Na de totaal verzopen editie van vorig jaar, besloot ik om dit jaar weer mee te doen aan de tweede editie van de Kenendymars van Diever. Slechter dan vorig jaar kon het natuurlijk niet worden....
Ik werd weer keurig door Dochterlief afgezet bij het 'Hart van Diever'. Daar haalde ik mijn startbewijs en kreeg ik alle muntjes voor drankjes en versnaperingen onderweg, ook zette ik mijn tweede tas in een van de kleedkamers en toen was het tijd voor een startersbakkie. Ik schoof aan bij een vrouw van ongeveer mijn leeftijd en we raakten aan de praat. Zij liep hier haar tweede Kennedymars, nadat ze twee weken eerder haar eerst had gelopen in Haaksbergen. Ze had de smaak te pakken dus....
In de officiële opening van zowel de voorzitter als de wethouder van sport en cultuur werd nog gerefereerd aan de editie van vorig jaar, het blijft een memorabele eerste editie van deze Kennedymars.
Na de openingsspeeches werd de meute naar buiten gestuurd. Ik wilde nog even een startselfie maken, bij de eerste poging kreeg ik een flinke zet in mijn rug van iemand die nog iets dichter bij de start wilde gaan staan, maar de tweede poging lukte.....
Als voorbereiding op deze Kennedymars had ik een nieuwe hoofdlamp gekocht, één met meer lichtvermogen dan die ik vorig jaar gebruikte en deze is oplaadbaar in plaats van dat hij batterijen gebruikt, en ik had mijn telefoon, horloge en powerbank tot de nok toe vol opgeladen. Mij kon dus niets gebeuren deze Kennedymars.
Na het officiële startschot ging de meute op pad. Erg leuk om zo'n lint wandelaars voorzien van allerlei soorten lampjes voor mij uit te zien wandelen. De eerste lus ging richting Dwingeloo. De heenweg ging redelijk rechttoe-rechtaan, in ieder geval tot net voor Dwingeloo. Daar werden we met een wijde boog om het dorp heengestuurd. In het donker was goed te zien dat het lint met lichtjes steeds langer en langer werd. Ik liep natuurlijk redelijk achteraan, dus ik had daar goed zicht op.
Na 10 kilometer kwamen we bij Overentinghe In Dwingeloo, hier kregen we wat te drinken en een krentenbol. Ik besloot om hier nog niet te gaan zitten, ik kon nog wel 10 kilometer door, terug naar Diever. Na Overentinghe liepen we een stukje terug over dezelfde weg en daar kwam ik wandelaars tegen die nog op de heenweg waren. Zij startten later, omdat het tweede deel van de route pas na zonsopgang betreden mag worden, als je een snelle wandelaar bent, moet je dan heel lang wachten. De Kenendymars van Diever heeft dus een flexibele starttijd. Ik wist wel zeker dat ik niet te vroeg zou zijn voor het tweede deel, dus voor mij geen vertraagde start.
Ik liep nog steeds in mijn t-shirt met korte mouwen, maar dat werd toch wel koud, ik deed dus een vestje aan om het weer wat warmer te krijgen. Wat een enorm verschil met vorig jaar, toen de poncho bijna de hele Kennedymars is aangeweest.
Via een rondje Geesbrug ging het weer richting Diever, waar ik na 3 uur en 33 minuten wandelen aankwam, al was ik al wel langer onderweg. Een plaspauze, het eten en drinken in Overentinghe en het aandoen van mijn jas hadden wat tijd gekost.
Nu nam ik wel even een korte pauze, even wat drinken en even de voetjes van de vloer. Ik zat ongeveer15-20 minuten voor ik weer verder ging. Nu ging het via Wittelte naar Uffelte. Omdat we veelal over wgen liepen die omzoomd werden door bomen was het echt pikkedonker en dat terwijl mijn hoofdlamp steeds zwakker leek te worden. Ik snapte er niets van, dat ding was gloedje-nieuw. Tot ik bedacht dat je een oplaadbare hoofdlamp dan ook wel moet opladen voor je hem gebruikt. En sufferd die ik ben, dat had ik dus niet gedaan. Ik hing dat ding aan de powerbank en gebruikte de zaklamp van mijn telefoon om mijzelf een beetje bij te lichten. Ondertussen sprak ik mijzelf even vermanend toe, wat een domme actie.....
Gelukkig kon ik voldoende zien bij het licht van mijn telefoon, het zou toch wel leuk zijn als ik nu een keer niet zou vallen tijdens een Kennedymars. Het was een hele mooie nacht en ik besloot om een experimentje te doen met de camera van mijn telefoon. Een foto maken in het donker. Dat deed ik om kwart voor 4 's nachts terwijl het echt donker was. Het eindresultaat vind ik heel bijzonder geworden, het lijkt al licht te worden, terwijl het echt nog pikkedonker was, de zon zou pas om 7.39 uur op komen. Bijzonder wat een beetje licht kan doen met een fotocamera.
