Airborne Wandeltocht, Oosterbeek

Vanmorgen om kwart voor 8 pikte ik Ate op bij station Steenwijk om naar Oosterbeek te rijden. We hadden in eerste instantie het plan om volledig met de trein te gaan, maar door spoorwerkzaamheden zou het dan wel een heeeeele lange reis worden, dus dan toch maar de auto.

De autorit verliep zeer voorspoedig, pas vlak voor de parkeerplaats was er filevorming, dat had te maken met de verkeerslichten die daar stonden, maar voor we het doorhadden reden we de parkeerplaats naast het station op. Zelfs de wandeling naar de start was dus niet anders dan wanneer we met de trein waren gegaan.

In een grote optocht liepen we naar de start, er was ook net een trein aangekomen toen wij aan onze wandeling begonnen. Ook op het startterrein liepen we gewoon met de meute mee, op naar de start. Het was echt een drukte van belang, omdat zowel de 10, 15 als 25 kilometer vanaf 9.30 uur mogen starten. Lekker druk dus......

We liepen dwars door Oosterbeek, waar de wegen mooi breed waren en waar Ate en ik dus zonder veel problemen mensen konden inhalen. Later kwamen we op bospaden en daar lukt het niet meer om harder te lopen, we liepen dus maar gewoon rustig met de meute mee. Opeens zag ik dat we voor de militaire begraafplaats even van de route af moesten, gelukkig wilde Ate met mij mee.....

Op de begraafplaats stond een groep veteranen en een van hen vertelde het verhaal van een Canadese soldaat die daar begraven ligt. We volgden dat verhaal en nadat de bloemen waren gelegd, door enkele aanwezige kinderen en de veteranen, vervolgden we onze weg.

Nog steeds liggen er soldaten begraven die niet geïdentificeerd zijn.

We passeerden het station weer en even later zagen we een boom staan die we niet konden identificeren, gelukkig bracht een app van Ate uitsluitsel, het ging om de trompetboom. Ik weet dat die boom bestaat, maar ik had er tot nu toe geen beeld bij. Nu dus wel!!!

Een stukje verder slaat de 10 kilometer af, er komt iets meer ruimte op het parcours en we kunnen dus weer een iets hoger tempo lopen. Ik moet naar het toilet, maar omdat er een enorme rij bij de dixi's staat, beluit ik om gebruik te maken van mijn plastuitje en ga ik bij een plaskruis staan. Ik doe een klein stapje opzij om de man die klaar is ruimte te geven en op het moment dat ik een stap naar voren wil doen, komt er een man van de andere kant die mij afsnijdt en daar gaar staan met de mededeling: 'Jammer joh!' Ik kijk hem aan en vraag of hij nu trots is op zichzelf. Hij kijkt mij even schaapachtig aan en zegt dan maar: 'Ja!' Ik antwoord hem dat ik hem dan verder een fijne dag en een goede wandeling wens en draai hem mijn rug toe. Een andere man die ernaast staat, schiet in de lach. Doel bereikt. Direct daarna kan ik alsnog doen waar ik voor kwam en even later wandel ik weer vrolijk verder met Ate, al moest ik dit verhaal natuurlijk wel even bij hem kwijt.

Nadat ook de splitsing met de 15 kilometer is geweest, is er voldoende ruimte op het parcours. Het is nu ook makkelijker om met elkaar te praten, omdat we minder op hoeven te letten waar we onze voeten neerzetten. De kilometers gaan dan ook lekker onder onze schoenen door. Na 10 kilometer gaan we dan ook even zitten voor een bakkie en iets te eten.

Na deze welverdiende rust gingen we weer verder. Door het bos naar Renkum, waar we even keken bij een monument (en zaden van de uitgebloeide bloemen daaronder haalden). We gingen onder de A50 door en na (weer) een sanitaire stop van mij, kwamen we op een prachtig mooi stuk van de route.

We liepen over Landgoed Duno naar het Dunoplateau, waar we een prachtig uitzicht hadden op Driel en op Arnhem.

Driel!!

Arnhem!!

In Heveadorp keken we onze ogen uit, wat een leuke plaats is dat zeg. Een leuke plaats met een bijzondere geschiedenis. 

Vanaf Heveadorp was het nog een klein stukje naar Oosterbeek. In Oosterbeek zelf liep het even een beetje vast, maar ach, het was gezellig, dus geen probleem.

Net voor de finish kwamen we bij het trompetterkorps van de Nederlandse marechaussee en dat was even lekker lopen hoor.

Eenmaal bij de finish gingen we in de rij voor onze beloning, en ik voor een stempel in mijn wandelboekje, en daarna streken we neer op het gras met een drankje. We kletsten even na, met elkaar en met andere deelnemers.

Op weg naar huis ging ik nog even langs de merchandise, daar scoorde ik een badge en een pin. Bij de parkeerplaats maakten we beiden nog even een sanitaire stop, we hadden nog een rit te gaan, en toen was het echt tijd om weer naar het noorden te gaan. Wat hebben we een mooie dag gehad.