch gaan afhechten.

Ik koos uiteindelijk toch voor het laatste. En hoewel ik niet alle draadjes heb afgehecht, ben ik toch trots op mijzelf, omdat ik me aan de afspraak met mezelf heb gehouden.