In Uffelte stonden er weer lantaarnpalen en dus kon mijn zaklamp uit. Bij de rust stond er weer wat te drinken voor mij klaar en een krentenbol. Ik ging nu wel even kort zitten, ik had er tenslotte al 30 kilometer opzitten. Toen ik weer verderging was mijn hoofdlamp weer vol, dus die mocht weer op de plek waar hij hoorde......
Met de hoofdlamp liep het toch een stuk makkelijker dan met de zaklamp van mijn telefoon. Ik schoot dan ook lekker op en om 7 uur zat ik aan het ontbijt in Hart van Diever. Na de het ontbijt liet ik mijn hoofdlamp en mijn vest achter in mijn tweede tas. Ik leverde mijn tweede tas in, zodat ik er later op de dag ook nog bij zou kunnen en toen begon ik aan deel twee van deze Kennedymars.
Vanaf hier zaten de rustposten dichter op elkaar, maximaal 7,7 kilometer, maar de eerste rust was slechts 4,3 kilometer verderop. Ik verliet Hart van Diever tegelijk met een dagwandelaar en dat leverde mij tijdens het eerste stuk een leuk gesprek op. Gewoon lekker kletsen over van alles en nog wat, maar vooral toch over wandelen. Deze man was een beginnend wandelaar, zoals hij zelf zei, en hij had dus een heleboel vragen aan mij. Voor ik het wist waren die 4,3 kilometer voorbij en haalde ik weer een stempel binnen op mijn stempelkaart. Ik maakte nog even een sanitaire stop, mijn gezelschap liep door, en zo liep ik even later weer in mijn eentje verder. Ondertussen genoot ik volop van de zonsopkomst, die was werkelijk prachtig, met laaghangende mist, in Drenthe 'witte wieven' genoemd. Wat een cadeautje dit....
Langzaam maar zeker werd het echt licht. Voor en achter mij zag ik nog wat wandelaars, maar ik liep toch voornamelijk alleen en dat vond ik op zich helemaal niet erg. Ik had één oortje ingedaan en de playlist van de 4Daagse opgezet en omdat er niemand in mijn buurt liep kon ik lekker (vals) meezingen. Ik liep op bekend terrein en dat is een voordeel, maar soms ook een nadeel. Nu vond ik het een nadeel, omdat ik wist hoe lang ik nog onderweg zou zijn naar Hoeve aan de Weg voor de volgende rust.
Dat gevoel probeerde ik vast te leggen in een selfie en toen ik die zag moest ik daar weer hard om lachen en zo hield ik mijzelf mooi bezig met muziek en selfies....
Na dit moment was het nog een klein stukje door het Drent-Friese Wold naar de rust bij Hoeve aan de Weg. Hier kon ik wat te drinken door het inleveren van mijn groen muntje. Ik ging voor een kop thee. Het was lekker weer, dus ik besloot om buiten te gaan zitten, warm genoeg daar. Even lekker de schoenen uit en mijn voeten een massage geven, ondertussen genieten van mijn thee en iets te eten. Heerlijk zo. Ik vond ook dat het warm genoeg was om mijn broekspijpen af te ritsen, ik ging verder in de korte boks....
Het vervolg van de route ging weer door het Drents-Friese Wold, al werd het wel een Kennedymars met hindernis. Er lagen een aantal boomstammen over het pad, daar moest ik overheen klimmen en ook een paar mooie vlonderbruggen maakten deel uit van de route. Normaal gesproken niet zo'n probleem, maar na een nacht doorhalen en ruim 50 kilometer lopen, gaat dat toch wat minder soepel.
Via Wateren ging het richting Zorgvlied, weer door de prachtige Drentsche natuur, met een heerlijk zonnetje op mijn bol en meer dan genoeg te zien. Wat hebben de routemakers een prachtige route uitgezet. Ik geniet echt met meer dan volle teugen.
Net voor de rust in Zorgvlied wordt ik ingehaald door drie wandelaars. we kletsen even en dan gaan ze verder, maar niet voordat ze gemeld hebben dat zij 'maar' 40 kilometer lopen. Vind ik ook best een end hoor...
Bij de rust in Zorgvlied koop ik een kop mosterdsoep en haal ik voor mijn roze munt weer een kop thee. Ik klets gezellig met de dames van de stempels en ik duik in mijn tweede tas om wat spullen die ik niet meer nodig heb daarin op te bergen. Ook zie ik in mijn tweede tas de grootste beloning voor straks, mijn slippers..... Maar nu eerst nog maar even door, ik zit volgens de routebeschrijving op 58,6 kilometer, ik ben er dus nog lang niet.
Ik ging nu op voor een een stuk van 5 kilometer, naar een wagenrust bij het Canadameer. Ook nu was het weer genieten van de omgeving. Eerst weer wat bos, daarna heide en toen water, behoorlijk wat variatie dus. Soms hing er wat sluierbewolking, maar het was al met al heerlijk wandelweer. Ik luisterde nog steeds naar de 4-Daagse afspeellijst en ik zong af en toe weer lekker (vals) mee. Eigenlijk schoten die 5 kilometer onder mijn schoenen vandaan en voor ik het wist, stond ik bij de wagenrust op een parkeerplaats van het Canadameer. Hier snoepte ik van de tomaatjes, komkommertjes en blokjes kaas, die spoelde ik weg met twee bekers cola. Ik kreeg een van de vrijwilligers zover om mij de versnaperingen te brengen, zodat ik lekker kon blijven zitten. Na een sanitaire stop ging ik weer verder, op naar het Aekingerzand.
Het Aekingerzand bestond inderdaad uit mulle zandpaden, maar door redelijk aan de kant te lopen wist ik toch de redelijk goed begaanbare plekken te vinden. Mijn afspeellijst zit in de Nederlandstalige meezingers en ik loop zingend en zwaaiend over het Aekingerzand: "O Cheerio, o Cheerio...." Af en toe zie ik een niet Kennedymarsloper in de verte en ik vraag me af wat die nu zal denken. Waarschijnlijk dat er een steekje aan mij loszit en dat is natuurlijk niet geheel bezijden de waarheid😜.
Als ik binnen een kilometer voor de derde keer "O Cheerio" hoor, blijkt dat mijn afspeellijst volledig is afgespeeld en dat Spotify nu zelf zijn liedjes zoekt. Ik twijfel even over welke lijst ik zal opzetten, maar ik besluit om maar gewoon weer opnieuw te beginnen met de 4Daagse-afspeellijst. Het eerste nummer is van de Proclaimers, 500 miles (officiële titel "I'm gonna be"). Nou die 500 miles ga ik vandaag niet volmaken, ik hou het bij zo'n 50 mijl....
Vanuit het Aekingerzand loop ik het Drents-Friese Wold in, waar een grenspaaltje mij vertelt dat ik mij op de grens van Drenthe en Friesland bevindt. Ik heb geen idee aan welke kant van de grens en eigenlijk maakt me dat ook geen moer uit. Ik stap lekker door op de maat van de muziek. Het valt me absoluut niet tegen hoe het gaat.
Dat gevoel blijft hangen tot ik bij een stiggeltie kom. Ik heb al zo vaak gebruik gemaakt van een stiggeltie, maar ik kan nu niet verzinnen hoe ik eroverheen moet stappen. Ik wissel een paar keer van been voor ik ineens weer doorheb hoe ik dat ook alweer het handigst doe. Zullen we het maar houden op slaaptekort en vermoeidheid door de vele kilometers?
Zo'n twee kilometer voor Hoeve aan de Weg voel ik een steentje midden onder mijn voorvoet in mijn schoen. Ik probeer om het steentje al lopend naar de zijkant van mijn schoen te manoeuvreren, maar dat lukt niet. Er zit dus niets anders op dan midden op een zandpad mijn schoen leeg te gooien en dat dan zonder mijn sok op de grond te zetten, want anders zit mijn schoen zo weer vol. Met wat moeite lukt het allemaal, er komt inderdaad behoorlijk wat bos uit mijn schoen en nadat ik mijn veters weer gestrikt heb, ga ik snel weer verder. Na drie stappen voel ik het 'steentje' weer onder mijn voorvoet en dat kan dan niets anders betekenen dan dat daar een irritatieplek/blaartje zit. Maar snel die twee kilometer doorlopen dus, dan kan ik er rustig naar kijken.
Bij Hoeve aan de Weg haal ik een cola en een thee, ik strijk neer op het terras, zet ook mijn bakje met blokjes kaas en tomaatjes op tafel en haal dan mijn EHBB-zet tevoorschijn. Schoen uit, sok uit en ja hoor, een beginnende blaar onder mijn voorvoet. Er zit nog geen vocht in, dus het is niet nodig om te prikken, maar ik plak de plek wel netjes af met DuoDerm en tape.
Naast mij zit het echtpaar en net als ik klaar ben met het afplakken, zie ik dat de man een blarenpleister op zijn hiel plakt. Niet echt verstandig, want een blarenpleister plakt vast an de blaar en blijft een aantal dagen zitten, je kunt er dus niet meer bij als de blaar weer volloopt. Maar goed, die pleister zit al, dus ik laat het maar wezen. Tot hij aangeeft bij zijn vrouw dat hij een tweede blarenpleister nodig heeft. Dan vraag ik hem of ik hem een advies mag geven. Dat mag, dus ik leg uit waarom een blarenpleister niet zo verstandig is tijdens wandeltochten en ik geef hem een stukje DuoDerm en een stuk tape om te testen of dit werkt voor hem. Hopelijk heeft hij hier in de toekomst ook iets aan.
De jongeman die heel langzaam loopt is ondertussen deze rust alweer een poosje voorbij, voor mij een teken om ook maar weer verder te gaan. Het echtpaar is ook net weer vertrokken en de vrouw die ik bij de start sprak loopt daar net achter.
Vanaf Hoeve aan de Weg is het nog 9,1 kilometer, met nog een rust bij Wildryck op 3,7 kilometer voor de finish. Ik heb nog een muntje voor een drankje bij Wildryck en ik verheug me nu al bijna weer op een cola daar. Muziek dus weer in mijn oor en gaan....
Na een uur ben ik bij Wildryck en ik moet ondertussen onmeunig nodig naar het toilet. Ik haal een stempel en de dames daar geven aan dat ik achter hen wat te drinken kan halen. Ik geef aan dat ik echt ontzettend nodig naar het toilet moet en zij verwijzen mij door, voor de wandelaars is er een toilet op het campingdeel beschikbaar gesteld. Vanaf de stempelpost is dat toch zeker 150 meter lopen. Ik doe wat ik moet doen en ik vul mijn waterzak nog even bij. Als ik dan bedenk dat ik eerst weer terug moet lopen om wat te drinken te halen, besluit ik om deze rust maar over te slaan. Door naar de finish!!!
Net voor Diever, ter hoogte van het hunebed, loop ik de langzaam lopende jongeman achterop. Ik heb het idee dat hij nog langzamer loopt, maar ook dat hij loopt te waggelen en te slingeren. Ik vraag hem dus of het goed gaat en waar hij eerder op de dag ja zei, zegt hij nu nee. Hij geeft aan een beetje duizelig te zijn. Omdat het nog zo'n twee kilometer naar de finish is en omdat we nog ruim een uur hebben, besluit ik om bij hem te blijven lopen. Eerst wil hij dat niet, want dan red ik het misschien niet, maar als ik aangeef dat er nog meer dan genoeg tijd is, geeft hij aan blij te zijn met mijn aanbod.
Ik stel hem gewoon wat vragen en hij geeft antwoord. De simpele afleiding van dit gesprek zorgt ervoor dat hij minder begint te waggelen en te slingeren. Hij drinkt een paar slokken sportdrank en langzaam maar zeker voelt hij zich weer wat beter. Ongeveer een kilometer voor de finish staan zijn fans op hem te wachten en zij lopen verder met hem mee. Ik gooi dan mijn tempo weer wat omhoog, want het ging echt wel heel, heel, heel langzaam. Maar ik deed het met liefde, het zou toch wel eeuwig zonde zijn als hij op zo'n stukje voor de finish onderuit was gegaan.
In die laatste kilometer weet ik er nog even een lekker tempo uit te persen en dan is Kennedymars nummer 9 een feit!!!
Ik meld mij af, haal mijn Kennedystempel, krijg mijn certificaat, koop een medaille en dan mijn welverdiende cola. Ik haal nog even snel mijn tweede tas, want daar zit die allergrootste beloning in.....
Net na mij komt de vrouw die ik bij start sprak binnen en zij komt even bij mij aan tafel zitten. Ik heb dan Manlief al gebeld met de vraag of hij mij wil komen halen en natuurlijk wil hij dat. Terwijl ik nog even met die vrouw zit te praten, hoor ik een andere deelnemer vragen hoe hij bij station Meppel kan komen. Nou met de bus, maar of hij de eerste bus gaat halen, is maar de vraag, dat wordt echt een kwestie van seconden. De vrouw bij mij aan tafel wil graag naar station Steenwijk. Ik vraag haar wat haar eindbestemming is, dat is Leeuwarden, en als ik haar vraag of station Meppel dan ook een optie is, zegt zij ja. Ik bied dus deze twee medewandelaars een lift aan naar station Meppel, dat weet Manlief nog niet, maar ik weet zeker dat hij dat geen probleem vindt. En dat klopt.
Naday wij twee blije wandelaars op station Meppel hebben afgezet, rijden we door naar huis. Na een douche weet ik nog net lang genoeg wakker te blijven om de Wandelkerel nog even te treffen. Hij brengt een avondje door met zijn vader en helpt Dochterlief en mij morgen met een logistiek probleem. Maar daarover morgen meer. Welterusten!!!
